Προσκήνιο- Παρασκήνιο
ΟΙ ΘΑΝΟΝΤΕΣ ΔΕΔΙΚΑΙΩΝΤΑΙ!
Πολλά ειπώθηκαν και γράφτηκαν αυτές τις μέρες με αφορμή τον… «φυσικό θάνατο» του πρώην Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Όπως συμβαίνει συνήθως στην πατρίδα μας, με υπερβολές τόσον των υπέρ, όσον και των κατά. Ευτυχώς η σεμνή οικογένειά του έβαλε τέλος στις υπερβολές παρεμβαίνοντας στην διοργάνωση της κηδείας του.
Δεν θεωρώ σωστό να επαναλάβω εδώ τις υπερβολές εκατέρωθεν, επειδή λίγο – πολύ έχουν αναφερθεί ποικιλοτρόπως. Θα προσπαθήσω να εκθέσω τις απόψεις μου, με βάση τα γεγονότα της εποχής εκείνης, όπως αυτά είχαν εξελιχθεί.
Ο προσφάτως θανών πρώην Πρωθυπουργός της πατρίδας μας ανέλαβε τα καθήκοντά του διαδεχθείς τον χαρακτηρισθέντα «χαρισματικό» ιδρυτή και Πρωθυπουργό της πρώτης Πασοκικής περιόδου, ο οποίος φημίζονταν ως διακεκριμένος οικονομολόγος ελθών από τις ΗΠΑ με αυτήν την ιδιότητα και ύστερα από παράκληση του πατέρα του Γεωργίου Παπανδρέου προς τον Κων/νο Καραμανλή.
Προσπαθώντας να βρει λαϊκά ερείσματα για να πολιτευτεί εκείνη την εποχή δεν δίστασε να προσεταιριστεί την φλεγόμενη για… «εκδίκηση» μετά τον εμφύλιο αριστερά, δεν δίστασε να διαλύσει την οικονομία της χώρας δημοκοπώντας και προσφέροντας υψηλές συντάξεις και μισθούς στους μελλοντικούς ψηφοφόρους του και παραχώρησε θέσεις και αξιώματα αγνοώντας κάθε όριο αξιοκρατίας και ευπρέπειας.
Κάποιοι συνεργάτες του προσπάθησαν να τον συνετίσουν και μεταξύ αυτών και ο προσφάτως θανών, που απλά έχασε τον υπουργικό του θώκο. Αξίωμά του ήταν: Δανειστείτε, όλοι δανείζονται, εξακοντίσας το χρέος της χώρας και αυτά τα δανεικά σε προεκλογική περίοδο καλούσε τον υπουργό των οικονομικών να τα δώσει όλα!
Σαν να μην έφτανε αυτό, βρέθηκε στο «Ωνάσειο» σε κατάσταση που να μην είναι σε θέση να την ελέγξει ο ίδιος, αλλά κατά τα εύλογα διαδιδόμενα η σύζυγός του!
Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο έργο του πρόσφατα απελθόντος πρώην Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Να βάλει σε τάξη όλη αυτήν την δημιουργηθείσα αταξία. Ομολογουμένως πολύ σημαντικό, που απαιτούσε την ηρεμία που τον διέκρινε, την γνώση των οικονομικών θεμάτων και προπαντός τον Ευρωπαϊσμό του, ο οποίος τον οδήγησε, έστω και με σημαντικές παρατυπίες, στην είσοδο της Ελλάδας στην Ο.Ν.Ε., που αποδείχτηκε σωτήρια την περίοδο που ο Σόιμπλε απεργάζονταν την εκδίωξη της Ελλάδας από την Ε.Ε..
Το άλλο επίσης μεγάλο έργο του ήταν η είσοδος της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε., ανεξάρτητα από την εκκρεμότητα της Κυπριακής ενοποίησης. Όλα αυτά φυσικά, ύστερα από την τριετή μεσολάβηση της διακυβέρνησης της Ν.Δ. υπό τον αείμνηστο Κων. Μητσοτάκη.
Όσον αφορά όμως στην ομαλοποίηση της κατάστασης που άφησε ο θανών Ανδρέας Παπανδρέου, αυτή δεν κατέστη δυνατή, επειδή η όλη Δημόσια Διοίκηση είχε διαβρωθεί κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ήταν αδύνατο στον οιονδήποτε να την αντιμετωπίσει.
Αυτό φυσικά είχε γίνει αντιληπτό από τον Ελληνικό λαό και η επίδραση αυτής της αντίληψης ήταν φανερή πλέον σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, είτε στις κοινωνικές ομάδες, συλλόγους και συνδικάτα, είτε ακόμα και στις γενικές εκλογές.
Αμήχανος ο εκλιπών πρώην Πρωθυπουργός, όταν βρίσκονταν σε εξέλιξη η περίφημη «φούσκα» του Χρηματιστηρίου, η οποία ρουφούσε τις τελευταίες ικμάδες των λαϊκών στρωμάτων αναφώνησε: Αυτή είναι η Ελλάδα!
Προσπάθησε βέβαια ο Κων. Σημίτης, όταν ανέλαβε την Πρωθυπουργία μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου αλλά δεν κατάφερε σημαντικά πράγματα ιδιαίτερα στον τομέα των σκανδάλων, των διαπλοκών και το ύφος της εξουσίας.
Τις εκλογές του 2000 τις κέρδισε από τον Κώστα Καραμανλή με οριακή πλειοψηφία, που ακόμα και αυτή ελέγχεται για την καθαρότητά της. Αυτήν την χώρα παρέδωσε στον Κώστα Καραμανλή το 2004 λίγο πριν τους Ολυμπιακούς αγώνες, οι οποίοι παρά λίγο να μεταφερθούν αλλού, λόγω μη έγκαιρης περατώσεως των απαιτουμένων έργων.
Όλα αυτά είναι γνωστά ως πραγματικά γεγονότα, τα οποία δεν προτίθεμαι να κρίνω εδώ. Μόνο θα συμμετάσχω στο πένθος για την απώλεια ενός πρώην Πρωθυπουργού, που κυβέρνησε την πατρίδα μας για δύο θητείες με επιτυχίες και σημαντικές αποτυχίες.
Γι - Πας
