«Είμαστε δυστυχώς ανίκανοι ως λαός να δούμε ανοιχτά το παρελθόν μας…»

on .

EKFRASH TO KIBOTIO 14 9 17

• «Είμαστε δυστυχώς ανίκανοι ως λαός να δούμε το παρελθόν μας ανοιχτά και χωρίς προκαταλήψεις, να κλείσουμε τους λογαριασμούς μας μαζί του και να προχωρήσουμε μπροστά», τονίζει στον «Π.Λ.» ο συμπατριώτης μας καταξιωμένος ηθοποιός και σκηνοθέτης Φώτης Μακρής, ο οποίος παρουσιάζει σήμερα και αύριο στο Θέατρο Έκφραση την παράσταση «Το Κιβώτιο» που αφηγείται μία άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία από τα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου.
Μετά τις δύο παραστάσεις θα ακολουθήσουν, όπως συνηθίζει να κάνει, συζητήσεις με το κοινό και τη συμμετοχή προσκεκλημένων ομιλητών, με τον κ. Μακρή να κάνει λόγο για μια αναγκαία διαδικασία ώστε να επεξεργαστεί κανείς καλύτερα τα πολλά θέματα που ανοίγει το έργο.

Η συνέντευξη
• Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να προσαρμόσετε στα δεδομένα μιας παράστασης ένα βιβλίο – κείμενο μάλλον «αντιθεατρικό», αλλά κλασικό κι αγαπημένο;
- Εξαιρετικά δύσκολο και για αυτό εξαιρετικά ερεθιστικό! Η διαδικασία της προσαρμογής και η προετοιμασία της παράστασης, κράτησε περίπου ενάμιση χρόνο. Είναι ένα κείμενο 260 σελίδων, από το οποίο βγήκε η θεατρική μεταφορά των 35 σελίδων! Όπως καταλαβαίνετε, επρόκειτο για ένα απίστευτα δύσκολο εγχείρημα που, από ό,τι δείχνει η πορεία της παράστασης και η αποδοχή της, μάλλον πέτυχε.
• Πώς επιλέξατε να ασχοληθείτε με τον Εμφύλιο, μία ιστορική περίοδο ευαίσθητη, που προκάλεσε πληγές οι οποίες παραμένουν ακόμα ανοιχτές;
- Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο! Το θέατρο οφείλει να ασχολείται με ανοιχτές πληγές. Αν όχι για να τις επουλώσει, τουλάχιστον για να μας βοηθήσει να τις δούμε πιο καθαρά. Και ίσως αυτό, να αποτελεί και το πρώτο βήμα για το οριστικό κλείσιμό τους.
Όσον αφορά στον εμφύλιο, έχετε δίκιο, είναι μια πληγή που χάσκει ακόμα ανοιχτή εδώ και 70 χρόνια και που κατά τη γνώμη μου είναι μία από τις αιτίες για τη σημερινή τραγική κατάσταση που βιώνουμε ως χώρα τα τελευταία χρόνια. Είμαστε δυστυχώς ανίκανοι σα λαός να δούμε το παρελθόν μας ανοιχτά και χωρίς προκαταλήψεις, να κλείσουμε τους λογαριασμούς μας μαζί του και να προχωρήσουμε μπροστά. Ελπίζω η παράσταση μας να συμβάλει, έστω ελάχιστα, προς αυτό το σκοπό.
• Τελικά αξίζει να πολεμάει κανείς για τα ιδανικά στα οποία πιστεύει ή ένας πόλεμος δεν μπορεί παρά να είναι πάντα παράλογος;
- Είμαι από τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν ότι η βία είναι καταδικαστέα από  όπου και αν προέρχεται… Άρα, ναι, αξίζει κανείς να πολεμάει για τα ιδανικά του, όταν όμως αυτά τα ιδανικά, λαμβάνουν υπόψη το γενικό καλό και όχι μιας ομάδας μόνο.
•  Τι συμβολίζει το άδειο κιβώτιο που ο ήρωας του έργου καλείται να παραδώσει;
- Ό,τι θεωρεί ο καθένας μας ότι συμβολίζει. Είναι τόσο ανοιχτό σε ερμηνείες το βιβλίο του Αλεξάνδρου, που θα ήταν άδικο να το περιορίσουμε σε μία ή δύο. Άλλωστε, αυτή είναι και η γοητεία που εξασκεί εδώ και 43 χρόνια που κυκλοφορεί. Και αυτή είναι νομίζω και η γοητεία της παράστασης. Αφήνει το θεατή να κάνει τους δικούς του συνειρμούς.
• Πώς προέκυψε η ιδέα μετά από κάθε παράσταση να γίνονται συζητήσεις πάνω σ’ όσα πραγματεύεται «το Κιβώτιο»;
- Είναι τόσα πολλά τα θέματα που ανοίγει αυτό το μυθιστόρημα και τόσο μεγάλη η ανάγκη να τα επεξεργαστείς μετά την ανάγνωση του βιβλίου ή τη θέαση της παράστασης, που σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ωραίο να το κάνουμε αυτό όλοι μαζί οι θεατές της παράστασης και όχι ο καθένας μόνος του ή με τη παρέα του. Κάπως έτσι το σκεφτήκαμε και το αποτέλεσμα μας δικαίωσε. Μέχρι τώρα έχουν γίνει 70 (!) περίπου συζητήσεις και έχουν περάσει από το θέατρό μας στην Αθήνα, το «studio Μαυρομιχάλη», εξέχουσες προσωπικότητες της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου μας, για να συμμετάσχουν στις συζητήσεις με το κοινό. Έχουν γίνει εξαιρετικές συζητήσεις, γεμάτες πάθος και ανταλλαγές απόψεων και θέσεων, με αποτέλεσμα πολλοί θεατές να έρχονται και να ξανάρχονται για να παίρνουν μέρος σε αυτές.
• Tι «γεύση» έχει η επιστροφή στην ιδιαίτερη πατρίδα, τα Γιάννενα, για παραστάσεις;
- Κάθε φορά που έρχομαι στα Γιάννενα συγκινούμαι. Μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά είναι η αλήθεια. Γιατί τα Γιάννενα είναι κυρίως τα παιδικά μου καλοκαίρια στο χωριό με τη γιαγιά και τον παππού και τα φοιτητικά μου χρόνια στο Μαθηματικό. Και κυρίως, γιατί εκεί πρωτοήρθα σε επαφή με το θέατρο και εκεί ανέβηκα για πρώτη φορά στη σκηνή. Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, τα Γιάννενα είναι απόλυτα συνδεδεμένα με τα παιδικά και τα νεανικά μου χρόνια και απόλυτα δεμένα επίσης με τη μεγάλη μου αγάπη, το θέατρο. Είμαι ευτυχής που θα παίξω στη «πόλη μου».

ΙΟΝΙΑ ΟΔΟΣ