Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, οι απόδημοι επιστρέφουν στις πατρογονικές τους εστίες, στις ρίζες τους! Ανταμώνουν με συγγενείς και φίλους, περπατούν σε γνώριμα σοκάκια, ενώ για πολλούς  επιστρέφουν και οι αναμνήσεις μιας άλλης εποχής! 

Εκκλησίες και ξωκλήσια, αφιερωμένα στην Παναγία γεμίζουν πιστούς, ενώ τα παραδοσιακά πανηγύρια… δίνουν και παίρνουν στις πλατείες των χωριών! Τραπέζια στρώνονται, τα κλαρίνα παίρνουν την θέση τους και οι χοροί καλά κρατούν! Για λίγες μέρες τα χωριά αποκτούν ξανά φωνές, κίνηση και ζωή, δίνοντας χαρά στους λιγοστούς κατοίκους, κυρίως ηλικιωμένους.

Αναμφίβολα, για τους ανθρώπους που το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου βιώνουν την εγκατάλειψη και τη μοναξιά, αυτές οι μέρες είναι μια μικρή ανάσα!

Όμως μέσα σ’ αυτή τη χαρά της γιορτής, υπάρχει και ένα ερώτημα, που δεν θα πρέπει κανείς να προσπεράσει: Τι γίνεται την επόμενη μέρα; Όταν τα φώτα σβήσουν, όταν τα κλαρίνα σωπάσουν και φύγουν και οι τελευταίοι απόδημοι, οι πλατείες και τα καφενεία (όσα εξακολουθούν να μένουν ανοιχτά), θα επιστρέψουν στην γνώριμη ερημιά!

Ίσως λοιπόν ο Δεκαπενταύγουστος να είναι μια ευκαιρία όχι μόνο για πανηγύρια και χορούς, αλλά και για προβληματισμούς! Πρωτίστως για τους τοπικούς φορείς, που οφείλουν να στηρίξουν έμπρακτα την ελληνική ύπαιθρο, διεκδικώντας ευκαιρίες και ουσιαστικά μέτρα από το Κράτος. Αλλά και για όλους εμάς, τους «πρόσκαιρους» επισκέπτες. Γιατί τα χωριά μας δεν χρειάζονται μόνο πανηγύρια τον Αύγουστο. Χρειάζονται ζωή, ανθρώπους και προοπτική δώδεκα μήνες τον χρόνο!