Όμως το ζητούμενο, ειδικά σήμερα που ο πολίτης αναστενάζει οικονομικά, δεν είναι ποιο κόμμα θα τάξει τα περισσότερα, αλλά ποιος θα ιεραρχήσει τα προβλήματα και θα μας πείσει ότι είναι ικανός να τα λύσει. Η αξιοπιστία αποτελεί σημαντικό παράγοντα στην αποδοχή ή όχι των πολιτικών προτάσεων, αφού τα κόμματα, ιδιαίτερα όσα άσκησαν κυβερνητικό έργο, μονίμως προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τους πολίτες από τα πραγματικά προβλήματα.

Είναι βέβαια ανάγκη σήμερα ο πολιτικός διάλογος να επικεντρώνεται στα σοβαρότερα ζητήματα και χωρίς υποκρισία να δίνει ρεαλιστικές λύσεις. Τα πληρωμένα χειροκροτήματα και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ ολίγον πείθουν, αφού ο πολίτης βιώνει την πραγματικότητα και έχει τα δικά του κριτήρια για την κατανόηση και αξιολόγηση των προγραμμάτων.

Χωρίς αμφιβολία η πλειοψηφία των ψηφοφόρων κρίνει τα κόμματα από τον τρόπο που χειρίζονται τα σοβαρότερα των προβλημάτων, αφού από τη λύση τους ή μη επηρεάζεται η ζωή τους σε όλα τα επίπεδα. Επομένως το ζήτημα της ακρίβειας, η χαμηλή αγοραστική μας δύναμη, τα Funds που αρπάζουν τις περιουσίες και η κακοδιαχείριση των ευρωπαϊκών πόρων προς όφελος των ολίγων θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό την τύχη των κομμάτων. Αλλά, όπως βλέπουμε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, υπάρχουν προβλήματα που καθορίζουν την κρίση των πολιτών όχι τόσο με τη βοήθεια της λογικής όσο με την επιρροή του θυμικού.

Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι τα κόμματα δεν προσεγγίζουν θέματα που καπελώνουν τους πολίτες και τους οδηγούν σε επιλογές ανεπιθύμητες για τη λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Αυτά τα ζητήματα οι πολιτικοί μας ή τα ξεχνούν ή τα περνούν εξωδερμικά χωρίς να τα διαχειρίζονται με την ευθύνη που οι καιροί απαιτούν. Για παράδειγμα. κανένα κόμμα τώρα σε προεκλογική περίοδο δεν αναφέρεται στον αριθμό των βουλευτών. Αλήθεια υπάρχει σήμερα πολίτης που να θεωρεί σωστό και συμβατό με τις ανάγκες της χώρας να έχουμε 300 βουλευτές; Ας συγκρίνουμε το κοινοβούλιο της Ελλάδας με των άλλων αναπτυγμένων χωρών και εύκολα θα εξαχθούν τα συμπεράσματα. Και δεν ενοχλεί μόνο ο μεγάλος αριθμός των βουλευτών, αλλά και η συμμετοχή τους στο νομοθετικό έργο, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα. Γιατί ουδείς πολιτικός δε μιλάει για το θέμα αυτό;

Μήπως και το μεταναστευτικό είναι μικρό πρόβλημα; Σιτίζονται όλοι οι λαθρομετανάστες και οι Έλληνες δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα. Σε συνδυασμό δε με το δημογραφικό προδιαγράφεται ένα μέλλον λίαν επικίνδυνο για το ελληνικό κράτος. Όμως κανένα κόμμα δεν παρουσιάζει ένα σχέδιο για τον έλεγχο των μεταναστών και για την απομάκρυνσή τους από την Ελλάδα. Μπορεί σήμερα να τους χρηματοδοτεί η Ευρώπη για δικούς της λόγους, όμως τι θα συμβεί στο μέλλον, όταν οι μετανάστες θα είναι περισσότεροι από τους Έλληνες;

Και ένα ακόμη ζήτημα, το οποίο οι πολιτικοί μας δεν το βλέπουν: Αφήνουν τους δημάρχους να ορίζουν αντιδημάρχους χωρίς περιορισμούς. Έτσι φτάσαμε στο Δήμο Ιωαννίνων ο δήμαρχος να έχει δεκαέξι αντιδημάρχους και τους υπολοίπους πλην τρεις «εντεταλμένους». Δηλαδή, όλοι οι σύμβουλοι της πλειοψηφίας με μισθούς. Αλήθεια οι δήμοι έχουν τόσα πολλά λεφτά και συντηρούν τους συμβούλους τους ή περισσεύουν από το κράτους και δίνονται ως κίνητρα;

Επίσης, αφού οι αρχηγοί των κομμάτων είναι εξαρτημένοι από συμφέροντα, δεν θα έπρεπε να υπάρχει θεσμική δέσμευση για τον αριθμό των Υπουργών; Πώς εξηγείται η Ελλάδα να έχει 65 Υπουργούς και η Γερμανία ή η Γαλλία 15;

Να, λοιπόν, θέματα που προβληματίζουν τους πολίτες και θα πρέπει να τα λύσουν οι πολιτικοί μας στο δρόμο για τις εκλογές. Διαφορετικά πολλοί από τους συμπολίτες θα αποφασίσουν όχι με βάση την ταυτότητα των κομμάτων, αλλά με τρόπο θυμικό, οπότε μπορεί να βρεθούμε σε εξελίξεις ανεπιθύμητες και απειλητικές για όλους.