Αρχές Δεκεμβρίου κι αλλάζει ο καιρός. Μπαίνει ο χειμώνας. Άσπρισαν οι κορυφές των γύρω βουνών, σκεπασμένες με μαύρα σύννεφα. Τα δέντρα έχασαν τα φύλλα τους, κιτρινισμένα κάνουν σωρούς στο χώμα και τα γυμνά τους κλωνάρια λυγίζουν από το ψυχρό αγριοβόρι. Πάνε τα πουλιά που κελαηδούσαν στα φυλλώματά τους, όπως και τα αποδημητικά πουλιά. Τράβηξαν για μακρινές χώρες, για «άλλες πολιτείες».

Ο καιρός σιγά - σιγά γίνεται μουντός, μικραίνει η μέρα, καταιγίδες και θύελλες θα ξεσπάνε από εδώ και πέρα, μέχρι να πέσουν τα χιόνια, να σκεπάσουν τη φύση, που μέχρι πριν λίγο ήταν καταπράσινη με λογιών-λογιών λουλούδια.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στα γηρατειά της ζωής.

Μόλις τα χιόνια του χρόνου σκεπάσουν, με το λευκό χρώμα και τα μαλλιά γίνουν λευκά, σαν τα χιόνια του χειμώνα, αρχίζει η περίοδος του χειμώνα της ζωής.

Το βλέμμα συννεφιάζει, σκοτεινιάζει το φως. Τον χαρούμενο και φωτεινό ουρανό της αισιοδοξίας σκεπάζει το μουντό χρώμα της απαισιοδοξίας. Οι ελπίδες του, σαν άλλα αποδημητικά πουλιά, τον εγκαταλείπουν. Τις μέρες των γηρατειών δεν τις φωτίζει ο ανοιξιάτικος ήλιος της νιότης και της χαράς. Φυλλοροούν οι πόθοι και τα όνειρα για τη ζωή.

Δεν υπάρχει μέσα του ο ενθουσιασμός, η φλόγα, ο σπόρος της δημιουργίας. Δεν υπάρχει κέφι για εργασία. Αισθάνεται αποκαμωμένος. Δένει τη βάρκα της ζωής του στο μουράγιο του τέλους και περιμένει  μάταια μια νέα άνοιξη. Τα δέντρα μπορεί να φυλλορροούν και να μαραζώνουν,  να τα χτυπάει αλύπητα η βροχή  και τα χιόνια, πλην  καρτερούν την άνοιξη που θα ξανανθίσουν …ενώ  στους  ανθρώπους δεν έρχεται άνοιξη όταν γεράσουν. 

Οι μέρες περνούν μουντές, χωρίς να τις φωτίζει ο ήλιος της χαράς. Η υγεία του κλονίζεται. Ξέχασε να τραγουδά, ο χρόνος γι’ αυτόν φθίνει. Πολλοί στημένοι στου παραθυριού την από μέσα μεριά κοιτάζουν τι γίνεται έξω ο κόσμος.

Βλέποντας καμιά φορά κανένα ζευγάρι να παιχνιδίζει μπροστά του, στο δρόμο, σκορπίζοντας το χαμόγελό τους, αναρωτιέται «Τάχα δεν ήμουν νιός κι εγώ, δεν ήμουν παλικάρι», που λέει και το τραγούδι. Και έτσι είναι δυστυχώς η κατάσταση των ηλικιωμένων. Παρατηρώντας  όπως περνάς έξω από ένα κήπο Γηροκομείου βλέπεις να κάθονται σε πάγκους γέροι και γερόντισσες, έχοντας σκυφτά τα κεφάλια, να καρτερούν υπομονετικά ώσπου να έρθει η ώρα του φαγητού.

Περνώντας όμως έξω από μια αυλή Σχολείου ακούς τις ζωηρές φωνές των παιδιών, θαρρώντας πως ακούς κελαηδίσματα πουλιών. Βλέπεις τους εφήβους με όνειρα χίλια, φιλοδοξίες, προσπαθώντας  να γίνει ο κόσμος χίλιες φορές καλύτερος.

Φτάνοντας στην ηλικία της ωρίμανσης, έγνοιες καθημερινής φροντίδας, υποχρεώσεις που γεννήθηκαν και περνάει κάπως έτσι η ηλικία αυτή, μέχρι που φτάνει και η τελευταία των γηρατειών.

Κι όμως, όπως μέσα στο χειμώνα της φύσης έρχονται κάπου - κάπου και μερικές λιακάδες, μερικές αλκυονίδες ημέρες, το ίδιο και στην περίοδο των γηρατειών έρχονται λίγες χαρούμενες μέρες κι ευτυχισμένες στιγμές.

Όπως η αποκατάσταση των παιδιών, οι επιτυχίες τους σε κάποιες εξετάσεις, η καλή σταδιοδρομία και η εξέλιξη τους κάνει να ξανανιώσουν στην ψυχή τους χαρά και να ζουν στιγμές ευτυχίας και μέρες χαρούμενες.

Γι’ αυτό ο ηλικιωμένος αν νομίζει ότι μπορεί ακόμα να εργασθεί στην εργασία που έκανε, καλό είναι να το τολμήσει ξανά περνώντας ορισμένες ώρες της ημέρας γιατί έτσι θα τους γεμίζουν. Επίσης ορισμένοι αναζωογονούνται  με την επαφή  με τη φύση  την κηπουρική  ή με τη φροντίδα κατοικίδιων. Αναζήτηση ατόμων με τα ίδια ενδιαφέροντα, αναζήτηση παλιών συμμαθητών και φίλων, που ανέκαμψαν μετά την σύνταξη στα πάτρια εδάφη. Σε καθημερινή βάση περιπάτους  ή άσκηση  να διατηρούν τη φυσική κατάσταση και εγρήγορση του νου. Κοινωνικές σχέσεις που να κάνουν τη ζωή ευχάριστη. Η ενασχόληση με τη θρησκευτική λατρεία. Είναι ίδιο του ανθρώπου να ψάχνει να βρει κάποιο στήριγμα, και το βρίσκει στην εκκλησία. 

Είναι αλήθεια αυτοί που μένουν στα  σημερινά χωριά, που είναι ερημωμένα, αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα. Πέρα από την αυτοσυντήρησή τους έχουν να αντιμετωπίσουν και τη σύγχρονη μάστιγα …τους κουκουλοφόρους κλέφτες. 

Τα κοινοτικά καφενεία φρόντισε η κυβέρνηση να τα μανταλώσει, που θα μπορούσαν να βγούν για έναν καφέ,  να παίξουν χαρτιά και να συζητήσουν. Το μόνο που τους απομένει είναι να ασχολούνται με υποτυπώδεις κήπους για να περνάει ο χρόνος τους. Βλέπουν τα χωράφια τους χέρσα και τους πιάνεται …η ψυχή. 

Αυτοί που ζουν μόνοι και χάνουν τον /την σύντροφό τους στις πόλεις καλό θα είναι να μην κλείνονται μέσα αλλά να έχουν συναναστροφές  με παλιούς φίλους , στο καφενείο στο ΚΑΠΗ (προγραμματίζοντας εκδρομές) με αγαθοεργίες στην εκκλησία και άλλες δραστηριότητες που τους επιτρέπει η ηλικία και η υγεία τους. Τα εγγόνια αυτά τα γλυκά πλάσματα  που δίνουν ζωή  στους ηλικιωμένους και ανείπωτη χαρά γιατί η ενασχόλησή τους με αυτά τους κάνουν πάλι παιδιά. Αφού βέβαια μένουν μαζί  με τα παιδιά γιατί σήμερα έχουν αλλάξει τα πράγματα το βλέπουμε το ζούμε. Μπορεί  το τραγούδι να λέει: «Νάταν τα νιάτα δυό φορές τα γερατειά καμία», αλλά να συνειδητοποιήσουμε ότι το ποιο σίγουρο γεγονός  στον άνθρωπο είναι ο θάνατος, πλην όμως όταν έρθει στην ώρα του. 

Όπως αναφέρει  σε άρθρο του στον «Π.Λ.» ο πρώην πρύτανης Χρήστος Μασαλάς:

«Για τον ηλικιωμένο από τις διαστάσεις του χρόνου (παρελθόν, παρόν και μέλλον) υπάρχει μόνο το παρελθόν. Το παρόν είναι φευγαλέο και το μέλλον, βασίλειο της φαντασίας και της ονειροπόλησης…  Το παρελθόν το επαναφέρει η μνήμη… Ο χρόνος του μέλλοντος  είναι πολύ σύντομος, γι’ αυτό δεν πρέπει να σπαταλάει κάνοντας σχέδια. Ο καλύτερος τρόπος  για αξιοποίησή του είναι να ξετυλίγει το παρελθόν από την αρχή. Οι αναμνήσεις θα ενεργοποιήσουν  χαρά, πίκρα, ενοχές, δάκρυα… Η θέση του για το τέλος να είναι σαφής. Και οι νέοι πεθαίνουν… Όποιος σέβεται τη ζωή, σέβεται και τον θάνατο…

Τελικά. Τη φθορά του χρόνου δεν μπορείς να την ακυρώσεις, μπορείς να προβάλεις κάποια αντίσταση… Η επιλογή είναι δική του…».

(Μέτσοβο)