Διερωτάται κανείς, κατά πόσον οι Έλληνες πολίτες έχουν μόνον υποχρεώσεις και όχι δικαιώματα. Πληρώνουν βαρύτατους φόρους, υπερφορολογούνται στην πραγματικότητα, σε ένα κράτος φορομπηκτικό, υπερσπάταλο και αδηφάγο για μια ολόκληρη ζωή, υποτίθεται με ανταποδοτικά οφέλη, όπως υψηλού επιπέδου παιδεία και υγεία, εργασία με αξιοπρεπείς αμοιβές ανάλογες με τις σπουδές και τις θέσεις ευθύνης, συντάξεις ανάλογες με τις κρατήσεις και οπωσδήποτε τέτοιες που να καλύπτουν τις καθημερινές ανάγκες και όχι μόνον, ασφάλεια, κοινωνική πρόνοια, υποφερτή αν όχι υψηλού επιπέδου καθημερινότητα (ασφαλείς, καθαρές και φθηνές συγκοινωνίες, άρτια οδικά και σιδηροδρομικά δίκτυα, δίκαιη κατανομή του εθνικού πλούτου, ο απαραίτητος σεβασμός της αξιοπρέπειας του πολίτη τουλάχιστον από το Δημόσιο και τους δημόσιους οργανισμούς, καθαρὸ και καλαίσθητο περιβάλλον κ.ο.κ.) και βέβαια -ευκόλως εννοούμενο– σεβασμός  της λαϊκής βούλησης και της λαϊκής κυριαρχίας.

Αν εξετάσει κανείς ένα προς ένα όλα αυτά τα θέματα, θα διαπιστώσει ότι το έλλειμμα είναι πολύ μεγάλο. Ανισότητα σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας, βασικές ελλείψεις και παραλήψεις, απουσία του απαραίτητου σεβασμού στον πολίτη και ιδιαίτερα στα άτομα τρίτης ηλικίας στις συναλλαγές τους με διάφορες υπηρεσίες και τους εκάστοτε κυβερνώντες, οι οποίοι  λόγῳ ενδιαφέρονται για τους πολίτες αυτής της χώρας, έργῳ όμως δείχνουν προκλητική περιφρόνηση και αδιαφορία.

Υπάρχουν βέβαια αναμφισβήτητα φιλότιμοι και υπεύθυνοι εργαζόμενοι  σε όλες τις υπηρεσίες που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον πολίτη με ευγένεια και φιλότιμο, αλλά αυτό δεν αναιρεί τη γενικώτερη κατάσταση. Ενδεικτικά παραδείγματα; Ποια σχέση υπάρχει μεταξύ ενός καλού σχολείου της πρωτεύουσας με ένα σχολείο μιας απομακρυσμένης περιοχής, τόσο στις υποδομές (κτηριακές εγκαταστάσεις, ειδικές αίθουσες διδασκαλίας π.χ. χημείας, φυσικής, καλλιτεχνικών, ηλεκτρονικών υπολογιστών, αθλοπαιδιών κλπ.… η ανισότητα είναι προφανής και σκανδαλώδης.

Το ίδιο συμβαίνει με την υγεία. Οι φτωχοί να είναι ευχαριστημένοι, αν βρουν στην καλύτερη περίπτωση ένα κρεβάτι σε ένα θάλαμο με πολλούς άλλους ασθενείς ή ένα ράντζο σε κάποιον διάδρομο με μέτρια νοσηλευτική φροντίδα, αφού ο αριθμός των νοσηλευτών είναι εντελώς ανεπαρκής. Αν δεν έχεις χρήματα να πληρώσεις κάποιον αποκλειστικό νοσηλευτή, μένεις στις πλείστες των περιπτώσεων μόνος και … ο θεός βοηθός, εκτός και αν έχεις κάποιον δικό σου που θα κάθεται δίπλα σου μέρα νύκτα και θα κάνει και τον νοσηλευτή.

Ποια είναι η κατάσταση ενός πολίτη που διαμένει σε ένα απομακρυσμένο χωριό π.χ. της Ηπείρου ή ενός μικρού νησιού στο Αιγαίο, ο οποίος δεν νοιώθει ασφάλεια, δεν έχει εύκολη πρόσβαση για νοσηλεία ή για έκτακτα περιστατικά, χωρίς έστω ένα παντοπωλείο για να ψωνίσει τα απαραίτητα, χωρίς υποκαταστήματα τραπεζών, χωρίς αστυνομικό τμήμα, χωρίς συχνή συγκοινωνία και χωρίς άλλα πολλά σε σύγκριση με κάποιον που διαμένει πλησίον ή σε μεγάλες πόλεις; Το μόνο πλεονέκτημά του είναι ο καθαρός αέρας! Έτσι ερημώνεται η ύπαιθρος, τα χωριά μας. Βέβαια είναι και το άλλο, ότι το κράτος δεν προσφέρει ειδικά κίνητρα, φορολογικά ή άλλα, όχι μόνον για να κρατήσει ακόμα όσους έχουν απομείνει στα χωριά τους, αλλά και να ωθήσει πολλούς να επιστρέψουν σε αυτά.

 Και ποιον σεβασμόν δείχνουν οι κυβερνώντες στους ηλικιωμένους, στους υπέργηρους, από τους οποίους αίφνης απαιτεί να γνωρίζουν να κάνουν τις συναλλαγές τους με ηλεκτρονικό τρόπο; Ποιον σεβασμό δείχνουν οι διοικητές των Τραπεζών και η κυβέρνηση που το ανέχεται στους πολίτες; Ξεχνούν ότι λειτουργούν και αμείβονται, ιδιαίτερα οι υψηλόβαθμοι τραπεζικοί, με παχυλούς μισθούς, με τα χρήματα  των καταθετών; Όλων αυτών που με τον μόχθο τους και τις καταθέσεις τους στήριξαν και διέσωσαν (με το έτσι θέλω) τις Τράπεζες από πτώχευση; Και όμως! Δεν υπολογίζουν τους πολίτες. Το μόνο που υπολογίζουν είναι το κέρδος, πώς θα έχουν όλο και περισσότερα κέρδη!

Θα φέρουμε ένα πιο συγκεκριμένο παράδειγμα. Την Εθνική Τράπεζα (στην οδό Αβέρωφ). Από το πρωί εκατοντάδες πολίτες στριμώχνονται για να εξυπηρετηθούν. Υπάρχει ένα και ΜΟΝΑΔΙΚΟ ταμείο. Ηλικιωμένοι συνήθως κάθονται σε όσες καρέκλες υπάρχουν και άλλοι στέκονται όρθιοι. Με ένα χαρτάκι στο χέρι περιμένουν να έρθει η σειρά τους. Αρκετοί με το μπαστούνι τους και άλλοι, όπως δείχνουν, με άλλα προβλήματα υγείας. Περιμένουν μέχρι και ΔΥΟ ΩΡΕΣ να έρθει η σειρά τους! Εξοργιστικό, στ’ αλήθεια. Δεν φταίει βέβαια ο/η ταμίας. Εντολή άνωθεν! Αυτό συνιστά σεβασμόν στον πολίτη; Στα «περήφανα γερατειά», όπως έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου; Ξεχνούν οι διοικητές και τα ανώτερα στελέχη ότι αυτοί με την πολιτική τους οδήγησαν τις Τράπεζες στο χείλος της αβύσσου και ότι διασώθηκαν με χρήματα του Έλληνα πολίτη; Με περισσότερα από 55 δισεκατομμύρια, τα οποία δεν έχουν επιστρέψει στο Δημόσιο; Αυτοί που σε έπαιρναν δεκάδες φορές στο τηλέφωνο για να σου πουν ότι έχει εγκριθεί δάνειο για το οποίο ουδέποτε έκανες αίτηση;

 Αυτός είναι ο απαραίτητος σεβασμός στον πολίτη, και πολύ περισσότερο στους υπερήλικους; Αιδώς δεν υπάρχει καθόλου; Ένα ταμείο για να ταλαιπωρούνται οι πολίτες; Αυτή είναι η φροντίδα του κράτους, των κυβερνώντων, για την καθημερινότητα του πολίτη;

Και τι να πει κανείς για όλα τα άλλα θέματα που αναφέραμε πιο πάνω και άλλα πολλά! Νομίζω ο καθένας έχει τις δικές του αρνητικές εμπειρίες… τέσσερα χρόνια να περιμένεις τις υπηρεσίες να «βγάλουν» τη σύνταξη που δικαιούσαι!!!

Αυτό δεν είναι το κράτος που έδιωξε στην αλλοδαπή εκατοντάδες χιλιάδες προσοντούχους νέους και νέες, για να βρουν μια αξιοπρεπή καλά αμειβόμενη εργασία; Δεν είναι αυτό που έδιωξε χιλιάδες γιατρούς όλων των ειδικοτήτων στη Γερμανία και αλλού;  Δεν είναι αυτό που αφήνει πολλά νησιά μας χωρίς ουσιαστικά ιατρική φροντίδα; 

Οι κυβερνήσεις μας δεν είναι αυτές που οδήγησαν εκατομμύρια πολίτες στη φτώχεια και χιλιάδες στην αυτοκτονία; Δεν είναι αυτές που περιφρονούν τη λαϊκή κυριαρχία, τη βούληση των τοπικών κοινωνιών; Πώς θα νοιώσει ο πολίτης ότι έχει έστω και λίγα δικαιώματα από αυτά που δικαιούται ως πολίτης, αν δεν τον λαμβάνει κανείς υπεύθυνος υπ’ όψιν και του επιβάλλει αποφάσεις που λαμβάνει με απολυταρχικό τρόπο; Αυτή είναι η χειρότερη μορφή ψυχολογικής βίας! 

 Συμπέρασμα; Οι λίγοι, οι εκάστοτε κυβερνώντες και οι ημέτεροι, ευημερούν και η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών προσπαθούν και αγωνίζονται για να επιβιώσουν, χωρίς να νοιάζεται ουσιαστικά κανένας από τους ασκούντες την εξουσία γι’ αυτούς.

Δηλαδή, έχουν μόνον υποχρεώσεις, δικαιώματα ελάχιστα ή κανένα. Και οι κυβερνήσεις δίνουν κάθε λίγο και λιγάκι ένα μπαξίσι σε όσους πραγματικά ή πλασματικά φαίνεται ότι το χρειάζονται. Επαιτεία και ελεημοσύνη! Με κάποιον προφανή συγκεκριμένο ιδιοτελή σκοπό βέβαια κάθε φορά. Οι Κινέζοι το λένε, δεν ξέρω: αντί να δώσεις ψάρια στον άλλον, καλύτερα μάθε τον να ψαρεύει. Τα επιδόματα κάθε είδους τελικά επιτείνουν την … «αργία» (τεμπελιά). «Ἔργον οὐδὲν ὄνειδος», έλεγε ο Ησίοδος, και «Η δουλειά είναι προσευχή», σύμφωνα τουλάχιστον με τους παλαιότερους.