Ο κοινοβουλευτισμός αποτελεί το θεμέλιο της δημοκρατίας και θεωρείται ως η μεγάλη πολιτική κατάκτηση της Ευρώπης. Σ’ αυτό συνέβαλε τα μέγιστα ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, ο οποίος αξιοποίησε το θεωρητικό παρελθόν της αρχαίας Ελλάδας και έθεσε τις βάσεις για επαναστατικά κινήματα των λαών και εν τέλει θεμελίωσε το δημοκρατικό πολίτευμα στην Δ. Ευρώπη. Σήμερα μπορεί ο κοινοβουλευτισμός να παρουσιάζει προβλήματα, τα οποία οφείλονται στους εκάστοτε διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας και όχι στη θεσμική λειτουργία του πολιτεύματος, όπως θέλουν να πιστεύουν όσοι διακατέχονται από ιδεοληψίες και δόγματα που ευδοκιμούν στις αυλές αυταρχικών καθεστώτων, όπως για παράδειγμα είναι το σύστημα του Πούτιν.

Και είναι αλήθεια ότι αμφισβητείται από ένα υποσύνολο της κοινωνίας. Αυτό οφείλεται στο ότι τα υπάρχοντα κόμματα είναι όχι φορείς ιδεών και προσανατολισμών, αλλά προκύπτουν από προσωπικές επιδιώξεις πολιτικών, οι οποίοι νοιάζονται για την προσωπική τους ανάδειξη και αδιαφορούν για το κοινωνικό γίγνεσθαι. Γι’ αυτό και καθημερινά γεννιούνται κόμματα χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ιδέες και γενικά χωρίς κοινωνικούς στόχους.

Βεβαίως η δημοκρατία δεν απαγορεύει στους πολιτικούς να φεύγουν από την παράταξή τους και να δημιουργούν ιδιόκτητα κόμματα όπως συμβαίνει με το κόμμα του Κασσελάκη και του Βελόπουλου. Αλλά η ευθύνη για τη δημιουργία ενός κόμματος δεν ανήκει μόνο στον δημιουργό του. Υπάρχει ανάλογη ευθύνη και λόγος στους πολίτες, αφού εμείς θα κληθούμε να στηρίξουμε και να δώσουμε το δικαίωμα να μας αντιπροσωπεύσει στη Βουλή.

Στη βάση αυτή είναι θέμα συζήτησης σε πολλούς το αν όλα αυτά τα κόμματα εκφράζουν σήμερα ανάγκες της κοινωνίας και θα έχουν την απαιτούμενη αποδοχή από τους πολίτες ώστε να μπορούν να διαμορφώνουν τη χρειαζούμενη πολυφωνία για τη λύση των κοινωνικών προβλημάτων και τον αναγκαίο πολιτικό προβληματισμό των πολλών.

Προσωπικά πιστεύω ότι οι αρχηγοί κάποιων νέων κομμάτων έχουν πουκάμισο αδειανό και επιχειρούν να εκμεταλλευτούν την μικροπολιτική κουλτούρα πολλών συμπολιτών. Γιατί είναι γεγονός ότι ένα μέρος του κόσμου για διαφόρους λόγους αδιαφορεί παντελώς για τα πολιτικά πράγματα και είναι φυσικό να ακολουθούν άκριτα σειρήνες κάποιων καιροσκόπων και κινδυνολόγων. Και ειδικά σήμερα που οι πολίτες πιέζονται από τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα, είναι εύκολο να αντιδράσουν χωρίς να μελετάνε τους νέους σωτήρες της κοινωνίας.

Κάθε λογικός και σκεπτόμενος πολίτης αναρωτιέται για την επιχείρηση παραγωγής και γένεσης νέων κομμάτων, καθώς βλέπει τις μωροφιλοδοξίες κάποιων και την κινητικότητα βουλευτών στο κοινοβούλιο. Κάθε ακραία πρακτική έχει και την ερμηνεία της. Ποιος περίμενε ο Κασσελάκης να βρίσκει απήχηση σε κόσμο και να ετοιμάζεται για την είσοδο στη Βουλή; Ποιος θα πίστευε λίγο καιρό πριν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κατέληγε στα αζήτητα και στο χώρο του θα άνθιζαν τόσα αγριολούλουδα;

Αυτή είναι η ελληνική κοινωνία σήμερα. Κάποιοι πολιτικοί, εκμεταλλευόμενοι την απουσία πολιτικής σκέψης σε πολλούς και τα σοβαρά και άλυτα προβλήματα, διατυμπανίζουν τα αγαθά τους, λες και είναι μαγαζάτορες σε παντοπωλείο της γειτονιάς. Γι’ αυτό βρισκόμαστε σε μια πολιτική κατάσταση όπου απουσιάζει εντελώς ο σοβαρός πολιτικός λόγος, η αξιόπιστη κριτική και προπαντός η ορθολογική σκέψη. Σχεδόν έχουμε καταντήσει καράβι ακυβέρνητο σε θάλασσα αγριεμένη.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων οφείλουν τα παραδοσιακά κόμματα με τις ιστορικές τους καταβολές, όπως είναι η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ να αντισταθούν στους ανεμοφερμένους νέους ηγέτες και με λόγο πολιτικό να ακολουθούν πρακτική πολιτική, όπως τα μεγάλα προβλήματα απαιτούν. Όσο για τους νέους κομματικούς αρχηγούς, μάλλον πρέπει να θητεύσουν για κάποια σεμινάρια σε σχολές πολιτικής, για να μην καταλήξουν σε πολιτικά μουσεία, όπως ο Καμμένος, ο Τσίπρας και τόσοι άλλοι.

Χάρης Λεοντάρης