Η δημοσιογραφία δεν υπάρχει μόνο για να υμνεί. Υπάρχει κυρίως για να ελέγχει και να αξιολογεί. Να αναδεικνύει τα θετικά, αλλά και για να ασκεί τεκμηριωμένη κριτική για λάθη, παραλείψεις ή αστοχίες…

Μ’ αυτή την έννοια, η συζήτηση που άνοιξε την Τετάρτη στην Περιφέρεια Ηπείρου, ξεπερνά κατά πολύ τα πρόσωπα. Δεν αφορά μία δημοσιογράφο. Δεν αφορά μία δικηγόρο. Δεν αφορά μία εφημερίδα ή μια ιστοσελίδα. Αφορά την κριτική και τον δημόσιο έλεγχο της εξουσίας!  Η δημοσιογραφική γνώμη δεν είναι... εχθρός. Προωθεί την δημοκρατία. 

* * * 

Είναι όμως συμβατό στην συνεδρίαση ενός κορυφαίου θεσμικού οργάνου, όπως είναι το Περιφερειακό Συμβούλιο Ηπείρου, να διακινούνται προσωπικές επιστολές αντιπαράθεσης με εκπροσώπους των ΜΜΕ; Σε αυτό το ερώτημα δεν δόθηκε ουσιαστική απάντηση. Αντίθετα, επιχειρήθηκε να μεταφερθεί η συζήτηση αλλού…

Η δημοσιογραφία, όμως, δεν ελέγχει άτομα. Ελέγχει όσους εκπροσωπούν την εξουσία! Αλλά αυτή σήμερα, δεν ασκείται μόνο από τους αιρετούς. Ασκείται και από πρόσωπα που έμμεσα επηρεάζουν τους «κυβερνήτες» και κατ’ επέκταση τον δημόσιο βίο.

* * * 

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, έχει διαμορφώσει εδώ και δεκαετίες μια σταθερή νομολογία: έχει χαρακτηρίσει τον Τύπο ως δημόσιο θεματοφύλακα (public watchdog) της Δημοκρατίας. Κι έχει αποφανθεί ότι τα πρόσωπα που συμμετέχουν στη δημόσια ζωή, οφείλουν να επιδεικνύουν μεγαλύτερη ανοχή στην κριτική, απ’ όση ένας ιδιώτης! Δεν πρόκειται για… προνόμιο των δημοσιογράφων. Είναι η ΕΓΓΥΗΣΗ των πολιτών, ότι η εξουσία παραμένει υπό δημόσιο έλεγχο!

Τα έντυπα αλλά και τα ηλεκτρονικά μέσα της Ηπείρου γνωρίζουν καλά την αποστολή τους. Γιατί ζουν κοντά, μέσα στην κοινωνία. Δεν λειτουργούν με την ασφάλεια της απόστασης... Βρίσκονται καθημερινά δίπλα, μέσα στις τοπικές κοινωνίες. Εκεί, όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Εκεί, όπου οι πιέσεις είναι μεγαλύτερες και οι προσωπικές σχέσεις στενότερες. Εκεί, όπου η ανεξαρτησία δοκιμάζεται καθημερινά! Γι’ αυτό και έχουν αποστολή, υποχρέωση θα λέγαμε, να ελέγχουν κάθε μορφή εξουσίας. Να αναδεικνύουν προβλήματα και να δίνουν φωνή στις τοπικές κοινωνίες. Να ασκούν τεκμηριωμένη κριτική, χωρίς εξαρτήσεις και σκοπιμότητες. Γι’ αυτό τα έγκυρα έντυπα και οι ιστοσελίδες, αποτελούν διαχρονικά σταθερούς πυλώνες της Δημοκρατίας. Δεν υπηρετούν Κυβερνήσεις. Ούτε Περιφερειάρχες. Δεν είναι όργανα δημάρχων, ούτε άλλων κέντρων εξουσίας! Υπηρετούν αποκλειστικά τον πολίτη. Για να γνωρίζει τα πάντα!

Βέβαια, ο δημοσιογράφος δεν διεκδικεί το αλάθητο! Υπόκειται καθημερινά στην κρίση των αναγνωστών του. Στους κανόνες της δεοντολογίας. Και όταν βέβαια απαιτείται στον έλεγχο της Δικαιοσύνης! Η Δημοκρατία προϋποθέτει βέβαια αμφίδρομη λογοδοσία: Οι δημοσιογράφοι λογοδοτούν για όσα γράφουν, αλλά και η εξουσία λογοδοτεί για όσα πράττει!

Αυτή η ισορροπία διατηρεί ζωντανή τη Δημοκρατία! Και αυτή ακριβώς την ισορροπία υπηρετούν τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, με υπευθυνότητα, ανεξαρτησία και συνέπεια προς την κοινωνία. Όχι, δεν διεκδικούν το αλάθητο!

Χωρίς ελεύθερα, ανεξάρτητα και μαχητικά μέσα ενημέρωσης, δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική δημοκρατία.