Προσκήνιο- Παρασκήνιο

ΤΑ… ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ!

Ετυχε αυτές τις μέρες της επετείου των «Δεκεμβριανών» να διαβάσω δύο βιβλία που ξεκαθαρίζουν σημαντικά τα πράγματα για τις ευθύνες των πρωταγωνιστών εκείνων των ημερών, που αντί να είναι η επέτειος ενός πανηγυριού για την απελευθέρωση της πατρίδας μας, κατέληξε να είναι η επέτειος της απαρχής μιας πρωτοφανούς εμφύλιας σύρραξης, η οποία πρόσθεσε συμφορές, θύματα, αίμα και καταστροφές μεγαλύτερες του λήγοντος πολέμου, για τον οποίο αγάλονταν ολόκληρη η ανθρωπότητα, που τελείωνε!

Είχα διαβάσει παλιότερα ένα κακοτυπωμένο βιβλιαράκι του Θεμιστοκλή Δ. Τσάτσου Χαϊδελβεργιανού νομομαθούς πολιτειολόγου, αδελφού του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου και πατέρα του «Προοδευτικού», πολιτικά, συνταγματολόγου Δημήτρη Θ. Τσάτσου, εκδόσεως 1949.

Αυτό το έντυπο το είχα χάσει και στενοχωριόμουν διότι, θυμόμουν ορισμένα γεγονότα που αναφέρονταν σε αυτό, όπως επί παραδείγματι την σκόπιμη εξόντωση (σφαγή μετά από σύλληψή του) του αντιστασιακού συνταγματάρχη Δ. Ψαρρού, αρχηγού της ομάδας ΕΚΚΑ και των συνεργατών του, ύστερα από οδηγίες του Κομμουνιστικού Κόμματος, που σιγά – σιγά έπαιρνε τα ηνία του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Και άλλα σημαντικά γεγονότα, τα οποία ήθελα να φρεσκάρω. Άξαφνα σκέφτηκα το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και κατάφερα να προμηθευτώ έναν καταπληκτικό τόμο εκδόσεως 1972, τον οποίο θέλησαν ο προαναφερθείς υιός του και η μητέρα του να εκδοθεί ευπρεπώς και ανέθεσαν την επιμέλεια της έκδοσής του στον επίσης Χαϊδελβεργιανό φίλο του Παναγιώτη Κανελλόπουλο.

Εκείνος με χαρά δέχτηκε και ζήτησε να τον προλογίσει και παρακάλεσε να προσθέσει τμήματα από το προσωπικό του ημερολόγιο που αφορούν σε εκείνη την εποχή και έχουν σχέση με τα γεγονότα της. Ο πρόλογός του και μόνο είναι πολύ ενδιαφέρον κείμενο! Έτσι έχω στα χέρια μου ένα βιβλίο Ιστορικό, το οποίο φέρει την σφραγίδα δύο εκ των πιο έγκυρων πρωταγωνιστών της εποχής εκείνης, οι οποίοι με την εγκυρότητα, την σοβαρότητα και την αξιοπιστία τους ξεκαθαρίζουν πολλά πράγματα, τα οποία εκ προθέσεως η άλλη πλευρά προσπαθεί με σωρεία… αφελών γραπτών από διάφορους εκ των πραγματικών ενόχων, να θολώσει τα όσα έγιναν και προ παντός να αναστρέψει τις πραγματικές ευθύνες που η ίδια έχει για τότε και για όσα επακολούθησαν, ακόμα και μέχρι τις μέρες μας… και συνεχίζουν δυστυχώς. Το βιβλίο τιτλοφορείται: ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ Δ. ΤΣΑΤΣΟΥ. Αι παραμοναί της Απελευθερώσεως 1944.

Και οι δύο ήταν εκτοπισμένοι της δικτατορίας Μεταξά και τον Οκτώβρη του 1940 ζήτησαν και κατατάχτηκαν εθελοντικά ως απλοί στρατιώτες στον Ελληνικό Στρατό, μολονότι ο πρώτος έπασχε από ενεργό έλκος στομάχου, που δυο φορές κόντεψε να τον στείλει στον θάνατο.

Τις παραμονές της απελευθέρωσης και ύστερα από το υπογραφέν από όλες τις παρατάξεις Σύμφωνο του Λιβάνου συμμετείχαν στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, με Πρωθυπουργό, όπως συμφωνήθηκε, τον Γεώργιο Παπανδρέου. Ο Θ.Δ.Τ. συμμετείχε ως εκπρόσωπος του κόμματος των Φιλελευθέρων (Θ. Σοφούλη).

Με τα ονοματάκια τους αναφέρονται και με επίσημα έγγραφα οι πρωταγωνιστές, που για διάφορους λόγους τορπίλιζαν την Κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου και κυρίως την αναμονή των εκπροσώπων της αριστεράς που κωλυσιεργούσε για την συμπλήρωσή της. Ποιοι και γιατί έφταιγαν;

Κάποια στιγμή ο Θ.Δ.Τ. συνοδευόμενος από τον Γ. Ζέβγο ήρθαν στην Ελλάδα και από την ΠΕΕΑ των βουνών, μπήκαν και στην Αθήνα πριν ακόμα φύγουν οι Γερμανοί. Παράλληλα αντιπροσωπεία υπό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο στάλθηκε από εκείνη την Κυβέρνηση στην Πελοπόννησο, όπου οι ομαδικές σφαγές από τις ομάδες του Άρη βρίσκονταν σε εξέλιξη και σταμάτησαν ύστερα από την συνάντησή τους.

Κατά τύχη αυτές τις μέρες η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ επανεξέδιδε το ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ του Ε. ΑΒΕΡΩΦ, ένα πολυβραβευμένο βιβλίο όχι μόνο από την Γαλλική Ακαδημία, αλλά προπαντός αναγνωρισμένο από την Ελληνική Αριστερά ως ένα ντοκουμέντο που δεν αφίσταται της Αλήθειας. Το είχα διαβάσει επανειλημμένα και τώρα φρεσκάρισα την αναφορά στα γεγονότα των τραγικών εκείνων εποχών. Θα πρέπει να γνωρίζουν όσοι γράφουν φληναφήματα και ψευδολογίες ότι η ΙΣΤΟΡΙΑ αναζητά και βρίσκει πάντα την ΑΛΗΘΕΙΑ από την σοβαρότητα των γραψάντων και όχι από την σκοπιμότητα των διάφορων… «Τζουμερκιώτηδων» που γράφαν για να «κρύψουν» τα προφανή εγκλήματά τους.

Επί παραδείγματι, τον Δεκέμβριο του 1944 σημασία έχει ποιος πυροβόλησε πρώτος ή ποιος οργάνωσε μια παράνομη συγκέντρωση με πανώ του ΕΑΜ, που το ΚΚΕ γνώριζε ότι εκπροσωπούσε ολόκληρη την αντίσταση και όχι το ίδιο και χωρίς τις Ελληνικές σημαίες για τον πανηγυρισμό της απελευθέρωσης; Ήταν βέβαιο ότι αυτή η συγκέντρωση θα κατέληγε εκεί που κατέληξε για να γίνει αφορμή των σχεδίων του ΚΚΕ!

Γι - Πας