Το φοβικὸ σύνδρομο όχι μόνον της νυν κυβερνήσεως, αλλὰ και των προηγούμενων κυβερνήσεων, αρχής γενομένης από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1974, κατά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, όταν το ισοζύγιο δυνάμεων ήταν υπέρ της Ελλάδος, και η συνεχής υποχωρητικότητα που ακολούθησε με τον Κώστα Σημίτη στην προδοσία των Ιμίων, ενθάρρυνε τον Τουρκικὸ επεκτατισμό και τις διεκδικήσεις σε βάρος της πατρίδος μας.

Δικαιώνεται, για άλλη μια φορά, ο Περικλής, που μεταξὺ του διλήμματος μεταξύ πολέμου και μικράς υποχωρήσεως στους αντιπάλους, επέλεξε το πρώτο, δηλώνοντας ότι η υποχώρηση στα μικρά ενθαρρύνει τους εχθρούς να έρθουν με μεγαλύτερες απαιτήσεις, κάτι που συμβαίνει με την Τουρκία και την πολιτική των υποχωρήσεων που ακολουθούν οι Ελληνικές κυβερνήσεις.

Η συνεχής αναβλητικότητα για επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα δώδεκα ναυτικά μίλια από όλες τις Ελληνικές κυβερνήσεις δημιούργησε τετελεσμένο, δηλαδή την βεβαιότητα στον αντίπαλο ότι δεν μπορούμε ούτε είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε στην πράξη τα δικαιώματα που απορρέουν από το Δίκαιο της Θάλασσας.

Και επειδή το δίκαιο κρίνεται μόνον από την οικονομική και, κυρίως, από τη στρατιωτική ισχύ, βοηθήσαμε ουσιαστικά την Τουρκία με το Σύμφωνο Φιλίας των Αθηνών και τις διακηρύξεις φιλίας —ενώ ίσχυε το casus belli και το 37% της Κύπρου κατέχεται από τα Τουρκικά στρατεύματα— ξεπλένοντας έτσι την Τουρκία και δίνοντάς της τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει αυτά ως σημαία στις διεθνείς σχέσεις της.

Επανειλημμένως έχουμε διερωτηθεί γιατί δεν συνίσταται Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας, όπως συμβαίνει σε όλες τις σοβαρές χώρες. Ένα τέτοιο Συμβούλιο θα χάρασσε την εξωτερική και αμυντική πολιτική, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, ώστε να μην παραπαίει η εξωτερική πολιτική και να μην υφίσταται τις συνέπειες των λανθασμένων πολιτικών.

Προτιμάται, όμως, η διαμόρφωση προσωπικής πολιτικής από τον πρωθυπουργό, χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν η βούληση του κυρίαρχου Ελληνικού λαού, όπως συνέβη με τη Συμφωνία των Πρεσπών του Αλέξη Τσίπρα και τις μυστικές συνομιλίες του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ερντογάν, και χωρίς να δίνουν λόγο στὸν λαό...

Είναι δυνατόν ένας σύμβουλος, και μάλιστα του ΕΛΙΑΜΕΠ, να καθοδηγεί τον πρωθυπουργό στις αποφάσεις του; Αντί ενός συλλογικού οργάνου, στο οποίο θα μετέχουν οι πρώην πρωθυπουργοί και υπουργοί Εξωτερικών και Αμύνης, οι αρχηγοί των κοινοβουλευτικών κομμάτων και η ανωτάτη ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς και, κατά περίπτωση, καθηγητές πανεπιστημίου με τις σχετικές ειδικότητες;

Και έτσι τα λάθη ακολουθούν το ένα το άλλο. Τί κατάφερε με την πολιτική του έναντι του Ουκρανικού ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Αφόπλισε τα νησιά και άδειασε αποθήκες πυρομαχικών από τα στρατόπεδα, στέλλοντας πολύτιμο οπλισμό στην Ουκρανία —και κανείς δεν ξέρει αν πουλήθηκαν και πόσο, και πού πήγαν τα χρήματα— και η Ουκρανία ακολουθεί φιλοτουρκική πολιτική, ενώ κατέστρεψε τις παραδοσιακές σχέσεις με τη Ρωσία και τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας και παραχώρησε τον διαμεσολαβητικὸ ρόλο στην Τουρκία.

Και τώρα; Άρχισε την πολιτική με τα θαλάσσια πάρκα ο Κυριάκος Μητσοτάκης και, αντί από την αρχή να δημιουργήσει σε όλο το Αιγαίο αυτά, έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία, τη σημαδιακή ημέρα της 15ης Αυγούστου, να δημιουργήσει δύο παράνομα θαλάσσια πάρκα στο βόρειο και ανατολικό Αιγαίο, αποκόπτοντας ουσιαστικά την συνοχή του Ελληνικού Αιγαίου! Και αντί να αντιδράσει δυναμικά, στέλλοντας τις φρεγάτες για να επιβεβαιώσει την Ελληνική κυριαρχία, περιορίζεται σε παχιά λόγια και αναφορὲς στο Διεθνὲς Δίκαιο!

Παραχώρησε αντιπυραυλική συστοιχία στην Σαουδικὴ Αραβία (!) με Ελληνικό προσωπικό, και ποιο το αντάλλαγμα; Η αμυντική συμμαχία με την Τουρκία και το Πακιστάν! Ώστε, αν τολμήσουμε να κτυπήσουμε, ασκώντας τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, να έχουμε απέναντί μας και Πακιστανούς και Σαουδάραβες. Το τραγικό είναι ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιδοκίμασε αυτήν την συμμαχία, ενώ η Ελλάδα είναι ανύπαρκτη, λόγῳ των εσφαλμένων κινήσεων του πρωθυπουργού έναντι του Ντόναλντ Τράμπ. Και ουδεμία προσπάθεια γίνεται από τον πρωθυπουργό για προσέγγιση και διάλυση των παρεξηγήσεων, για το συμφέρον της χώρας μας.

Και δεδομένου ότι το Πακιστάν διαθέτει πυρηνικὰ και πυρηνική τεχνολογία, δεν αποκλείεται, ή μάλλον είναι πολύ πιθανό, η Τουρκία να μετατραπεί κάποια στιγμὴ στο μέλλον σε πυρηνική δύναμη.

Η Τουρκία ανέπτυξε την αμυντική της βιομηχανία, την οποίαν χρησιμοποιεί ως μοχλὸ πιέσεως και επιρροής στις μουσουλμανικές χώρες, τη Συρία, τη Λιβύη, την Αίγυπτο και τώρα το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία, περικυκλώνοντας έτσι την πατρίδα μας, ενώ οι κυβερνώντες όχι μόνον αμέλησαν, αλλά κατέστρεψαν εν μέρει και αυτήν που υπήρχε.

Έτσι, η διαφορά ισχύος της Τουρκίας έχει αυξηθεί δυσανάλογα σε σύγκριση με τα αμυντικά βήματα της χώρας μας. Και αντί να χρησιμοποιήσουμε τις νέες φρεγάτες και τα συστήματα για επιβολή των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, συρόμαστε στο να «διχοτομήσουμε» το Αιγαίο, όπως προτείνουν τόσο η πρώην υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη όσο και το ΕΛΙΑΜΕΠ!

Ενδείξεις αδυναμίας είναι ακόμη η ακύρωση της πόντισης καλωδίου ηλεκτρικής σύνδεσης Ελλάδος-Κύπρου, καθώς και το ότι Τουρκικά αλιευτικά αλωνίζουν στο Αιγαίο ανενόχλητοι, ακόμα και εντός των έξι ναυτικών μιλίων, μέχρι σχεδόν τις ακτές των νησιών μας.

Πού είναι το φρόνημα το Ελληνικό, του Μολὼν λαβέ, του ΟΧΙ, του «τὴν πατρίδα οὐκ ἐλάσσω παραδώσω», το «ἴτε, παῖδες Ἑλλήνων...», του «Ελευθερία ἢ θάνατος» του 1821 και, γενικά, το πνεύμα που κράτησε την Ελλάδα ζωντανή σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο; Πώς καταντήσαμε ψοφοδεείς ραγιάδες και υποκλινόμαστε μπροστὰ στον κάθε σουλτάνο;