Καθώς πλησιάζει η ώρα για την εκλογή του νέου Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, είναι και λογικό και χρήσιμο να συζητείται το θέμα και από τους πολίτες, αφού το αξίωμα αυτό εκφράζει και το σύνολο της κοινωνίας κι ας μην συμμετέχουμε εμείς οι απλοί στην εκλογική διαδικασία. Ο Πρόεδρος θεωρείται η κορυφή της δημοκρατικής πυραμίδας και επομένως έχουμε την υποχρέωση και να διαλεγόμαστε και να εισηγούμαστε την ταυτότητά του. Βέβαια φρόντισαν από καιρό και το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. ώστε συνταγματικά το πολίτευμά μας να είναι πρωθυπουργικοκεντρικό και

ο Πρόεδρος να έχει μονάχα ρόλο διακοσμητικό. Ίσως αυτή η συνταγματική αποκαθήλωση του Προεδρικού αξιώματος επιβάλλει να έχει ο Πρόεδρος εκείνα τα ταυτοτικά χαρακτηριστικά που να επιβάλλεται και στην κυβέρνηση και στα κόμματα μόνο με τον λόγο του και το προσωπικό κύρος. Γιατί η ουσία της πολιτικής πολλές φορές βρίσκεται στο «ύψος» των προσώπων και όχι στις αρμοδιότητες που τους δωρίζει ο νόμος και γενικά το Σύνταγμα.

Είναι αλήθεια ότι για χρόνια βοήθησαν τα κυβερνητικά κόμματα ώστε να εκλέγεται Πρόεδρος πρόσωπο που να κινείται σε διαφορετικές γραμμές από την εκάστοτε κυβέρνηση, όπως ήταν ο Στεφανόπουλος, ο Παπούλιας, ο Παυλόπουλος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνεται αποδεκτός από την πλειοψηφία της Βουλής και από την κοινωνία. Δεν υποστηρίζω ότι όλοι αυτοί οι Πρόεδροι είχαν εκείνα τα χαρίσματα που κοσμούν το αξίωμα και ενισχύουν τον πολιτικό τους ρόλο. Για παράδειγμα θυμίζω τον Παυλόπουλο…

Επομένως υπάρχει θετική εμπειρία και οφείλουν τα κόμματα να κινηθούν στα πλαίσια της ίδιας πρακτικής, στοχεύοντας στην αποφυγή κομματικών συγκρούσεων και κοινωνικών αμφισβητήσεων. Τούτο σημαίνει ότι και η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. οφείλει να ακολουθήσει την ίδια τακτική και να βοηθήσει τουλάχιστον στο πρόσωπο του νέου Προέδρου να εκφράζεται μια ισχυρή λαϊκή ενότητα και σεβασμός των κομμάτων στο πρόσωπό του.

Και να μην ξεχνάνε τα κόμματα ότι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη και γενικά στη Δύση τα κόμματα διέρχονται σοβαρή κρίση. Μια κρίση που οφείλεται και στην ανεπάρκεια των πολιτικών, αφού αντί να ενισχύουν τους δημοκρατικούς θεσμούς συντελούν στην αποδυνάμωση της δημοκρατίας. Έτσι εξηγείται που σοβαρό ποσοστό του κόσμου ακούει την ακροδεξιά. Έφτασε μάλιστα να εκλεγεί Πρόεδρος ο Τραμπ, ο οποίος εκφράζει αξίες που δεν έχουν καμιά σχέση ούτε με τη δημοκρατία ούτε με τη συνεργασία των κρατών. Πρόκειται για ένα μεγάλο δυστύχημα της δημοκρατίας και ίσως να δοκιμαστεί άσχημα και η Ευρώπη και η χώρα μας.

Όσο για την τωρινή Πρόεδρο, εκτιμώ πως ανταποκρίθηκε στο ρόλο της επάξια χωρίς να προκαλέσει προβλήματα ούτε στη λειτουργία του πολιτεύματος ούτε στο προσωπικό της ήθος. Όμως η στάση της στον γάμο των ομοφύλων είναι αλήθεια ότι προκάλεσε στην πλειοψηφία του λαού αισθήματα αρνητικά και δημιούργησε δικαιολογημένα αρνητική διάθεση για μια δεύτερη θητεία. Σ’ αυτό βεβαίως έχει ευθύνη μεγάλη και το κυβερνητικό κόμμα, αφού αυτό μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστάτησε στην ψήφιση του νόμου.

Αλλά δεν έχει η κοινωνία μας έλλειμμα προσώπων ικανών για να ανταποκριθούν στο αξίωμα του Προέδρου. Άποψή μου είναι ότι το πρόσωπο που θα επιλεγεί θα πρέπει να έχει βιογραφικό που να πείθει τον κόσμο ότι μπορεί να βρεθεί στην πρώτη θέση. Και υπάρχουν αυτά τα πρόσωπα, τα οποία είναι έμπειρα στην πολιτική πρακτική, διαθέτουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο και έχουν προσφέρει στην πατρίδα από διάφορες θέσεις. Άλλωστε ο νέος Πρόεδρος θα είναι προσωπικότητα και με γνώση των μεγάλων ζητημάτων της χώρας, αλλά θα έχει και την ανάλογη πρόσβαση τουλάχιστον στο ευρωπαϊκό περιβάλλον.

Γι’ αυτό ορθώς πράττει ο Πρωθυπουργός που δεν βιάζεται, αφού είναι δικό του προνόμιο να προτείνει και να αναλάβει την όλη ευθύνη της επιλογής του. Και επιτέλους ας σταματήσουν κάποιοι και την ονοματολογία και την προτίμησή τους σε πρόσωπα του κυβερνητικού χώρου. Σήμερα ο τόπος χρειάζεται πρόσωπο με ειδικό πολιτικό βάρος και χωρίς κομματικό χρωματισμό, αφού η ενότητα των πολιτικών και πολιτών αποτελεί συνθήκη για την παραπέρα εξέλιξη σε θεσμικό περιβάλλον σταθερό και αξιόπιστο.