Βαθιά η παθογένεια του ελληνικού συνδικαλισμού!
Συνδικαλιστές, επιχειρηματίες και δημοσιογράφοι σε ένα τρίγωνο διαπλοκής με πολιτικές πλάτες, η αποκάλυψη του οποίου πρόσφατα ήρθε να ενισχύσει περισσότερο την καχυποψία των πολιτών απέναντι σε θεσμούς που απαξιώνονται.
Όπου και αν καταλήξει η δικαστική έρευνα, η διαπλοκή είναι δεδομένη και προφανής, ενώ οι κατηγορίες κατά του προέδρου της ΓΣΕΕ για «αναπαραγωγή σχέσεων συνδιαλλαγής με σκοπό τη διαμόρφωση μηχανισμών και συσχετισμών» φαίνεται πως εξηγούν σε έναν βαθμό τη διατήρηση της ισχύος του τόσα χρόνια.
Η υπόθεση αυτή έχει πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης, καθώς ο Οικονομικός Εισαγγελέας έχει διατάξει κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση και οι τραπεζικοί λογαριασμοί του προέδρου της ΓΣΕΕ έχουν δεσμευτεί μαζί με θυρίδες, μετοχές, περιουσιακά στοιχεία και τους λογαριασμούς και των υπόλοιπων προσώπων και εταιρειών που εμπλέκονται στην ίδια υπόθεση.
Ο Γ. Παναγόπουλος γνώριζε για την έρευνα πολύ προτού αυτή δημοσιοποιηθεί και όταν έγινε γνωστή, μίλησε απλώς για μια δύσκολη κατάσταση που θα τη χειριστεί, αρνούμενος κάθε κατηγορία, ενώ στη συνέχεια ανακάλυψε και συκοφάντες.
Ανεξαρτήτως της κατάληξης που θα έχει η δικαστική διαδικασία, η υπόθεση αυτή αντανακλά μερικά από τα σημαντικότερα προβλήματα της χώρας, καθώς αφορά τον κορυφαίο συνδικαλιστικό θεσμό της. Εξηγεί εν πολλοίς την ανυποληψία στην οποία έχει πέσει ο συνδικαλισμός και οι εκπρόσωποί του στην Ελλάδα και αποτελεί μέρος της συνολικότερης θεσμικής απαξίωσης από την ελληνική κοινωνία. Εξηγεί εν μέρει, επίσης, γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ξανακερδίσει τον κόσμο που έχει χάσει, καθώς συνεχίζει να διατηρεί στους κόλπους του τέτοια πρόσωπα και να τους προσφέρει πολιτική κάλυψη, προκειμένου αυτά να στήνουν τα δικά τους πελατειακά δίκτυα στον χώρο του συνδικαλισμού και να διαιωνίζουν την εξουσία τους στην ηγεσία ενός ανύπαρκτου εργατικού κινήματος.
Ο Γ. Παναγόπουλος είχε δημιουργήσει ένα καθεστώς στη ΓΣΕΕ, μέσω του οποίου στην ουσία έλεγχε τα πάντα χωρίς να ελέγχεται. Έχει επιβιώσει από κρίσεις, μνημόνια και αλλαγές ηγεσιών χωρίς να πτοείται, παρατηρώντας την πτώση του κύρους της ΓΣΕΕ, για την οποία ευθύνεται. Επί σειρά ετών ο ίδιος εκπροσωπεί τον κορυφαίο συνδικαλιστικό θεσμό της χώρας με ελάχιστη λογοδοσία και «πολιτική ασυλία» για τα πεπραγμένα του.
Ο σημερινός πρόεδρος της ΓΣΕΕ έχει περάσει στην ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος ως ο πρόεδρος που συνέδεσε το όνομά του με τη μεγαλύτερη υποχώρηση των εργασιακών δικαιωμάτων, η οποία συνέβη την εποχή της κρίσης και των μνημονίων, με ελάχιστη αντίδραση από τη δική του πλευρά. Ο ίδιος, εκείνη την περίοδο που οι εργαζόμενοι έχαναν τις δουλειές τους και οι μισθοί κατέρρεαν, λάμβανε παχυλό μισθό ως υπάλληλος της Εθνικής Τράπεζας (σήμερα είναι συνταξιούχος) με τον βαθμό του διευθυντή.
Ο Γ. Παναγόπουλος είχε επιλέξει γραμμή γενικότερης υποχώρησης, με τον ίδιο σε ρόλο συνομιλητή της τρόικας, των τότε κυβερνήσεων, του ΣΕΒ, ακόμα και της Μέρκελ. Την περίοδο εκείνη είχε δηλώσει ότι, παρά τη διαφωνία του με το μνημόνιο, δεν πίστευε ότι υπήρχε άλλη λύση.
Η υπόθεση Παναγόπουλου λειτουργεί ως καθρέφτης μιας βαθιάς παθογένειας του ελληνικού συνδικαλισμού και δεν εξαντλείται στη δικαστική της διάσταση. Αποτυπώνει ένα μοντέλο συνδικαλιστικής διοίκησης χωρίς διαφάνεια, συλλογικές διαδικασίες και ουσιαστικό έλεγχο, που επιβίωσε μέσα από κρίσεις και μνημόνια την ώρα που οι εργαζόμενοι έχαναν τα δικαιώματά τους. Ανεξαρτήτως της δικαστικής ετυμηγορίας, η ζημιά στη ΓΣΕΕ και στον θεσμό που εκπροσωπεί είναι ήδη βαριά.
Η απαξίωση δεν προέκυψε ξαφνικά ή τυχαία. Καλλιεργήθηκε επί χρόνια, μέσα από κλειστά συστήματα, μηχανισμούς συσχετισμών και μια αντίληψη διαχείρισης που μετέτρεψε τον κορυφαίο συνδικαλιστικό θεσμό σε μέσο αναπαραγωγής εξουσίας και όχι υπεράσπισης των εργαζομένων.
Μίλτος Γήτας
