.........................................ΜΕ ΚΑΛΗ ΠΡΟΘΕΣΗ

Από κει που δανειστήκαμαν δε γλιτώνουμε με κλάψες

■  Στα παιδικά μου –ευτυχισμένα- χρόνια, θυμάμαι και κάτι μικροπροστριβές των βλοημένων γονιών μου. Και δεν ήταν… ούτε για τα αλόγιστα λούσα της μάνας μου… ούτε για τσιλιμπουρδίσματα του πατερούλη μας… Ήταν, απλώς, για τις κουμπαριές της μάνας μας!..
Είχαμαν βέβαια τις κουμπαριές τις επιθυμητές και τις υποχρεωτικές και με γειά μας με χαρά μας, πράγματα του Θεούλη ήταντα… Είχαμαν όμως και… επιθετικές κουμπαριές!..
Επίθεση δέχονταν η μάνα μας από διάφορες γνωστές της, της εξαθλίωσης… για να τους βαφτίσει κάποιο καινούργιο παιδί… ή και κάποιο παλιό, που δεν είχε βρεθεί ακόμα κάποιος μπανταλός να το βαφτίσει!..
Επίθεση ύστερα δέχονταν κι ο πατέρας μας, απ’ τη μάνα μας, όταν τον πληροφορούσε –μπαμ και κάτω- ότι βάφτιζε το παιδί ή την τσιούπρα κάποιας πελάτισσας από χωριό ή κάποιας αρβανίτ’σας των στενοσόκακων…
«Είνι κρίμα Χαρίλαϊ, είνι μυστήριου, του βλόησι ου Χ’στός…». «Μουρή, κρίμα είμι ιγώ π’θα νάχου κι άλλ’ κυρά κουμπάρα να χαλέβ’ δανκά κι αγύρστα…» ήταν η δική του αντίρρηση…
Δεν πέρναγε όμως!.. Βάφτιζε η μάνα μας όλο σιρκά - έτσι έπρεπε από τη θρησκεία!.. Δάνειζε ο πατερούλης μας κουμπάρες εξαθλιωμένες και γκρίνιαζε κιόλις… «Μουρή, άλλ’ από τς κουμπαριές έχουν και κάποιο διάφορο… κι ισύ μ’ φόρτωσις όλ’ τ’ βλιώρα για κουμπάρις…» και γελάγαμαν εμείς και θύμωνε η μάνα μας!..
Όταν όμως έρχονταν θυμωμένος να της πει πως: η κυρά κουμπάρα η Λεύκω ή η Τέρψω ή η Βίτω τούφαγαν κατοστάρκο… δαν’κό για να πάρουν κάμποτ (ύφασμα) για να βρακώσουν τις τσιούπρες… ή να πάρουν κάρνα που πουντιάζουν τα παιδιά… κι όλο τέτοια σπαρακτικά. Και μου φαίνεται πως οι κουμπαριές της μάνας μας και το Φιξ το ξωρκισμένο, έστειλαν στον άλλον κόσμο τον πατερούλη μας…
Κι ήρθε η ώρα τώρα, να δω την Ελλάδα, το καταφύγιο αλλοδαπών και παρανόμων, να γκιζεράει στην Ευρώπη με δίσκο… κι αυτόν όχι περιοπής, αλλά τενεκεδένιο και σκουριασμένο!
Και μη μου πείτε πως: αυτού σκάλωσες κυρά Κούλα; Στο δίσκο; Ναι, ορές, αυτού… Ίσια νάχαμαν βγει μ’ ένα δίσκο λαϊκής μας τέχνης ασημένιο και με σμάλτο… ίσια τώρα που βήκαμαν με τον ντενεκούλη της ζητιανιάς να χαλεύουμε τον οβολό τους για να πληρωθούν οι αφροσύνες ανίκανης πολιτικής Ελληνικής!..
Ακούμε, γράφονται, λέγονται τα χίλια μύρια για το πως φτάκαμαν εδώ και καθένας τραβάει την ουρά του και παν’ απ’ όλα οι πολιτικοί του τόπου τούτου!..
Πού πηγαίναταν ορές Καραμήτρηδες; Πού τάζαταν λαγούς με πετραχήλια; Δηλαδή… δημόσιες σχέσεις!.. Πού ανακαλύφταταν όλες αυτές τις υπηρεσίες και καρέκλες… για ανίδεους ψηφοφόρους σας; Τούτες οι τρύπες που μας βρήκαν οι εταίροι μας πώς βουλώνουν;
Ασφαλώς με αισχρές θυσίες… Θα χάσουμε κεκτημένα, σκούζουμε… Ναι ορές… ξέρετε κάναν άλλον τρόπο για να τον ασπαστούμε; Από κει που δανειστήκαμαν δεν γλιτώνουμε με κλάψες κυρά κουμπάρας του πατέρα μου…
Δεν τους αδικώ καθόλου τους δανειστές μας… Εκείνοι σέβονται και τους νόμους τους και την εργοδοσία τους… Εκείνοι αποσταίνουν και δε σηκώνουν κεφάλι αν δεν είναι η ώρα να το σηκώσουν…
Τ’ αφεντικά όμως θα τραβήξουν τις κωλότριχές τους για να κουμαντάρουν την επιχείρησή τους… νάναι εχούμενοι εκείνοι και να θρέψουν και τα εργατικά… στόματα οικογενειακώς…
Στο δικό μας βιλαέτι, οι πάντες είναι σιεφ και κοπάνα… και μη μου πείτε πως δεν ξέρω τι λέω, γιατί θα κάνω χαρακίρι κι είμαι κρίμα.
Πάντως, να λέμε και την αλήθεια… είμαστε λαός ατσίδας… κουμπάροι του παλιού του Οδυσσέα από το Θιάκι μας!..
Αλήθεια, πού βρήκαμαν όλες αυτές τις υπηρεσίες; Τους ρουφιάνους τους Δ.Ν.Του, πως μας πήραν χαμπάρι και βήκαν με δρεπάνι και θερίζουν ευράκια από συντάξεις… εκεί που δεν πρέπει…
Πολλή μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα κουμπάροι μου…