Μέτοικοι οι περισσότεροι από τα γύρω χωριά, βρήκαν απάγκιο στα αστικά κέντρα. Στήσανε σπιτικό, δούλεψαν σκληρά, άλλωστε άνθρωποι του μόχθου και της προσπάθειας ήταν όλοι τους και πρόκοψαν τόσο οι ίδιοι, όσο και τα παιδιά τους. Ήταν η εποχή που η χώρα μας έβγαινε, καθημαγμένη από μια σειρά πολέμων, πολύ φτωχή σε υλικά αγαθά, αλλά πλούσια σε αγάπη, συντροφικότητα και κυρίως με μια πίστη ότι, η αυριανή ημέρα θα είναι πιο καλή από την σημερινή. Μια πολύχρωμη και πολύβουη εικόνα η γειτονιά μας. Ξαναζωντανεύουν μπροστά μας οι γραφικές φιγούρες του Κώστα του γαλατά από την Κατσικά και τις νοικοκυρές που έβγαιναν να πάρουν πρωί-πρωί το γάλα, (συνηθισμένο πρωινό της οικογένειας), του Ηλία, σκουπιδιάρης του Δήμου, από τους τελευταίους Τουρκαλβανούς που έμειναν στην πόλη, θηριώδης στην όψη και στο ανάστημα με τα ακαταλαβίστικα ελληνικά του, τον μπάρμπα- Τάκη τον σαλεπιτζή με την χαρακτηριστική φωνή του, που άλλοτε περιφερόταν με μια φουφού που έψηνε κάστανα και άλλοτε με ένα τετράγωνο νταβά που πωλούσε σάμαλι. Χαρακτηριστικές φιγούρες της γειτονιάς μας ήταν και ο Βαγγέλης Βάρδας, πλανόδιος μανάβης με την σούστα, που την έσερνε το μικρό μουλαράκι, πάντα γεμάτη ζαρζαβατικά, φρούτα και λαχανικά, σωστή κινητή λαϊκή αγορά.