Βλέπουμε τον Ερντογάν πόσο έξυπνα κινείται, και με τον Τραμπ και με τον Πούτιν και με τον Αιγύπτιο, τώρα τελευταία, φιλοξενώντας τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του, παίρνοντας αυτά που θέλει.

Κι εμείς μπαίνουμε σε μια μακρά προεκλογική περίοδο. Όπως εύστοχα αναφέρει ο κ. Σπύρος Εργολάβος στο άρθρο του «Ποιος θα μας σώσει;»: «Έτσι δίνεται η ευκαιρία, σε κάθε λογής σωτήρες, παλιούς και νέους, ή παλιούς που παριστάνουν τους νέους, αλλάζοντας κομματικούς σχηματισμούς, ονόματα και κατευθύνσεις, να κάνουν την εμφάνισή τους και να υπόσχονται τη σωτηρία της Ελλάδας».

Οι εμπλεκόμενοι υποψήφιοι σωτήρες αναλίσκονται αλληλοκατηγορώντας ο ένας τον άλλον, χωρίς αιδώ, με ανεπίτρεπτους χαρακτηρισμούς, που σε κάνουν να ντρέπεσαι για το κατάντημά τους. Προεκλογικές μπαρούφες. Πότε θα φύγει ο ένας να έρθει ο άλλος στην εξουσία και «τα εξ αυτής απορρέοντα αγαθά», δίχως να θίγονται ζωτικά προβλήματα που μας απασχολούν σαν πολίτες και σαν κράτος. Κανείς δεν αναφέρεται στο τι πρέπει να γίνει για την καλυτέρευση της ζωής των πολιτών, με προτάσεις, προγράμματα, λύσεις· μόνο στο πώς θα πάρουν την εξουσία.

Κι όμως, αγαπητοί μου, ζούμε σε μια χώρα με τεράστια πολιτιστική κληρονομιά, με απείρου φυσικού κάλλους τοπία όλες τις εποχές του χρόνου, γόνιμα μυαλά (μάλλον αυτά που ξενιτεύονται και τους δίνονται οι ευκαιρίες να αναδειχθούν, γιατί εδώ οι θέσεις είναι καπαρωμένες από τους ημέτερους, κι ας είναι αγράμματοι), αλλά και μεγάλα ηρωικά κατορθώματα, ώστε δικαιολογημένα ο ποιητής εκφράζει τον θαυμασμό του: «Και κάθε πέτρα που πατάς κι έναν αγώνα μέτρα…».

Αυτή την αξιαγάπητη πατρίδα μικρότητες και ταπεινά όνειρα γκρέμισαν πολλές φορές, τη Ρωμιοσύνη σε ρουφήχτρες περιδίνησης και ανέτρεψαν την πρόοδο (τα ελαττώματα της φυλής μας). Αναδείχθηκαν Μαυρογιαλούροι και επιφυλάχθηκε άδοξο τέλος σε πολλούς επιφανείς Έλληνες. Ακούσαμε τον Κεμάλ να δηλώνει, με ευτελιστική διάθεση: «Οι Έλληνες στη Μικρά Ασία δεν ηττήθηκαν, αυτοηττήθηκαν».

Διαχρονικά πλήθος επιφανών Ελλήνων θανατώθηκαν ή βρέθηκαν στη φυλακή ή στην εξορία. Στο Ναύπλιο γράφηκε η πιο πικρή σελίδα στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν εξελέγη ούτε καν βουλευτής στο Μεσολόγγι και έφυγε πικραμένος, όπως φεύγουν οι μεγάλοι άνδρες από τις γνωστές μικρότητες που είναι ίδιον της φυλής μας. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο εθνικός αναγεννητής που ανέλαβε τη μοίρα της Ελλάδας, δέχθηκε κάμποσες δολοφονικές απόπειρες. Ο Κολοκοτρώνης φυλακίστηκε, ο Νοταράς ζητιάνευε και πόσους άλλους να αναφέρω.

Στην πολιτική υπάρχουν πρόσωπα που παραδίδονται οριστικά στο ιστορικό πάνθεο. Υπάρχουν όμως και πρόσωπα που χάνονται μεμιάς, σαν τη σκόνη στο ράφι. Να έρθουμε και στο σήμερα, όπου γινόμαστε μάρτυρες των όσων συμβαίνουν στην πολιτική σκηνή του τόπου μας. Καταγγελτικός ο λόγος μας για τους δύσμοιρους πολιτικούς μας, ότι δεν εργάζονται. Κι όμως, το αντίθετο. Κι όπως λέει ο Μηλιώκας σε ένα τραγούδι, «Για το καλό μας», εργάζονται οι άνθρωποι.

Κι αυτό αποδεικνύεται περίτρανα, γιατί μπαίνουν στην πολιτική (να θυμηθούμε το αλήστου μνήμης «δεν τους ξέρανε ούτε οι θυρωροί της πολυκατοικίας») κι όμως, στο πόθεν αίσχος τους, εμφανίζονται με ακίνητα στη Βλαχιά και στην Αραπιά, που έλεγαν κάποτε. Αλλά εκείνοι ήταν οι εθνικοί ευεργέτες μας και τα χάρισαν στην πατρίδα μας, ενώ αυτοί εδώ αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν, μπαίνοντας στον κρατικό κορβανά, αίφνης να πλουτίζουν με τόσα ακίνητα και μετρητά. Τι σόι δουλειά είναι αυτή που κάνουν, κι εμείς εργαζόμαστε μισό αιώνα περίπου και ό,τι αποκτήσαμε το αποκτήσαμε με μόχθο και τραπεζικά δάνεια;

Κι όμως εργάζονται. Δεν θυμόμαστε τον πρώην πρωθυπουργό που έλεγε και ξαναέλεγε ότι συνδιαλέχτηκε 18 ώρες συνεχώς με τους δανειστές μας για να πετύχει το… τρίτο και αχρείαστο μνημόνιο; Πόσο πολύ μούσκεψε το φανελάκι του ο άνθρωπος. Πρώτοι στις κηδείες, τα μνημόσυνα, τα πανηγύρια, στους γάμους, κοντά στον λαό.

Κοντολογής, όμως, δεν φταίνε αυτοί. Εμείς φταίμε. Εμείς τους ψηφίζουμε και αυτοί ξέρουν ότι τρώμε κουτόχορτο. Γι' αυτό καλά να πάθουμε. Λέμε «κλέβουν» και σου λένε: «Και οι άλλοι δεν κλέβουν; Τι έγινε; Και αυτοί που θα 'ρθουν δεν θα κλέψουν;»

Όλοι οι απλοί ψηφοφόροι είμαστε τα θύματα των αδίστακτων λαϊκιστών και δημαγωγών, ακόμα και από αρχαιοτάτων χρόνων, όπως αναφέρει στην «Πολιτεία» ο Πλάτωνας: «Χρησιμοποιούν κολακευτικές και ψεύτικες υποσχέσεις, δημαγωγώντας τον όχλο, καλλιεργώντας τον φόβο απέναντι στους πλουσίους και, τελικά, μετατρέπουν την εξουσία σε σκληρή τυραννία». Οι λαϊκιστές πολιτικοί εκμεταλλεύονται τη θρησκεία και την προφανή αγάπη του κάθε ανθρώπου για την πατρίδα του, για να χειραγωγούν τους ηλικιωμένους, συνήθως, ψηφοφόρους και να τους οδηγούν σε κούφια ιδανικά.

Γι' αυτό, όταν γίνουν εκλογές, ας ψηφίσουμε κάποιον σύμφωνα με τα πραγματικά του προσόντα: μορφωμένο, ακέραιο, που πέτυχε στην εργασία του, κι όχι αυτούς που δεν είναι άξιοι κι έτυχε να έχουν κάποιο «όνομα» λόγω πρώην επιτυχημένου συγγενούς τους και που ευτελίζουν το όνομά του, όπως λέει κι ο Καβάφης. Και ο εθνικός μας ποιητής Σολωμός: «Αν θες η πατρίδα σου να μην στενάζει, κάνε κάποιος να βγει που να σου μοιάζει…».

Σ. Εργολάβος: «Η ευθύνη για όσα συμβαίνουν δεν αφορά μόνο το κράτος, αλλά αφορά και την κοινωνία, δηλαδή μας αφορά όλους…».