ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ

Τελευταία ευκαιρία για την Ελλάδα!..

Γράφει ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ  ΚΑΡΑΤΖΙΟΣ

*   Η Ελλάδα χρεοκόπησε και αιτία ήταν οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν μετά την Μεταπολίτευση από μικρόνοους ανθρώπους το πλείστον του Σοσιαλιστικού και Αριστερού χώρου (πολιτικοί, συνδικαλιστές, δημοσιογράφοι κ.λπ.), που θεώρησαν ότι το χρήμα τους ανήκε. Αυτή είναι μια πραγματικότητα κοινός τόπος σε όλους τους  Έλληνες, εκτός εκείνων που προκάλεσαν την χρεοκοπία. Θεωρητικολόγοι, αερολόγοι και παραθυράτοι της τηλεόρασης φέρουν ιστορικές ευθύνες για την σημερινή κατάντια και για το γεγονός ότι τα αμαρτωλά συνδικάτα εκβιάζοντας ή συμπλέοντας με τις εκάστοτε αμαρτωλές κυβερνήσεις κατέστησαν την Ελλάδα ένα κράτος απαρχαιωμένο με δομές καθυστερημένες, καθώς έως πρόσφατα ήταν οι κομματάρχες και οι αργυρώνητες συνδικαλιστικές ηγεσίες που «διοικούσαν». Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι αυτές οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΕΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ, ΟΤΟΕ κ.λπ. αναρριχώντο επί ΠΑΣΟΚ σε υπουργικά και βουλευτικά αξιώματα. Οι περιπτώσεις των κ.κ. Αλευρά και Πρωτόπαππα της ΟΤΟΕ, του κ. Κανελλόπουλου, Πολυζωγόπουλου της ΓΕΣΕΕ και άλλων «ων ουκ έστι αριθμός» επιβεβαιώνουν το λόγου το αληθές.
Στα ανωτέρω πρέπει να προστεθεί και η αυταρέσκεια των Ελλήνων η οποία ήταν ανέκαθεν χαρακτηριστικό μας. Θεωρούμε ότι είμαστε ο ομφαλός της γης, και η κινητήρια δύναμη του σύμπαντος. Ότι όλοι οι υπόλοιποι μας χρωστούν, σε αντίθεση με εμάς, που δεν χρωστάμε σε κανέναν! Ως εκ τούτου, όλοι μας επιβουλεύονται, θέλουν το κακό μας, επιδιώκουν να μας καθυποτάξουν και κάνουν τα πάντα για να το πετύχουν. Αυτός ο συλλογισμός, είναι φυσιολογικό να ακούγεται είτε ως παραδοξολογία, είτε ως ακαλαίσθητο και προσβλητικό αστείο. Και τέτοιο είναι!
Μόνο που δεν είναι για όλους! Όσοι παρακολουθούν συστηματικά το τι γράφεται και λέγεται στο διαδίκτυο, έχουν συναντήσει άπειρες φορές, απόψεις και ντοκουμέντα, που υποτίθεται πως ξεσκεπάζουν την πλεκτάνη που υφαίνεται εναντίον μας. Σε αυτό τον κόσμο των κακών, υπάρχουν «ευτυχώς» και οι κατ’ επίφαση καλοί! Είναι εν προκειμένω κατά το Διαδίκτυο, οι έντιμες χώρες, που αναγνωρίζουν το χρέος τους απέναντί μας και την μοναδικότητα της χώρας μας. Είναι η Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες, η Κίνα του Χου Ζιντάο και η Ρωσία του Βλάντιμιρ Πούτιν, είναι και η Ινδία. Σε αυτές οφείλαμε να προστρέξουμε για βοήθεια, γυρίζοντας την πλάτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ποιος δεν θυμάται την πρωτοβουλία του κ. Αλέξη Τσίπρα, πριν από τέσσερα χρόνια στο Καράκας, όταν ανέλαβε να ζεστάνει με τσάμπα πετρέλαιο, τις φτωχογειτονιές της Αθήνας, με πρώτη την Καισαριανή. Ποιος δεν θυμάται τα 25 δισεκατομμύρια ευρώ που μας χάριζαν το 2010 οι Ρώσοι, προκειμένου να μην μπούμε στο μνημόνιο, αλλά εμείς δεν τα δεχτήκαμε, επειδή δεν ήθελε ο Σόρος! Ή τις προτροπές «σπουδαίων» πνευματικών ανθρώπων, που δημιούργησαν μάλιστα πατριωτικά κινήματα, να εγκαταλείψουμε την Ευρώπη και να στραφούμε στην Κίνα και τη Ρωσία, για τη σύναψη δανείων με ασυναγώνιστους όρους! Τελικά τίποτα από αυτά δεν καρποφόρησε.
Αντιθέτως, η Ελλάδα ήταν κόκκινο πανί για την Κίνα και τη Ρωσία! Ήταν οι χώρες που εναντιώθηκαν έντονα στη βοήθεια που πήραμε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), γιατί θεώρησαν ότι η βοήθεια αυτή θα αφαιρείτο από άλλες χώρες πιο φτωχές και κατά συνέπεια ήταν εις βάρος των λιγότερο ανεπτυγμένων κρατών. Ούτε πετρέλαιο, έστω και ακριβό, μας έδωσε ο Τσάβες, καθώς για οικονομικούς λόγους, παραμένουμε αποκλεισμένοι από τις αγορές καυσίμων. Πιθανόν, κάποιοι να ισχυριστούν ότι αυτά συνέβησαν, γιατί δεν είχαμε αριστερές κυβερνήσεις, ώστε να υπάρξει αλληλεγγύη. Ίσως πάλι το πρόβλημα να ήταν πως χρειαζόμεθα υπερβολικά χρήματα. Πάνω από 200 δισεκατομ. ευρώ! Δυστυχώς, για όσους αρέσκονται στα όμορφα παραμύθια και στις ιστορίες συνωμοσίας, έρχονται οι εξελίξεις για να επαναφέρουν την σκληρή πραγματικότητα.
Η μικρή και έντιμη Κύπρος, με τον αριστερό Πρόεδρο Χριστόφια και την αριστερή Κυβέρνησή του, την όντως γεωπολιτική θέση, τα μυθικά κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου και τις πολύ λογικές απαιτήσεις δανεισμού δεν τα κατάφερε. Εξάντλησε χωρίς επιτυχία, κάθε δυνατότητα, να δανειστεί τρία έως τέσσερα δισεκατ. ευρώ όλα και όλα από τη Ρωσία και την Κίνα προκειμένου να αποφύγει το μνημόνιο, ποσό εντελώς ασήμαντο για τα μεγέθη των χωρών αυτών. Παρά τις επίμονες διπλωματικές προσπάθειες, απέρριψαν το αίτημα. Αυτά για να μην έχουμε εθνικές αυταπάτες και για να μην ενισχύουμε με την ψήφο μας τα κόμματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ, που για να ανέλθουν στην εξουσία λαϊκίζουν ανεπίτρεπτα υποσχόμενα στους πάντες τα πάντα, μη ορρωδώντας προ ουδενός. Αυτά για να μη μας λέγει ο Πρόεδρος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων κ. Πάνος Καμμένος ότι θα εξασφαλίσει χρήματα για μισθούς και συντάξεις υποθηκεύοντας τα δήθεν «πλούσια κοιτάσματά μας πετρελαίου και φυσικού αερίου». Οποία επιπολαιότητα πολιτικών ανδρών αλλά και εκείνων που πιστεύουν σε τέτοιου είδους παραμύθια.
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι το Μνημόνιο δεν ευθύνεται για την κρίση, αλλά αντιθέτως αποτελεί αποτέλεσμα αυτής της κρίσεως και τούτο ενισχύεται, πέραν των άλλων, και από τη δεύτερη δήλωση του υπουργού των Οικονομικών κ. Ιωάννη Στουρνάρα στους «Financial Times». Πράγματι, ζήσαμε τα τελευταία 35 χρόνια της ζωής μας με την ελαφρότητα μιας «ωραίας Ευρώπης». Κάποιοι υποστηρίζουν ότι γι’ αυτό ευθύνεται η Ενωμένη Ευρώπη (ΕΕ). Ασφαλώς και η θέση αυτή στερείται περιεχομένου. Κανένας δεν ευθύνεται αν αδυνατούμε να κατανοήσουμε ακόμα και σήμερα ότι πρέπει πρωτίστως να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις, να εργαστούμε περισσότερο, σκληρότερα και με μικρότερες αμοιβές ώστε να καταστούμε ανταγωνιστικοί για να πετύχουμε στη συνέχεια την ευημερία μας. Να εγκαταλείψουμε οριστικά την ήσσονα προσπάθεια, να ζούμε με δανεικά καταναλώνοντας περισσότερα απ’ αυτά που παράγουμε, να πουλάμε την ψήφο μας για ένα διορισμό στο Δημόσιο και να θεωρείται πετυχημένος ο κάθε «βολεψάκιας», ο κάθε φοροφυγάς, ο κάθε συνδικαλιστής τύπου Φωτόπουλου που αμείβεται πλουσιοπάροχα εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, θεωρώντας την ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ «τσιφλίκι» του...
Ουδείς ευθύνεται αν συγχέουμε το δόγμα της αυτοβοήθειας με τον απομονωτισμό, αρνούμενοι να παραδειγματιστούμε θετικά από τις επιλογές των ορθολογικών κρατών. Να αντιληφθούν άπαντες, πολίτες και πολιτικά κόμματα, κυρίως οι πολιτικές ηγεσίες τύπου ΣΥΡΙΖΑ, ότι το μοντέλο του κρατικισμού που εξυπηρετεί τις συνδικαλιστικές ηγεσίες τύπου Φωτόπουλου και τους «μπράβους» καταδικάστηκε ιστορικά και ότι το Μνημόνιο δεν είναι αποτέλεσμα της κρίσης, όπως προπαγανδίζουν ασύστολα, αλλά είναι απότοκο της πολιτικής φιλοσοφίας των πολιτικών δυνάμεων του Σοσιαλισμού και της Αριστεράς. Οι σημαντικές αστοχίες του ελληνικού κοινωνικοοικονομικού παραδείγματος των τελευταίων 35 ετών, ιδία μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην Εξουσία το 1981, άνοιξαν διάπλατα τις πύλες για την έλευση του Μνημονίου.
Το γε νυν έχον το κυβερνητικό έργο που έχει μπροστά της η σημερινή κυβέρνηση θυμίζει χώρα που ευρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, καθώς πολλά έχουν μείνει πίσω από τις προκάτοχες Κυβερνήσεις. Τώρα απαιτείται τιτάνια προσπάθεια προκειμένου να γίνει διαχειρίσιμη η κατάσταση. Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα ζητήματα, καθώς σημαντικοί κυβερνητικοί τομείς έχουν υποστεί σοβαρά δομικά προβλήματα και χρειάζεται επειγόντως υποστήλωμα, αφού βρίσκονται υπό κατάρρευση. Για παράδειγμα, οι τομείς της υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης, της ενέργειας και της παιδείας έχουν περάσει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Προτού ξεκινήσουν να ασκούνται πολιτικές και να σχεδιάζονται παρεμβάσεις, χρειάζονται να δοθούν άμεσες λύσεις. Πρέπει να ανακοινωθούν πρωτοβουλίες, άμεσα. Όμως πέρα από την πρακτική αξία όλων αυτών, υπάρχει και το ζήτημα της ψυχολογίας.
Η γιγάντωση της ανεργίας, η παράλογη φορολόγηση των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων, τα καθημερινά αδιέξοδα του κόσμου, η αβεβαιότητα για το αύριο και η ανασφάλεια προσωπική και οικογενειακή, πρέπει να κερδηθεί. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν κερδίζεται με λόγια και κινήσεις εντυπωσιασμού. Περιθώρια χρονικά δεν υπάρχουν, η αντοχή έχει εξαντληθεί και η υπομονή έχει εκλείψει. Είναι η τελευταία ευκαιρία για όλους: για το πολιτικό σύστημα, για την κοινωνία, για τη χώρα.