Αυτές τις μέρες και συγκεκριμένα από σήμερα, Πέμπτη θα προβληθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία «ΥΠΑΡΧΩ», η βιογραφία  του αείμνηστου τραγουδιστή Στέλιου Καζαντζίδη, του τραγουδιστή της φτωχολογιάς και της ξενιτιάς που τον υποδύεται  ένας άλλος  τραγουδιστής, ο Χρήστος Μάστορας. Η γενιά η δική μου μεγάλωσε με τα τραγούδια αυτά, κι’ όσα χρόνια κι αν πέρασαν και θα περάσουν, έχουν μείνει ανεξίτηλα στη μνήμη μας. Τα τραγούδια που τραγούδησε άγγιζαν τις ψυχές των ανθρώπων τότε, γιατί περνούσαν  μηνύματα, όπως την αγωνία τους, για τη ζωή, που ζούσαν τότε. 

Είναι  πάρα πολλά τα τραγούδια που τραγούδησε ο Καζαντζίδης και τραγουδήθηκαν από τον απλό, κυρίως, κόσμο. Περνούσες κάτω από οικοδομές όπου εργάζονταν φτωχοί βιοπαλαιστές, ή έξω από χαμόσπιτα κι άκουγες να τραγουδούν τα τραγούδια του ή να τα ακούνε στο ραδιόφωνο ή στο πικ - απ. Θα σταθώ σε ένα τραγούδι, που από μικρός  μου είχε κάνει εντύπωση και δεν ξεχνώ τους στίχους:

«Δυο πόρτες έχει η ζωή, 

άνοιξα μια και μπήκα

κι ώσπου να ‘ρθει το δειλινό από την άλλη βγήκα.

Όλα είναι ένα ψέμα μια 

ανάσα μια  πνοή.

σαν λουλούδι κάποιο χέρι θα μας κόψει μιαν αυγή…».

Αυτοί οι στίχοι νομίζω  περικλείουν τη φιλοσοφία μιας ολόκληρης ζωής. Όλα τα τραγούδια που τραγούδησε ο Καζαντζίδης με την ανεπανάληπτη φωνή του ήταν βγαλμένα από  μια ακριβά κερδισμένη με μόχθο  ζωή.  Ήταν επηρεασμένα και απότοκα των συνθηκών και των γεγονότων που επικρατούσαν τότε, μετά τους πολέμους, την απόλυτη ένδεια,  την  μετανάστευση. Γι’ αυτή τη ζωή χαρακτηριστικοί είναι οι στίχοι:

«Η ζωή μου όλη  είναι μια ευθύνη

Όλα μου τα παίρνει 

 τίποτα δε δίνει…

Η ζωή μου όλη είναι μια θυσία

Που σκοπό δεν έχει ούτε ουσία…

Η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο

Που δεν το γουστάρω  κι’ όμως το φουμάρω...»

Αν και πέρασαν τόσα χρόνια, σήμερα είναι πολύ επίκαιρα. Τα τραγούδια του Καζαντζίδη θα ακούγονται και θα τραγουδιούνται γιατί μιλάνε στην καρδιά  του εργάτη, του φτωχού, του  καταφρονεμένου, του περιθωριοποιημένου, του απόκληρου της ζωής.      

Δυστυχώς η  ζωή και η δραστηριότητα του ανθρώπου σήμερα βρίσκονται μέσα στην ύλη, από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν. Γιατί αυτή είναι η καταδίκη μας. Να οραματιζόμαστε, αλλά να μη βλέπουμε, να φανταζόμαστε αλλά να μην αγγίζουμε, να μελετάμε αλλά να μην ανακαλύπτουμε την αλήθεια.

Γιατί η αλήθεια έχει κρυφτεί από την όρασή μας, την ακοή μας, την αφή μας και την όσφρησή μας. Άλλοι μας καθορίζουν τη ζωή μας, όπως λέει και το τραγούδι  «η ζωή  είναι ένα τσιγάρο που δεν γουστάρω  κι’ όμως το φουμάρω», δεν μας αφήνουν να ζήσουμε: τίποτα το αιθέριο, για το οποίο πασχίζουμε με τη μελέτη μας, τίποτα το θεϊκό.

Ας απολαύσουμε κάθε μια από τις καθημερινές ευλογίες και χαρές που μας χαρίζει κάθε στιγμή η ζωή. Πού είναι τα γλέντια  σήμερα; Τότε κάθε γειτονιά είχε και το ταβερνάκι της όπου ηχούσε η ανεπανάληπτη φωνή του Στέλιου, αλλά και τόσων άλλων καταξιωμένων ερμηνευτών.

«Αντιλαλούν οι ρεματιές όταν αναστενάζω

Και  οπ’ την καρδιά  βγαίνουν φωτιές  για σένα όταν σπαράζω…

Πάρε τα χνάρια… κι’ έλα να με βρεις και σώσε με αφού μπορείς…

Η νύχτα είναι παγερή  και σιγοψιχαλίζει

Κι΄ απ’ την απέναντι γωνιά το καπηλειό το  καπηλειό φωτίζει…

Κι’ ένας απένταρος μπεκρής…».

Συννεφιασμένη Κυριακή… με  την ανεπανάληπτη Μαρινέλλα να είναι το πιο επιτυχημένο ντουέτο.  Και πόσα άλλα να θυμηθώ..

Το 1975 ο Σ. Καζαντζίδης  παρουσίασε το άλμπουμ ΥΠΑΡΧΩ. Ένα τραγούδι σταθμός που είχε πολλούς αποδέκτες, τη Χούντα γιατί φοβόντουσαν την απήχηση που είχαν τα τραγούδια του στον κόσμο, την Columbia. Θυμάμαι ότι είχε την μεγαλύτερη ακροαματικότητα που γνώρισε η Ελληνική τηλεόραση. Είχαν ερημώσει όλοι οι δρόμοι.  Ας αφήσουμε τον ίδιο όπως το παρουσίασε σε Πανελλήνια εμβέλεια. Όλοι κολλημένοι στις τηλεοράσεις, διψασμένοι για τη φωνή που μας έλλειψε:

 «Φίλοι μου ο δίσκος που ακούτε έχει τίτλο ΥΠΑΡΧΩ. Ο τίτλος είναι συμβολικός και αφορά εσάς κι’ εμένα. Υπάρχω σαν καλλιτέχνης και σαν άνθρωπος  από τον καιρό  που εσείς και οι γνωστοί και άγνωστοι φίλοι μου με αγαπήσατε  και με κάνατε δικό σας. Υπάρχω εφόσον εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι εκφράζω τους καημούς τα προβλήματά σας, την πίκρα της ξενιτιάς, το μόχθο του εργάτη, την εγκατάλειψη, τη μοίρα του ανθρώπου της συνοικίας και θα υπάρχω όσο υπάρχουν άνθρωποι του λαού. Γιατί μόνο στην καρδιά  του λαού ζω, εκεί είναι το σπίτι μου, εκεί γεννήθηκα, ,εκεί θα πάψω κάποτε να υπάρχω. Σας ευχαριστώ».

Η παρλάτα αυτή ήταν ομολογουμένως πολύ πρωτότυπη ενός αξιόλογου τραγουδιστή σαν τον Καζαντζίδη. Ο Στέλιος υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει.  Ήταν πραγματικά της  ΓΕΡΑΚΙΝΑΣ ΓΙΟΣ. 

«Υπάρχω, κι όσο υπάρχεις 

θα υπάρχω

Σκλάβα τη ζωή σου θα’ χω

κι ας βαδίζουμε σε δρόμους 

χωριστούς.

Υπάρχω, μες τα μάτια σου 

που κλαίνε 

μες τα χείλη σου που καίνε

και θα υπάρχω στα τραγούδια που θ’ ακούς».

(Μέτσοβο)