Εδώ και δεκαέξι χρόνια, το Συμπόσιο Γλυπτικής στο Ελληνικό Ιωαννίνων αποτελεί πλέον θεσμό, που ξεπερνά τα όρια μιας απλής καλλιτεχνικής διοργάνωσης.

Με επίκεντρο το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης «Θεόδωρος Παπαγιάννης», κάθε καλοκαίρι Έλληνες και ξένοι γλύπτες δημιουργούν έργα που παραμένουν στον τόπο, εμπλουτίζοντας μια μοναδική υπαίθρια συλλογή και μετατρέποντας την περιοχή σε έναν ανοιχτό χώρο πολιτισμού.

Ο εμπνευστής του θεσμού, ομοτ. Καθηγητής Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και διεθνούς φήμης γλύπτης Θεόδωρος Παπαγιάννης, μιλά στον «Π.Λ.» για τη διαδρομή του Συμποσίου, τη σημασία της γλυπτικής ως τέχνης που απαιτεί χρόνο, διάλογο και αφοσίωση αλλά και για τον ρόλο του μουσείου ως πυρήνα πολιτιστικής δημιουργίας και εκπαίδευσης.

Το 16ο Συμπόσιο ανοίγει τις πύλες του σήμερα, Σάββατο (8.30 μ.μ.) με θεατρική παράσταση και θα ολοκληρωθεί την Τετάρτη, 19 Αυγούστου.

Η συνέντευξη

Το 16ο Συμπόσιο Γλυπτικής συγκεντρώνει δημιουργούς από διαφορετικές χώρες και καλλιτεχνικές σχολές. Τι σημαίνει για εσάς η συνέχεια αυτού του θεσμού και ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να εκπέμψει φέτος;

Επί σειρά ετών, 16 τον αριθμό, δημιουργούμε γλυπτά στο πλαίσιο των Συμποσίων Γλυπτικής στον αύλειο χώρο του Μουσείου με Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες. Έτσι δημιουργούμε νέα γλυπτά και εμπλουτίζουμε τη συλλογή μας. Έχουμε δημιουργήσει 100 γλυπτά και συνεχίζουμε… Η δράση αυτή δημιουργεί ενδιαφέρουσες καταστάσεις. Πέραν του ότι έρχονται έργα από διαφορετικούς και γνωστούς καλλιτέχνες, ο θεατής - επισκέπτης μπορεί να δει πώς δημιουργείται ένα έργο. Η συλλογή μας πλουταίνει κι έτσι δημιουργήσαμε τη διαδρομή 5 χιλιομέτρων με γλυπτά που είναι ένα μοναδικό φαινόμενο. Έχουμε επίσης δημιουργήσει ένα πάρκο γλυπτικής 7 στρεμμάτων στην αυλή του Μουσείου. Το μήνυμα είναι ότι είμαστε ενεργοί στο Μουσείο, η συλλογή μας διαρκώς εμπλουτίζεται, επομένως ο θεατής μπορεί να βλέπει καινούρια έργα.

Η γλυπτική είναι μια τέχνη που απαιτεί χρόνο, υπομονή και διάλογο με το υλικό. Πώς βλέπετε να εξελίσσεται η σχέση των νέων ανθρώπων με τη γλυπτική σήμερα;

Ο διάλογος με τα υλικά είναι μεγάλη ιστορία για τον γλύπτη. Δεν είναι απλώς διάλογος, είναι πάλη με τα υλικά και ανάλωση χρόνου. Δεν γίνεται αυτόματα ένα γλυπτό όπως ένα ζωγραφικό έργο π.χ. αν και αυτό θέλει τον χρόνο του. Οι νέοι άνθρωποι βέβαια δεν έχουν την υπομονή που είχαμε εμείς οι παλαιότεροι, αλλά αν θέλουν να κάνουν γλυπτική με παραδοσιακά υλικά θα τη χρειαστούν.

Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά που ξεχωρίζουν το φετινό Συμπόσιο από τις προηγούμενες διοργανώσεις; Τι θα έχει την ευκαιρία να δει το κοινό;

Το κάθε Συμπόσιο είναι διαφορετικό. Κάθε χρόνο φιλοξενούμε διαφορετικούς καλλιτέχνες και ο κάθε καλλιτέχνης δημιουργεί κάτι ξεχωριστό. Φέτος, θα δουλέψουμε 3 γλύπτες σε διάφορα υλικά. Το κοινό θα δει τους καλλιτέχνες να δουλεύουν τα γλυπτά τους και θα έχουν την ευκαιρία να κάνουν ερωτήσεις, να πάρουν απαντήσεις, να γίνει ένας διάλογος. Αυτά είναι κάποια από τα πλεονεκτήματα των Συμποσίων Γλυπτικής.

Το Ελληνικό, μέσα από το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης «Θεόδωρος Παπαγιάννης», έχει εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς για τη γλυπτική. Πόσο σημαντικό είναι η τέχνη να αποκεντρώνεται και να ανθίζει στην ελληνική περιφέρεια;

Το Μουσείο στο Ελληνικό δεν είναι απλώς ένα μουσείο, είναι μια εστία πολιτισμού. Πέρα από τα έργα που περιλαμβάνει δημιουργεί διαρκώς νέα και εμπλουτίζεται. Το σημαντικότερο είναι ότι στο πλαίσιο των Συμποσίων πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις με θέατρο, μουσική, ποίηση κ.α. τις οποίες παρακολουθεί ένα πλήθος ανθρώπων. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι το μουσείο μας συμμετέχει σε πολλά εκπαιδευτικά προγράμματα για σχολεία και έχει δράσεις πολλές και ενδιαφέρουσες. Περιττό να πω πόσο σημαντικά είναι όλα αυτά για ένα χωριό ενός άγονου και απομακρυσμένου Δήμου.

Έχοντας αφιερώσει τη ζωή σας στη γλυπτική, τι συμβουλή θα δίνατε σε έναν νέο καλλιτέχνη που κάνει σήμερα τα πρώτα του βήματα και ονειρεύεται να αφήσει το δικό του αποτύπωμα στον χώρο της τέχνης;

Σε ένα νέο καλλιτέχνη θα έλεγα ότι θα πρέπει, ό,τι κάνει, να το κάνει σοβαρά. Η υπόθεση της τέχνης είναι μια δύσκολη υπόθεση και σε θέλει ολοκληρωτικά. Αν κανείς δεν είναι διατεθειμένος να δοθεί με όλο του το είναι, ας την ξεχάσει. Μεταξύ «τυρού και αχλαδιού» τέχνη σοβαρή δεν γίνεται!