Η ελληνική πολιτική ζωή μοιάζει να κινείται διαρκώς σε κύκλους. Πρόσωπα που αποχώρησαν επιστρέφουν, κόμματα που κατέρρευσαν επιχειρούν να ανασυγκροτηθούν και παλιές συνταγές παρουσιάζονται ως νέες λύσεις! Όμως η κοινωνία δείχνει ολοένα και πιο δύσπιστη, απέναντι σε αυτή τη διαρκή ανακύκλωση του πολιτικού προσωπικού.

Τα τελευταία χρόνια η αντιπολίτευση αναζητά τον βηματισμό της, χωρίς ωστόσο να καταφέρνει να διαμορφώσει ένα συνεκτικό και πειστικό αφήγημα εξουσίας. Οι εσωτερικές συγκρούσεις, οι διασπάσεις, οι προσωπικές στρατηγικές και η έλλειψη ξεκάθαρου πολιτικού στίγματος, έχουν δημιουργήσει ένα κενό το οποίο μέχρι σήμερα παραμένει ακάλυπτο. Έτσι, αντί να παράγεται μια εναλλακτική πρόταση για τη χώρα, η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από ονόματα, επιστροφές και σενάρια.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι πολιτικοί επιδιώκουν να επιστρέψουν στο προσκήνιο. Στη δημοκρατία όλοι κρίνονται και αξιολογούνται από τους πολίτες. Το ζήτημα είναι ότι η συζήτηση εξαντλείται, σχεδόν αποκλειστικά στα πρόσωπα και όχι στις πολιτικές. Η κοινωνία αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις: το κόστος ζωής, τη στεγαστική κρίση, την ανασφάλεια των νέων, τη λειτουργία του κράτους, τις ανισότητες και την περιφερειακή ανάπτυξη. Κι όμως, η πολιτική αντιπαράθεση συχνά αναλώνεται σε παρασκηνιακές διεργασίες και προσωπικές φιλοδοξίες.

Αυτός είναι ίσως ο βασικός λόγος που οι πολιτικοί συσχετισμοί παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητοι εδώ και αρκετά χρόνια. Δεν πρόκειται μόνο για τη δύναμη της κυβέρνησης, αλλά και για την αδυναμία των αντιπάλων της να πείσουν ότι μπορούν να αποτελέσουν μια αξιόπιστη εναλλακτική. Όταν ο πολίτης δεν βλέπει μια καθαρή πρόταση για το αύριο, επιλέγει συχνά τη σταθερότητα του γνωστού, ακόμη κι αν δεν είναι απολύτως ικανοποιημένος από αυτό.

Η πολιτική, όμως, δεν μπορεί να προχωρήσει, μόνο με ανακυκλώσεις προσώπων και νοσταλγία προηγούμενων εποχών. Χρειάζεται νέες ιδέες, φρέσκες προσεγγίσεις και κυρίως απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας. Οι πολίτες δεν αναζητούν σωτήρες ούτε επιστροφές. Αναζητούν αξιοπιστία, σχέδιο και προοπτική.

Μέχρι να εμφανιστεί μια δύναμη που θα εκφράσει πειστικά αυτές τις ανάγκες, η ελληνική πολιτική σκηνή θα συνεχίσει να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της! Τα πρόσωπα θα αλλάζουν θέσεις, οι συμμαχίες θα μεταβάλλονται και τα σενάρια θα πληθαίνουν. Ο κύκλος όμως θα παραμένει ο ίδιος. Και η χώρα θα εξακολουθεί να περιμένει κάτι πραγματικά νέο, αντί για μια ακόμη επανάληψη του παλιού.