Βασική οικονομική πηγή του έργου είναι οι δωρεές, καθώς ο σύγχρονος άγιος Παΐσιος αγγίζει τις καρδιές πολλών ανθρώπων και έτσι το έργο εξελίσσεται απρόσκοπτα και χωρίς καθυστερήσεις. Να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο είναι το πρώτο παρεκκλήσιο του οσίου Παϊσίου στη Θεσπρωτία, ο οποίος κατά κάποιον τρόπο σχετίζεται και με τον τόπο. 

Όταν η οικογένεια του Πρόδρομου Εζνεπίδη, πατέρα του μικρού Αρσενίου (μοναχού Παϊσίου αργότερα), που τότε ήταν μόλις 40 ημερών, μαζί με άλλους Μικρασιάτες, εκδιώχθηκε από την Καππαδοκία και συγκεκριμένα από τα Φάρασα, έμεινε για μικρό χρονικό διάστημα στον Πειραιά και στην Κέρκυρα.

Τελικά προωθήθηκε στην Ηγουμενίτσα με την προοπτική της μόνιμης εγκατάστασης και της παραχώρησης κτημάτων, στο πλαίσιο της ανταλλαγής πληθυσμών, αφού οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες θα πήγαιναν στην Τουρκία. Όμως εκείνοι τελικά δεν έφυγαν και οι Μικρασιάτες μετακινήθηκαν στην Κόνιτσα, παρότι αρχικά δεν ήθελαν να εγκατασταθούν σ’ αυτήν.

Σημαντική η μαρτυρία του ίδιου του οσίου για τον λόγο που η οικογένειά του έφυγε από την Ηγουμενίτσα και εγκαταστάθηκε στην Κόνιτσα, ο οποίος σχετίζεται με τους λεγόμενους Μουσουλμάνους «Τσάμηδες». Συγκεκριμένα, αναφέρει τα εξής:

«Όταν είχαμε έρθει από την Καππαδοκία με την ανταλλαγή των πληθυσμών, ήταν να μας δώσουν κάτι κτήματα στην Ηγουμενίτσα. Ήταν κάτι τούρκικα χωριά αυτά, που οι κάτοικοί τους θα πήγαιναν στην Τουρκία. Περιμέναμε εμείς να φύγουν. Πάει ο πρόεδρος μας (του χωριού Φάρασσα Καππαδοκίας από όπου καταγόταν ο Παΐσιος) και του λέει ο Τούρκος: “Εσείς θα φύγετε, εμείς θα κάτσουμε”

Τι είχε γίνει, είχαν πληρώσει δύο βουλευτές και τους είχαν γράψει Αλβανούς, Αρβανίτες. Έτσι αυτοί μείναν και μεις πήγαμε πάνω στην Κόνιτσα. Όταν το ‘μαθε αυτό ο Κονδύλης (που είχε ανατρέψει στο μεταξύ τον Πάγκαλο) χτύπησε το χέρι στο γραφείο αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, ήταν τελειωμένο το πράγμα».

Η πρωτοβουλία για το παρεκκλήσι του οσίου Παϊσίου στη Μονή Ραγίου ανήκει στους δύο μοναχους της Μονής, τους αρχιμανδρίτες Θεωνά και Κυρίλλο, οι οποίοι έκαναν σ’ αυτήν και μια σειρά από άλλα εξωραϊστικά έργα, ενώ παράλληλα έχει προγραμματιστεί η ανακαίνιση του καθολικού. Με το παρεκκλήσι δημιουργείται ένας τόπος λατρείας του αγίου στην περιοχή.

Φαίνεται πως η Μονή Ραγίου από την απραγία, τη δυσλειτουργία και τα προβλήματα των προηγούμενων χρόνων περνά σε μια νέα φάση και είναι σίγουρο ότι στο εξής θα προσελκύει περισσότερους πιστούς.