Προσκήνιο-Παρασκήνιο

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ!..

Κάποτε ήταν μια χαροκαμένη Μάνα. Η Μάνα του δύστυχου τραγουδιστή Φύσσα, η οποία στον πόνο της χρησιμοποιήθηκε παντοιοτρόπως, από όλο το… «προοδευτικό» τόξο για τις κατηγορίες εναντίον της Κυβέρνησης για… συγκάλυψη της ακροδεξιάς που δολοφόνησε τον γιο της!

Η κυβέρνηση απαντούσε: Περιμένετε την Δικαιοσύνη! Και η Δικαιοσύνη ίσως αργοπορώντας και ίσως για να πράττει, όχι εν θερμώ, έκανε την δουλειά της και έκλεισε στην φυλακή όλους, εννοούμε όλους εκείνους που με την παρουσία τους βρώμιζαν την Βουλή των Ελλήνων, αδιακρίτως, που μεταξύ των άλλων, ήταν υπεύθυνοι για τον φόνο του παιδιού της χαροκαμένης Μάνας. 

Κι αυτοί ήταν βουλευτές ενός κόμματος τις ψήφους των οποίων εκμεταλλεύονταν οι «προοδευτικοί» παντού, όπου τους… χρειάζονταν κι από την άλλη «σύμπαγαν» την χαροκαμένη Μάνα να φωνάζει και να… θεωρεί υπεύθυνη την Κυβέρνηση. 

Τώρα όλα τελείωσαν και η χαροκαμένη Μάνα ικανοποιήθηκε για την απόδοση δικαιοσύνης και πονά για την παντοτινή απουσία του παλικαριού της. Οι «προοδευτικοί» όμως έμειναν χωρίς την ζωντανή… «σημαία» τους και να που συνέβη το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. 

Είναι δυνατόν να ισχυριστεί κάποιος ότι δεν υπάρχουν υπεύθυνοι; Ασφαλώς όχι και ήδη αρκετοί από αυτούς βρίσκονται στις φυλακές και, εν αναμονή των πορισμάτων των ειδικών και των πιο υψηλών Ελληνικών και Διεθνών αρμοδίων και χωρίς κομματικά συμφέροντα, αναμένεται να διευρυνθεί ο κύκλος των διαμενόντων στις φυλακές. 

Έλα όμως που κατά σύμπτωση η Ελληνική αντιπολίτευση η μεν «προοδευτική» βρίσκεται υπό διάλυση, η δε ακροδεξιά προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τις διεθνείς συγκυρίες και θέλουν να βρουν μια «κοινή σημαία» μεταξύ των καταπικραμένων γονέων των παιδιών του μεγάλου ατυχήματος. 

Θεωρούν ότι την βρήκαν στο πρόσωπο μιας χαροκαμένης μάνας, έτοιμης στον πόνο της να αντικαταστήσει εκείνην που η Ελληνική Δικαιοσύνη με την απόφασή της την έκανε ανενεργή! 

Δεν γνωρίζω αν ο αφόρητος πόνος και μόνο οδηγεί αυτή την χαροκαμένη Μάνα στις ενέργειές της, ή αν, λέω αν, στην διαδρομή προστέθηκαν ή θα προστεθούν και κάποιες… φιλοδοξίες. 

Ας με συγχωρέσει γι’ αυτήν μου την «υποψία» κι εγώ γονέας είμαι, και έχω διαβάσει ότι η φιλοδοξία, ο φανατισμός και η αμάθεια είναι τα τρία πιο σοβαρά μειονεκτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. 

Είναι αυτά τα οποία μπορούν να την εκτρέψουν από την ορθολογιζόμενη σκέψη της. Και γι’ αυτό με το παράδειγμα της άλλης πονεμένης Μάνας, του μαχαιρωμένου παιδιού της, του Π. Φύσσα, ένας είναι ο δρόμος. 

Η Αναμονή της Δικαιοσύνης. Αυτήν κανένας δεν μπορεί να την εκτρέψει από την δίκαιη, με όλα τα στοιχεία μπροστά της, απόφασή της για τον οποιονδήποτε ένοχο. 

Κι αλήθεια, σαν ένας απλός πολίτης, ρωτάω: Ποια στοιχεία εξαφανίστηκαν με την διαρρύθμιση του χώρου του ατυχήματος; Εκεί δεν είναι ο χώρος για ν’ ανασκαφτεί και πάλι, ανά πάσα στιγμή; 

Αν η Δικαιοσύνη υποψιαστεί κάτι μπορεί να το κάνει. Προς τι όλη αυτή η φασαρία; 

Είναι δυνατόν σήμερα που μια απλή τρίχα μπορεί να ταυτοποιήσει ένα DNA ή ένας ματωμένος κόκκος άμμου επίσης, εμείς να μιλάμε για εξαφάνιση στοιχείων σε μια μεγάλη έκταση επειδή ανακατεύτηκε; 

Ας σοβαρευτούμε όλοι, ακόμη και οι πονεμένοι γονείς. Δεν πρέπει να κατηγορούνται αθώοι αδιακρίτως. Είναι αξίωμα: καλύτερα ένας ένοχος ελεύθερος, παρά ένας αθώος φυλακισμένος. 

* * * 

Συγκλονίστηκα προχθές με την αθώωση του συγγραφέα, ο οποίος εξευτελίστηκε από όλον τον Τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό, επί σειρά μηνών, φυλακίστηκε και στο τέλος τα… στοιχεία τον αθώωσαν! Πώς θα κυκλοφορήσει αυτός ο άνθρωπος στην κοινωνία ύστερα απ’ αυτό; 

Ασφαλώς, με το κεφάλι ψηλά, όπως κυκλοφορούν και οι φανατικοί και… βιαστικοί διώκτες του. Τι τα θέλεις όμως; 

Υπάρχουμε όμως και εμείς που συμπαριστάμεθα απόλυτα στον πόνο των χαροκαμένων γονέων και συγγενών. 

Συνιστούμε όμως την έλευση της αδέκαστης δικαιοσύνης, όπως στην περίπτωση Φύσσα, και όχι όπως στο… «Μάτι».

Γι - Πας