Η Ορθόδοξη Εκκλησία υπήρξε η «Φρουρός και Τροφός» του ελληνικού έθνους ανά τους αιώνες. Ένας άξιος Λειτουργός και Ιεράρχης της Εκκλησίας που διακόνησε την πατρίδα και το ποίμνιο του, υπήρξε και ο μακαριστός Μητροπολίτης Δρυινουπόλως Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανός. Ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός διακρίθηκε για την πίστη του στον Τριαδικό Θεό, την ποιμαντική διακονία ως «καλός Σαμαρείτης» και για το χάρισμα της επικοινωνιακής θεολογίας και του πύρινου θεολογικού λόγου στις ομιλίες.

Το 1941 εισήλθε φοιτητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1946 ο Σωτήριος Οικονομίδης, στρατεύθηκε για να υπηρετήσει την πατρίδα στην δύσκολη εποχή του ανταρτοπολέμου (1946-1949). Αποπεράτωσε τις θεολογικές σπουδές και έλαβε το πτυχίο του τον Δεκέμβριο του έτους 1949. Το 1952 νιώθοντας έναν αγνό ενθουσιασμό εντάχθηκε στην αδελφότητα θεολόγων «Η ΖΩΗ». Το 1956 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη στην Αθήνα. Την 30η Αυγούστου 1956 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1960 προσχώρησε στη νεότευκτη αδελφότητα ορθοδόξων θεολόγων με το όνομα: «Ο Σωτήρ». Έχοντας το χάρισμα της επικοινωνιακής θεολογίας, από το 1957 έως το 1967, διακρίθηκε ως ιεροκήρυκας στην Μητρόπολη Ιωαννίνων.

 Ο Σεβαστιανός ερμήνευε κατά άριστο τρόπο και με θεολογική ακρίβεια το Ευαγγέλιο, γεμίζοντας με κόσμο τον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Αθανασίου.

Το θέρος του 1967, εξελέγη Επίσκοπος στην Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης. Το Ποιμαντικό έργο στα έτη της Αρχιερατείας του υπήρξε πλούσιο και η εποχή εκείνη χαρακτηρίσθηκε ως ο «χρυσός αιώνας  πνευματικής προκοπής» της Κόνιτσας από τους πιστούς. Οι από άμβωνος ποιμαντικοί λόγοι που εκφώνησε, οι εγκύκλιοι, οι συνεντεύξεις και τα συλλαλητήρια που διοργάνωσε, καθώς και τα βιβλία που συνέγραψε, για το βορειοηπειρωτικό ζήτημα  τον ανέδειξαν εν τοις πράγμασι ως τον Καλόν Ποιμένα, που ανάλωσε τη ζωή του στη διάδοση του Ευαγγελίου σε έναν άθεο κόσμο που διψούσε για την Αλήθεια. 

Ήταν πάντοτε κοντά στα πνευματικά του παιδιά, συζητούσε μαζί τους  και τα συμβούλευε σε κάθε στάδιο της ζωής τους, δίνοντάς τους λύσεις. Ο ίδιος με γνήσια παιδαγωγική αγάπη έκανε Κατηχητικά μαθήματα στους νέους και της νέες της μητροπόλεώς του προκειμένου να ωφεληθούν πνευματικά και να συνδεθούν με το Χριστό και την Εκκλησία.

Επίσης, ως υπεύθυνος Ποιμενάρχης της ιστορικής και ακριτικής μητροπόλεώς του με εδάφη πέραν των ελληνικών συνόρων τα οποία βρίσκονταν  εντός του κράτους της Αλβανίας όπου τότε επικρατούσε ο κομμουνισμός του Ενβέρ Χότζα, ασχολήθηκε ενεργά με τα θέματα της Πίστης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Βορειοηπειρωτών. Με τις ενέργειές του έγινε η φωνή των διωκόμενων ομογενών, αφού ιστορικά ο τίτλος του εκάστοτε Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως είναι και: «υπέρτιμος και έξαρχος πάσης Βορείου Ηπείρου». 

Κάθε Πάσχα από το χωριό Μαυρόπουλο μέσω των μεγαφώνων μετέφερε το μήνυμα της Αναστάσεως του Κυρίου, κλείνοντας το λόγο του με τη φράση: «Χριστός Ανέστη και η Βόρειος Ήπειρος Ανέστη», αναμένοντας την συν Θεώ, ευλογημένη ώρα της απελευθέρωσης της Βορείου Ηπείρου. Αρωγούς στον αγώνα του είχε τη Σ.Φ.Ε.Β.Α. και τον ΠΑ.ΣΥ.Β.Α., τις δύο ορθόδοξες οργανώσεις που ίδιος ίδρυσε. 

Από το καλοκαίρι του 1981 μέχρι τον θάνατό του το 1994, δεν υπήρξε πόλη  της Ελλάδος, αλλά και της ομογένειας του εξωτερικού (Ευρώπη και Η.Π.Α.), που να μην την επισκέφθηκε, μιλώντας και αφυπνίζοντας συνειδήσεις για το δράμα του εισέτι διωκόμενου και βασανιζόμενου Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού. 

Την 12η Δεκεμβρίου 1994, η ψυχή του πέταξε για την Βασιλεία των Ουρανών και η ταφή του έλαβε χώρα στην Ιερά Μονή Μολυβδοσκεπάστου στις 14 Δεκεμβρίου 1994. Πλήθος πιστού λαού έδωσε τον παρόν αποχαιρετώντας τον Σεβαστιανό. Με το πλούσιο ποιμαντικό και πατριωτικό έργο του, στην Ελλάδα και στην αλλοδαπή, ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανός ανεγράφη στη νεότερη εκκλησιαστική και εθνική Ιστορία ως ο Επίσκοπος του χρέους και της θυσίας.

Κωνσταντίνος Χασόγιας