Ο χρόνος που πέρασε άφησε τη σφραγίδα του με γεγονότα που συντρόφεψαν τη ζωή μας. Κι ήταν ο χρόνος γεμάτος με λογιών - λογιών μέρες. Πότε ζεστές χαρούμενες, πότε λυπητερές κι αδιάφορες, που μοναδικός σκοπός μας το νυχτοξημέρωμα κι η ανάγκη παλεύοντας να ζήσουμε.

Εκείνες οι χαρούμενες ήταν μικρές και λίγες. Ξέφτισαν…. στη γέννα τους. Αντίθετα οι άλλες, οι λυπητερές, τρανές και μεγάλες, μας γέμισαν μαύρη θλίψη. Μας στέρησαν το γέλιο απ’ τα χείλη. Μας πότισαν φαρμάκι. Πέρασαν όμως, κι αυτές.

Θυμόμαστε πόσων λογιών άνθρωποι κι ανθρωπάκια μας τριγυρνάν και τί λογιών άνθρωποι είμαστε εμείς που κάνουμε λόγο για τους… ανθρώπους! «Οι άνθρωποι έπαψαν να ζουν με ανθρωπιά και καλοσύνη, θεοποίησαν το εγώ τους και λησμόνησαν το Θεό. Ποιος λατρεύει αληθινά το Θεό και σέβεται την εκκλησία. Ποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για τον συνάνθρωπό του . Ποιος χαίρεται τη χαρά του άλλου και θλίβεται τη θλίψη του. Παντού κυριαρχεί η αδικία η σκληρότητα και η αναλγησία» (λόγια της Παναγίας σε ενύπνιο της μακαρίας Μαρίας Τσολάκη.)

Απ’ τους ανθρώπους χάθηκε, απ’ ότι φαίνεται στη μορφή τους, η συναισθηματική αναλαμπή μιας κάποιας χαράς, μιας κάποιας λύπης, λες και κερδήθηκαν ολάκεροι απ’ της ζωής την καθημερινότητα, σκοπεύοντας στην επιβίωση και τον τρόπο να το πετύχουν. Ψάχνοντας αντικρίζουμε τούτο μονάχα: Ανέκφραστα πρόσωπα, συννεφιασμένα, απορροφημένα σε σκέψεις, σαν κουρδισμένα ρομπότ· σκληρό γρήγορο περπάτημα να κερδηθεί ο χρόνος για την ολοκλήρωση του κύκλου: δουλειά, φαί, ύπνος και πάλι απ’ την αρχή.

Χαρά τάχα στα πρόσωπα των παιδιών (ΟΧΙ). Σκυμμένα στο κινητό, δεν σκέφτονται, δεν οραματίζονται, δεν στοχάζονται, δεν κάνουν όνειρα. Μα έλα όμως που η ζωή έχει ανάγκη από πίστη γι’ αυτή την ίδια τη ζωή. Για τη ζωή που περιμένουμε. Μια ζωή που καλύτερα είναι όπως είναι και δεν την ξέρουμε. Κι είναι όμορφο να πιστεύουμε στη ζωή, όποια κι αν είναι, όπως κι αν έρχεται.

Να προσμένουμε με πίστη αυτή τη ζωή που έρχεται. Με πίστη πώς θα ‘ρθει με γέλιο ανθρώπινο, ζεστό. Να τη δεχτούμε μ’ αγκαλιά ανοιχτή, για να νιώσουμε τη ζέστα της. Να μετρήσουμε τη ζωή μας με της καρδιάς το μέτρο, κείνο το μέτρο, που δεν θέλει προσπάθεια για να μετρήσεις. Μόνο θέλεις ανθρωπιά. Απλά. Γι’ ανθρώπους.

Η ζωή όπως γνωρίζουμε είναι μια σειρά από προβλήματα. Και ποιος είναι ο τρόπος αυτός να λύνουμε τα προβλήματά μας; Πρώτα η πειθαρχία, αυτό είναι το εργαλείο που μας επιτρέπει να αξιολογούμε τα προβλήματά μας και να τα λύνουμε. Η υπομονή, η επιμονή, η θέληση και η προσήλωση, είναι αρετές που μας βοηθούν στην επίλυση των προβλημάτων. Με τη διαδικασία αυτή της αντιμετώπισης και επίλυσης προβλημάτων παίρνει νόημα και η ζωή μας. Είναι ο λόγος που μας αφυπνίζει και μας κρατά σε εγρήγορση κι έτσι επιστρατεύοντας το κουράγιο, και να πω και η σοφία μας, αναπτυσσόμαστε πνευματικά και ψυχικά. Κι όπως είπε ο Φραγκλίνος «τα πράγματα που πονούν διδάσκουν».

Όταν δεν δίνουμε τις ενδεδειγμένες και αποτελεσματικές λύσεις αυτά συσσωρεύονται με αποτέλεσμα ,επιχειρήσεις κολοσσοί να καταρρέουν. Παρόλα αυτά, όλα τα προβλήματα έχουν τη λύση τους με σωστό προγραμματισμό νηφαλιότητα και σωστές επιλογές.

Μπόρες, χαρές ανάκατα στο μυαλό φτερουγίζουν και μου θυμίζουν εποχές αλαργινές. Τότε που παιδιά ακόμα στις συζητήσεις φτιάχναμε τον κόσμο μας, μιλώντας για όλα. Τα λόγια μας γεμάτα απ’ ότι καθημερινά φρεσκομαθαίναμε στο σχολείο. Πόσο τότε μας ένοιαζε να βρούμε την άκρη της αλήθειας!

Πλασμένοι, έτσι όπως είμαστε σε τούτες τις εποχές, δεν κάνουμε μήτε τον κόπο να ψάξουμε μέσα μας για να «δούμε» …και σερνόμαστε έτσι μίζερα, σπρώχνοντας το χρόνο και πιστεύοντας μόνο πως αύριο, πάντα αύριο θα βρεθούν καινούργιοι στόχοι.

Κι έτσι πάλι γίνεται το αύριο σήμερα, πάλι το ίδιο άγχος, πάλι πασχίζουμε να διώξουμε το τώρα, όσο πιο ευχάριστα για να ‘ρθει κι άλλο αύριο και τελειωμό δεν έχει. Αυτή που θα ‘ρθει θαρρούμε πως θα ‘ναι πιο όμορφη, τρέφοντας με φρούδες ελπίδες …τις χαμένες ίδιες ελπίδες μας.

Κοιτάζουμε το ρολόι και χολοσκάμε που η ώρα είναι ακόμα στάσιμη και σκεφτόμαστε πότε θα πάει παρακάτω για να περάσει η μέρα και να ‘ρθει η άλλη κι άλλη να γίνουμε κι εμείς όπως τα φύλλα των κλαδιών, από πράσινα-κίτρινα, που αν και αντιστέκονται στο φύσημα του δυνατού βοριά το χειμώνα, παραδίδονται και κάνοντας λίγα μέτρα ανάερα πέφτουν ανάλαφρα στον λασπωμένο δρόμο.

Φύλλα είναι και οι άνθρωποι, και σαν φύλλα δέντρων, γεννιόμαστε χλωροπράσινα, πρασινίζουμε κατόπι, κι ύστερα κιτρινίζουμε, όμως σε κάποιο φύσημα τ’ αγέρα κυλιόμαστε… ή σκεπαζόμαστε στο χώμα.

Τα δέντρα αντιστέκονται στο φύσημα του βοριά και σε πείσμα των καιρών παραμένουν ακίνητα, κόντρα στην βαρυχειμωνιά. Ας μην ακολουθήσουμε λοιπόν τη μοίρα των φύλλων. Δέντρα είμαστε και τα Δέντρα πεθαίνουν όρθια…

Απόηχος της ζωής τούτες οι θύμισες έρχονται και ταράζουν τη γαληνεμένη ζωή τ’ ανθρώπου που βρίσκεται σε ηλικία σύνταξης. Κι αναθυμάται, στης αναζήτησης τα βάθη, εκείνα που έπρεπε να κάνει και δεν έκανε. Σε εκείνα που, ενώ δεν έπρεπε να κάνει, έκανε. Για πόσα πράγματα τώρα δεν θα ‘κανε μήτε ένα! Σαν πόσες φορές, παλεύοντας με τη λογική τ’ αποστερούσε κείνο που ήθελε.

Μετράει τώρα ανάποδα τη ζωή και μετανιώνει σαν αυτά που τότες μπόραγε, τώρα… τότε μπορεί κι είναι αντάμα και ντροπή σαν θέλει και να τα σκεφτεί ακόμα! Περιέγραψα με μελανά χρώματα τη ζωή και τον άνθρωπο του σήμερα επηρεασμένος από αυτά που βιώνουμε. Και παλιά υπήρχαν προβλήματα και φτώχεια αλλά οι άνθρωποι ήταν χαμογελαστοί, γλεντούσαν «κι όταν γυρίζαμε το βράδυ απ’ τη δουλειά εγώ κι’ εκείνη όνειρα φιλιά…» που λέει τραγούδι της εποχής. Σήμερα ούτε όνειρα ούτε ελπίδα.

Οι κυβερνήσεις δεν δίνουν κίνητρα για ανάπτυξη… μόνο λόγια. Η μεσαία τάξη συρρικνώνεται με τα μέτρα που παίρνει. Ο πρωτογενής τομέας σχεδόν ανύπαρκτος. Η ύπαιθρος μετατράπηκε σε τόπο για …τα πανηγύρια, όπως εύστοχα διατυπώνει σε άρθρο του ο κύριος Χρήστος Μασσαλάς.

Μόνο ένας σχεδιασμός και παροχή κινήτρων θα δώσουν προοπτική και θα φέρει ξανά το χαμόγελο που χάθηκε, τα όνειρα και την ελπίδα. Ας ευχηθούμε ο καινούργιος χρόνος να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες μας για ένα καλύτερο αύριο. Κι όπως λέει στο ποίημά του ο Π. Μ. Σωτήρχος:

«Καινούργιε χρόνε τ’ όνειρο, που οι καιροί το πήραν

Κάνε απόψε να φανεί για μια στιγμή μπροστά μας

Κι’ αν δεν μπορείς απ’ όλα αυτά τίποτα να μας φέρεις

Που την ψυχή μας τη βαριά μια νύχτα ν’ αλαφρώσει

Λυπήσου χρόνε τα παιδιά και μη τα ξεγελάσεις

Σου τραγουδούν χαρούμενα και σε καλωσορίζουν.

Αρχιμηνιά κι’ αρχή χρονιά κι’ αρχή καλός μας χρόνος».