.........................................ΜΕ ΚΑΛΗ ΠΡΟΘΕΣΗ

«Καλοί μου συμπολίτες και φίλοι…

ευχή μου να μη πιείτε τέτοιο ποτήρι…»

■  Μας ήρθε η Άνοιξη πικρή, το Καλοκαίρι μαύρο…
Χωρίς το Γιώργο, το παιδί μας θα ζήσουμε, όσο ζήσουμε… οι γονιοί του.
Κόσμε μου, που τον ξεκινήσατε, σας ευχαριστούμε… Εσάς, τους συναδέλφους του, τους πελάτες του, τους φίλους του, τους συγγενείς μας… Όλους σας, όλους σας…
Εμείς δεν είχαμαν το κουράγιο να σταθούμε να δούμε να τον σκεπάζει χώμα… Ντρέπομαι; Δεν ξέρω αν κι άλλοι αντιδρούν έτσι, σαν μένουν πίσω απ’ τα παιδιά τους…
Του είπε συνάδελφος στην Κέρκυρα… «είσαι τυχερός που έχεις τους γονείς σου…». Τώρα; Τι είμαστε εμείς, που χάσαμαν το παιδί μας; Και να πρέπει να ζήσουμε!.. Δεν αδειάζουμε να πεθάνουμε!.. Έχουμε υποχρεώσεις…
Στην κοπέλα που μας βοηθά, έλεγε συνεχώς… «τους γονείς μου και τα μάτια σου, Χαρά…». Η έγνοια του ήταν για όλους και για όλα… Σαν κατέβαινε στο τέλος της βδομάδας να τα πούμε και με το στόμα… ήθελε να μάθει για όλο το σόι, τι κάνει… τι χρειαζόμαστε, αν είναι όλα εντάξει!..
Κι εκείνο το βράδυ του Πάσχα που κατέβηκαν να τα πούμε… θέλησε πάλι ν’ ακούσει για τα γεννοφάσκια μας από παππούδες, κυραμάνες, εδώ και Ζαγορίσιες… Θέλησε να ξανακούσει και μουσελέδες για κάποιους του σογιού… κι έφυγε γελώντας…
Και το πρωί, του τηλεφώνησα να βγει στην εσωτερική σκάλα, να του δώσει ο πατέρας του κάποιο γλυκό… Στη μέση της σκάλας αντάμωσαν… «Χρόνια Πολλά… θα τα πούμε…» είπε και πήγε το γλυκό στην κουζίνα τους… Εκεί έμεινε το παιδί μας…
«Κακό μου ζήσιμο…» έλεγε η κυραμάνα μου η Ζαγορίσια, σαν έχασε γιο 24 χρόνων κόρη λεχώνα κι άλλα πέντε ορφανά άφησε… και στα εννενήντα της… γιο… με δυο μωρά!.. Κακό μου ζήσιμο, έλεγε…
Πώς να το πω κι εγώ;
«Είμαστε κι εμείς…» μου λένε κόρη κι αγγονιά… Το ξέρω πως χρειάζομαι ακόμα. Με χρειάζεται ο γέρος μου που καμάρωνε για τον γιο του… κι εκείνος, λίγη ώρα να ξέκοβε, του τηλεφωνούσε στο καφενείο… «μπαμπά, έρχομαι να πάμε για ένα τσίπρο…». Και μ’ έσκαζαν εμένα… «ξέρς πού είμαστι;… στ’ Λίμν’…». Και θύμωνα, τάχα, εγώ… «Εμ’ βέβαια… τι τν έχς τ’μάνα σ’;..».
Κόσμε μου, που τον ξεκινήσαταν, νάχετε την ευκή μου. Ολόψυχα σας εύχομαι –αν είναι δυνατόν- να μη βρεθείτε στη θέση μας… να σας λυπηθεί η μοίρα σας.
Η γυναίκα του, το παιδί του, εμείς οι γονιοί του, η οικογένειά του όλη, αδέρφια και ξαδέρφια… ευχαριστούμε ολόψυχα που τον τιμήσαταν. Και σεις, παιδιά μου, που τον εγκωμιάσαταν, δεχτείτε τις ευχαριστίες μας και τις ευχές μας… να μη δακρύσει το μάτι σας. Σας ευχαριστούν οι γονιοί του… η οικογένειά του όλη…
Μέσα στον τρελό πόνο μας, που δεν ξέρουμε αν θα τον νταγιαντίσουμε… εμείς οι θεότρελοι γονιοί του… καμαρώνουμε!.. Δεν είναι για ζούρλια;
Πάντα μας έκανε να καμαρώνουμε… Στην πρώτη δημοτικού, εκεί, στο Εβραίικο δημοτικό που πήγαινε… πήγε διευθυντής ο Λαζαρίδης ο Ζαγορίσιος… Στο διάλειμμα τον πλησιάζει ο Γιωργάκης μας… «είστε ο κ. Λαζαρίδης;» ναι λέει εκείνος, παραξενεμένος, του απλώνει το χέρι «χαίρω πολύ… έχω ακούσει πολλά καλά για σας…». Τάχασε ο άνθρωπος και ρωτά τον ξάδερφό μου τον Τόλογλου «μωρέ Λώνη, τίνος είναι εκείνο το μ’κρό; έτσ’ κι έτσ’ μούειπε…». «Α… είναι τ’αγγόν’ τς θειάς τς Νίκς…». Και σαν γελούσαμαν εμείς οι μεγάλοι… παραξενεύτηκε… «δεν έπρεπε να τον καλωσορίσω;»…
Και γω, μία και μοναδική φορά που πήγα, στη Ζωσιμαία να ρωτήσω για την πρόοδό του… μου είπε καθηγητής του… «τον θεωρούμε συνάδελφο… κι όχι μαθητή…».
Μπορούν να μας παρηγορήσουν αυτά; Ίσως… Δεν ξέρω…
Κόσμε μου, καλοί μου συμπολίτες και φίλοι… να σας ευλόγησαν οι μοίρες σας να μη πιείτε τέτοιο ποτήρι…
Σας ευχαριστούμε… Σας ευχαριστούμε…
email: koula.xatzigianni@yahoo.gr

Τι είμαστε εμείς, που χάσαμαν το παιδί μας; Και να πρέπει να ζήσουμε!.. Δεν αδειάζουμε να πεθάνουμε!.. Έχουμε υποχρεώσεις…