Γιορτάσαμε και φέτος την ημέρα των ΑΜΕΑ με εκδηλώσεις διάφορες και ομιλίες συμπονετικές. Όμως ας μην την προσπεράσουμε αυτή τη μέρα, ας μην την ξεχάσουμε, ας μην την ξαναθυμηθούμε του χρόνου τέτοια μέρα! Για όλους τους εκπαιδευτικούς η μέρα αυτή είναι ιδιαίτερη και σημάδεψε ανεξίτηλα τις ζωές μας και την σταδιοδρομία μας. Μια ζωή δάσκαλοι στα χωριά της Πατρίδος μας, μιας άλλης εποχής, έζησα από κοντά σε νεαρή ηλικία και εγώ κι άπειρη, ζωές τραυματισμένες και ψυχούλες πονεμένες και σημαδεμένες! Και κορμάκια τσακισμένα.

Όταν ήρθαν στο σχολείο, που ήταν γι' αυτά ένας άγνωστος κόσμος, όσο φτωχό και άβολο και παγωμένο ήταν, πολλές φορές με το ξύλο στο χέρι για την σόμπα, που πάντα κάπνιζε, ντυμένα με τα σκουφιά, κασκόλ τα μάλλινα που η γιαγιά έπλεκε, έτρεμε η καρδούλα τους τι θα συζητούσαν, πως θα τα δέχονταν η δασκάλα!

Μέχρι τότε ήταν το κουτσό, το γκαβό, ο κουτσοχέρης, ο κουφούλιακας, ο τραυλός, το σημαδεμένο… Έτσι τα αποκαλούσαν χωρίς όνομα... Και οι έρημοι γονείς πάσχιζαν να κρύψουν τον πόνο τους και τα παρηγορούσαν! «Ας λένε, εσύ μεγάλωσες θα πας στο σχολειό να μάθεις γράμματα, να γίνεις μεγάλος και τρανός, θα δεις η δασκάλα σ’ αγαπάει!»

Γιατί τα παιδάκια αυτά τα σημαδεμένα «απέκτησαν τελικά όνομα» όταν ήρθαν στο σχολείο, που γι' αυτά παρά τους φόβους τους αποδείχτηκε μια αγκαλιά. Ο κουτσός έγινε Ηλίας, ο κουτσοχέρης έγινε Τάκης, η τραυλή έγινε Λένη και η γκαβή με τα γυαλιά έγινε Μαρία. Κι έκρυβαν τον πόνο και την ντροπή τους -τάχα αυτά έφταιγαν- και διάβαζαν και ρουφούσαν τα λόγια του δασκάλου που ποτέ δεν τα ξεχώριζε και πάντα τους έδινε θάρρος και αγάπη ιδιαίτερη.

Κι όταν έβγαιναν διάλλειμα έβλεπες αυτά τα αδικημένα να κάθονται παράμερα, γιατί όλο  κάποια αιτία  έβρισκαν και τα έσπρωχναν και δεν τα έπαιζαν. Και τότε η δασκάλα άρχιζε ένα ομαδικό παιχνίδι που όλα μπορούσαν να παίρνουν μέρος χωρίς διακρίσεις, και ξαλάφρωναν. Το γέλιο φώτιζε τα μυξιάρικα προσωπάκια και την άχαρη ζωή τους.

Ημέρα των ΑΜΕΑ μια φορά (!) το χρόνο, ενώ μας τριγυρίζουν καθημερινά πολλά ματάκια που φωνάζουν, «Είμαι κι εγώ εδώ, υπάρχω, δεν φταίω, δεν έκανα κανένα κακό. Γιατί παρ’ όλη την πρόοδο της επιστήμης, τις απανωτές σύγχρονες εξετάσεις στην εγκυμοσύνη υπάρχουν και σήμερα πολλά παιδιά σακατεμένα και «σημαδεμένα». Δικά μας παιδιά είναι, της διπλανής πόρτας! Δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού! Όλα τα παιδιά και τα υγιή και τα ανάπηρα έχουν ένα πολύ καλό στοιχείο που τα ξεχωρίζει. Άλλος έχει φωνή, μαθηματική ευκολία, καλλιτεχνική φλέβα, ποιητική ευαισθησία, που πάντα χρειάζεται κάποιο χέρι να τα εμπιστευτεί και να τα βοηθήσει.

Δεν θέλουν ελεημοσύνη όχι, βοήθεια θέλουν ν' ακουμπήσουν και να στηριχτούν.  Για το παιδί με ειδικές ανάγκες δύο δρόμοι υπάρχουν: η αδιαφορία που τα σπρώχνει στο περιθώριο, στη φτώχια, στη ζητιανιά, στην παντός είδους εκμετάλλευση και η μέριμνα, η φροντίδα ατομική ή συλλογική της Πολιτείας,

Και όλοι εμείς, οι γέροι, οι μικροί, οι μεγάλοι, οι πλούσιοι, οι καθημερινοί και οι μεγαλόσχημοι ας δώσουμε ένα στήριγμα. Δεν ζητούν πολλά, μια αγκαλιά και μια ευκαιρία. Τι κάνει όμως η κοινωνία μας, «η πολιτισμένη και ευαίσθητη» σήμερα; Ποιος ενδιαφέρθηκε για το γκαβό και τον κουτσοχέρι του άγονου χωριού; Ποια υπηρεσία, κοινότητα, δήμος τα κατέγραψε για να τα συστήσει στις επιχειρήσεις που οπωσδήποτε θα χρειαστούν βοηθητικό προσωπικό; Ποια υπηρεσία βρήκε λίγο χώρο, μια λύση για να τα βοηθήσει να ζήσουν;

Οι αρχαίοι μιας πρόγονοι που τίποτε δεν άφησαν ασχολίαστο έλεγαν: «Μηδενί συμφοράν ονειδίσης. Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον».