Ζούμε αυτόν τον καιρό σαν να είμαστε θεατές σε παράσταση παραμυθιού. Κάποιοι, υποκρινόμενοι τον μεγάλο ηγέτη, μας υπόσχονται παραδείσους και διαλαλούν ότι κατέχουν το μαγικό ραβδί διά πάσαν ασθένειαν. Και εμείς, αγανακτισμένοι από τις δυσκολίες της καθημερινότητας, αναρωτιόμαστε, αν αυτοί οι μάγοι της πολιτικής έχουν επίγνωση της πραγματικότητας ή αυτοϊκανοποιούνται από τους πολιτικούς τους θεατρινισμούς. Νιώθουμε πράγματι παντελώς απροστάτευτοι και χωρίς ελπίδα, όταν τα κόμματα, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, μας μιλάνε για επιτυχίες, για οράματα και για σχέδια ανάπτυξης του τόπου και προσωπικής ευημερίας. Ίσως δεν τους βολεύει να ασχολούνται με τα πραγματικά προβλήματα του πολίτη, γιατί οι ίδιοι βρίσκονται σε κόσμους διαφορετικούς, όπου η φτώχεια, η ανεργία, η ακρίβεια, η αβεβαιότητα δεν έχουν θέση. Οι πολίτες βουλιάζουν στα κύματα, ενώ οι πολιτικοί με τους παχυλούς μισθούς, με τις περιουσίες τους και με τα προνόμιά τους αρμενίζουν σε ήρεμες θάλασσες.

Ευτυχώς κάποιοι δείχνουν έτοιμοι να διαδραματίσουν ρόλους πολιτικούς και παρουσιάζονται απρόσκλητοι ως σωτήρες της χώρας. Έτσι εξηγείται η δημιουργία νέων κομμάτων και η προβολή οραμάτων για ένα καλύτερο μέλλον. Βεβαίως σ’ ένα δημοκρατικό πολίτευμα θεωρείται θετικό να δημιουργούνται νέες κομματικές κινήσεις, όταν το όλο σύστημα δεν ανταποκρίνεται στους καιρούς και έχει την ευθύνη για τα μεγάλα αδιέξοδα που βιώνει ο λαός. Και χωρίς αμφιβολία σήμερα οι κοινωνικές συνθήκες επιβάλουν πολιτικές ανακατατάξεις ώστε και κράτος δικαίου να λειτουργήσει και να καλλιεργηθεί η εμπιστοσύνη του κόσμου στους θεσμούς.

Αλλά αυτή η πολιτική πραγματικότητα για να αλλάξει δεν χρειάζεται αρχηγούς κομμάτων με τα χαρακτηριστικά του Τσίπρα. Εδώ πρόκειται για μια επιστροφή ενός πολιτικού που βαρύνεται με ένα παρελθόν λίαν αρνητικό και για την πατρίδα και για τους πολίτες. Επιστρέφει ο κ. Τσίπρας και προσπαθεί να μας πείσει ότι έχει μεταμορφωθεί και ότι μπορεί να αλλάξει τη φορά των πραγμάτων.

Αλήθεια, υπάρχει Έλληνας που δεν θυμάται τα συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ για αντίσταση στην Ευρώπη και για σχίσιμο των μνημονίων με ένα άρθρο και με ένα νόμο; Μήπως ξεχνάνε οι Έλληνες ότι ο Τσίπρας παρέδωσε τα δάνεια των ιδιωτών στα funds και επέτρεψε να αρπάξουν τις περιουσίες μας, να απειλούν με πλειστηριασμούς και να οδηγούν καθημερινά τους δανειολήπτες στην απόγνωση; Αλλά και η κρατική περιουσία με απόφαση της ίδιας κυβέρνησης παραδόθηκε ως εγγύηση στο Υπερταμείο για 99 χρόνια!

Και επειδή τώρα μιλάει για νέο πατριωτισμό, η Συμφωνία των Πρεσπών εντάσσεται σ’ αυτό το πρόταγμα; Ποιος άλλος πολιτικός από τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους σκέφτηκε να πουλήσει και έθνος και γλώσσα, σαν να πρόκειται για εμπόρευμα παντοπωλείου; Το ΚΚΕ μιλάει για νέες αυταπάτες και η μνήμη μας πηγαίνει στο δημοψήφισμα, όταν το «πατριωτικό ΟΧΙ» μετατράπηκε σε λίγες ώρες στο «προδοτικό ΝΑΙ».

Ο κ. Τσίπρας επανέρχεται με την επιμονή του να μας πείσει ότι είναι αριστερός και στοχεύει στην «αριστερή συσπείρωση». Πώς όμως δικαιολογείται ένας Αριστερός να διαμένει σε βίλα συντηρητικού εφοπλιστή, να κάνει διακοπές με τη θαλαμηγό του Παναγόπουλου και τα παιδιά του να φοιτούν στο ακριβότερο ιδιωτικό σχολείο στην Ελλάδα; O tempora, o mores!

Στο δρόμο για την Ιθάκη δεν σέβεται ούτε την ιστορία και τους αγώνες του λαού. Με τον τίτλο ΕΛ.Α.Σ. του νέου κόμματος ξεπέρασε τα όρια και έφτασε σε πράξη ιεροσυλίας. Επιχειρεί να δώσει μια δεύτερη ανάγνωση και να περάσει σε αριστερούς και δημοκρατικούς πολίτες ότι έρχεται σήμερα να συνεχίσει τον αντιστασιακό αγώνα του ΕΛΑΣ και την περίοδο της Αντίστασης. Εκτιμώ ότι η παρουσία του μ’ αυτές τις ιδεοληψίες και με τους χρησμούς δημιουργεί στο πολιτικό μας σύστημα ρωγμές που θα απειλήσουν τη δημοκρατική θωράκιση της χώρας.

Η ευθύνη ανήκει σε όλους εκείνους που κρυπτόμενοι ενισχύουν αυτό το κόμμα για τους δικούς τους στόχους και αδιαφορούν για το γενικό συμφέρον. Αλλά και οι πολίτες οφείλουν να αντισταθούν στην επιχειρούμενη χειραγώγηση σε όλα τα κέντρα που σχεδιάζουν τις πολιτικές μας εξελίξεις.