Το  Σάββατο το πρωί, στις 30 του μήνα, γιορτή του Αγίου Ανδρέα, βρεθήκαμε στη Μονή Δουραχάνης, εκεί όπου ο Παπαθανάσης, έζησε, υπηρετώντας τον άνθρωπο, μικρά παιδιά, εφήβους, μεγάλους, μεγαλύτερους, ευσεβείς και ασεβείς, δίκαιους, και άδικους,  αμαρτωλούς και …άγιους, παραστρατημένους και αγωνιστές του καλού και του ωραίου, Χριστιανούς και αρνητές, ήταν όλοι τους παιδιά του Θεού, άρα, αγαπημένα παιδιά και του Παπαθανάση!

Εκεί λοιπόν, οι «αδελφές», παιδιά του Παπαθανάση  κι αυτές,  εκπαιδευτικοί και μη, ταγμένες στο έργο που άρχισε ο Γέροντάς τους, και στο δρόμο που χάραξε αυτός ο ασυμβίβαστος άγιος εποχής μας και καύχημα της πόλης μας και της περιοχής μας, στο Ναό της Δουραχάνης, κάτω από τη… γρεντιά της εισόδου, όπου είναι γραμμένη η ψυχή και η άγια καρδιά του Παπαθανάση «ΑΓΑΠΑ, ΣΧΩΡΑ, ΠΡΟΧΩΡΑ»! Εκεί έγινε το Μνημόσυνό του των τριών χρόνων από το θάνατό του.

Για κείνον, ο θάνατος, ήταν το δώρο του Θεού, γιατί επιτέλους, τον απάλλαξε από το «σαρκίον» που τον κρατούσε μακριά από τον Θείο έρωτά του, τον Ιησού, τον «ωραίο κάλλει, παρά πάντας βροτούς»!  Για πάρα πολλούς όμως από μας, ήταν μεγάλη απώλεια η έλλειψή του από κοντά μας!

Προσωπικά, μου λείπει το ζεστό, παιδικό του χαμόγελο όταν του έλεγα τις δυσκολίες της δουλειάς μου και τον ρωτούσα: πώς τα καταφέρνει και ταΐζει τριακόσια παιδιά; Κι εκείνος μου απαντούσε. «Τι λες Αρετή; Δικά μου είναι τα παιδιά, εγώ τα έκανα; Είναι του Θεού, αυτός τα ταΐζει και τα φροντίζει. Κοίτα  Αρετή, δεν έχω μία δραχμή» και μού έδειξε τις άδειες τσέπες του. «Όμως δεν ανησυχώ. Ξέρω πως ο Θεός θα βοηθήσει»...

Δεν πέρασε μισή ώρα και ο Παπαθανάσης, γύρισε στο γραφείο μου και βγάζει από τις τσέπες του και μου δείχνει μία χούφτα λίρες!

Πού τα βρήκες Παπαθανάση; Ρώτησα γεμάτη έκπληξη.

Όπως ανέβαινα προς τα πάνω, ένας κύριος βγαίνει από το φαρμακείο του, με τραβάει μέσα, ανοίγει το χρηματοκιβώτιό του, και μου γέμισε τη χούφτα λίρες. Λοιπόν τίνος είναι τα παιδιά Αρετή; Τι κάνω εγώ; ΤΙΠΟΤΕ!

Κι εγώ, στην τότε μου εφημερίδα, τα παλιά «Πρωινά Νέα», το έκανα χρονογράφημα, «μια χούφτα λίρες»,  το οποίο, μπορεί  ίσως και  να το θυμούνται  κάποιοι από τους παλιούς μου αναγνώστες.

Και πόσα από τα έργα ανθρωπιάς, αγάπης και ευσπλαχνίας δεν θα μπορούσε να πει κανείς για τον ΑΓΙΟ μας τον Παπαθανάση Χατζή που ΔΕΝ μπορεί, παρά αργά ή γρήγορα,  το Πατριαρχείο μας να αναγνωρίσει και να προχωρήσει, στην Αγιοποίησή του!