Σ’ ένα παλιό φύλλο της Εφημερίδας «Εθνική Ηχώ» (Ιανουαρίου 2012), της ΕΛΑΣ (Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού), διάβασα ότι αρχές του 1957, στην πόλη Αντίμπ, όπου ζούσε το ζεύγος του Νίκου και της Ελένης Καζαντζάκη, μια δημοσιογράφος ερώτησε τον παραπάνω μεγάλο συγγραφέα, «ποιο είναι το πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο», κι εκείνος απάντησε, «για μένα ο χρόνος· μου έρχεται να κατέβω στον δρόμο, ν’ απλώσω το χέρι μου στους διαβάτες και να τους πω, δώστε μου λίγο από το χρόνο που χάνετε».

Τα παραπάνω έγιναν η αφορμή, για να αναλογιστώ πόσο από τον πολύτιμο χρόνο μας χάνουμε κάθε μέρα εμείς οι Έλληνες και κυρίως οι νέοι (η παραγωγική ηλικία), στις πολλές καφετέριες που υπάρχουν στη χώρα μας και στα τυχερά παιχνίδια, τον οποίο (χρόνο) θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για οποιαδήποτε εργασία.

Στην Ολλανδία (όπου ζήσαμε αθροιστικά 5 μήνες), οι ελάχιστες καφετέριες που υπάρχουν, βρίσκονται μέσα στα μεγάλα εμπορικά καταστήματα και σ’ αυτές (καφετέριες) δεν θα δει κανείς νέο τις εργάσιμες ώρες, μόνο ανθρώπους μεγάλης ηλικίας.

Στην πατρίδα μας, σημαντική μερίδα των νέων, προτιμούν να χάνουν το χρόνο τους στις καφετέριες, αντί να τον χρησιμοποιούν για οποιαδήποτε εργασία (έντιμη), όταν δεν βρίσκουν άλλη, ανάλογη των σπουδών που έχουν κάνει. Φαίνεται ότι αγνοούν αυτό που έχει πει ο Ησίοδος (750 – 700 π.Χ.), «έργον δ’ ουδέν όνειδος, αεργίη δε τ’ όνειδος» (καμιά εργασία δεν είναι ντροπή, το να μην εργάζεται κάποιος είναι ντροπή).

Εμείς οι μεγαλύτεροι πρέπει να διδάξουμε τους νέους μας, ότι μια καλή ζωή μπορεί να κατορθωθεί μόνο με το δικό μας ακατάπαυτο μόχθο. Καμιά κούραση δεν μπορεί να προκαλέσει κακό στους νέους· οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν, «μόχθος γαρ ουδείς τοις νέοις σκήψιν φέρει».

Λένε οι ειδικοί ότι η κατάθλιψη και η ανησυχία βγαίνει από το σώμα με τον ιδρώτα (δηλ. με την εργασία)· οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν από την πολλή εργασία, αλλά από την ασωτία και τις διάφορες καταχρήσεις.

Η εργασία (σωματική ή πνευματική), δεν είναι μόνο ο αλάνθαστος τρόπος για να εξασφαλίσουμε μια έντιμη και άνετη ζωή, αλλά και για να αποφύγουμε πολλά κακά, τα οποία φέρνουν η ανεργία και η τεμπελιά· οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι «η αεργία είναι μητέρα πάσης κακίας». Όταν ο άνθρωπος δεν εργάζεται, θα καταφύγει σε άλλες ανέντιμες πράξεις· ο σατανάς βρίσκει πάντοτε εργασία (βλαβερή), για όσους δεν έχουν απασχόληση.

Η δουλειά είναι το μόνο πράγμα που δίνει ουσία στην ζωή έχει πει ο μεγάλος φυσικός, μαθηματικός και αστρονόμος Αϊνστάιν. Η δουλειά νικάει τη φτώχεια λέει μια λαϊκή παροιμία. Μόνο με την εργασία επιτυγχάνεται κάθε είδος δημιουργίας και δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από εκείνη που φέρνει το ξεπέρασμα της δυσκολίας και η δημιουργία.

Ο άνθρωπος που δεν εργάζεται, δεν δημιουργεί, αλλά περνά την ημέρα του στο κρεβάτι και στην καφετέρια, το βράδυ δεν μπορεί να απολαύσει την ξεκούραση και να κοιμηθεί· μια παροιμία λέει: «τη μεγαλειώδη ευχαρίστηση της αναπαύσεως, δεν μπορεί να νιώσει σώμα και νους που δεν εργάζεται».

Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος, άφησε για διαθήκη του στην Ανθρωπότητα μια μόνο λέξη: Laboremus, που σημαίνει «ας εργαζόμαστε», για να δείξει, προφανώς, την αξία της εργασίας.

Μανώλης Μαχαιράκης