Μόνο ένα μέρος των δικαιούχων συντάξεων χηρείας είδε τελικά ουσιαστική αύξηση, καθώς η πρόσφατη νομοθετική παρέμβαση δεν καλύπτει το σύνολο των συνταξιούχων και αφήνει ανοιχτές αρκετές από τις παλιές «πληγές» του συστήματος.
Περίπου 8.500 δικαιούχοι, κυρίως από τον δημόσιο τομέα, είδαν τη σύνταξη λόγω θανάτου να επανέρχεται από το 35% στο 70% της σύνταξης του θανόντος συζύγου. Πρόκειται για περιπτώσεις στις οποίες, μετά την πρώτη τριετία, είχε εφαρμοστεί περικοπή κατά 50%, επειδή ο δικαιούχος εργαζόταν ή λάμβανε παράλληλα δική του σύνταξη. Για αρκετούς, η διαφορά είναι σημαντική και μεταφράζεται σε εκατοντάδες ευρώ τον μήνα.
Ωστόσο, η ρύθμιση δεν έχει οριζόντια εφαρμογή. Εκτός μένουν κατηγορίες δικαιούχων ανάλογα με τον χρόνο θανάτου, το πρώην ασφαλιστικό ταμείο αλλά και το αν στο παρελθόν είχε εφαρμοστεί η προβλεπόμενη περικοπή. Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, δεν προκύπτει πραγματική αύξηση, αλλά ουσιαστικά διατήρηση ποσών που ήδη καταβάλλονταν.
Έτσι, το τοπίο στις συντάξεις χηρείας εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από διαφορετικές «ταχύτητες», προκαλώντας εύλογες αντιδράσεις από τους ενδιαφερόμενους συμπολίτες μας.
Ο Σύλλογος Συζύγων Θανόντων ΑΞ.Ι.Α
Στο ζήτημα έχει παρέμβει έντονα και επανειλημμένα τις τελευταίες ημέρες και ο Σύλλογος Συζύγων Θανόντων ΑΞ.Ι.Α. («Αξιοπρέπεια – Ισότητα – Αλληλεγγύη»), ο οποίος βέβαια εδώ και χρόνια αναδεικνύει τις αδικίες του συγκεκριμένου θεσμικού πλαισίου. Ο Σύλλογος ζητάει κατάργηση των περικοπών μετά την τριετία, ίση αντιμετώπιση όλων των δικαιούχων και συνολική λύση αντί για αποσπασματικές παρεμβάσεις. Παράλληλα, έχει προχωρήσει και σε θεσμικές και δικαστικές ενέργειες για περιπτώσεις λανθασμένων υπολογισμών.
Χρειάζονται κι άλλα βήματα
Η πρόσφατη εξέλιξη μπορεί να αποτελεί βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, όμως δεν κλείνει το θέμα. Και αυτό είναι το ουσιαστικό πρόβλημα. Μια σύνταξη χηρείας δεν είναι προνόμιο, ούτε «δώρο» της Πολιτείας. Για χιλιάδες ανθρώπους είναι το εισόδημα με το οποίο καλούνται να συνεχίσουν τη ζωή τους μετά από μια μεγάλη προσωπική απώλεια. Όσο, λοιπόν, το ασφαλιστικό σύστημα εξακολουθεί να χωρίζει ανθρώπους με τις ίδιες ανάγκες ανάλογα με ημερομηνίες, ταμεία και άλλου είδους γραφειοκρατικές εξαιρέσεις, κάθε αποκατάσταση θα παραμένει μισή. Αυτό που απαιτείται είναι ένα καθαρό, ενιαίο και δίκαιο πλαίσιο.