Ο ΘΕΟΣ μόνο ίσως συγχωρέσει τον πρώην πρωθυπουργό και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Κώστα Σημίτη. Για τα Ίμια, τον Οτσαλάν που παρέδωσε στους Τούρκους. Τη ληστεία των Ελλήνων μέσω του Χρηματιστηρίου. Το σκάνδαλο με τη Ζήμενς, τις μίζες που επέτρεψε σε Τσοχατζόπουλο, Παπαντωνίου, Τσουκάτο και Σια. Το ευρώ που έφερε τα πάνω- κάτω στην οικονομία, που τίναξε στον αέρα τους μικροεπαγγελματίες και τα νοικοκυριά, διότι η οικονομία μας δεν ήταν ακόμη έτοιμη για τέτοιες αλλαγές.

Για την υπερφορολόγηση. Για τον πλουτισμό των τραπεζιτών. Τους Ολυμπιακούς Αγώνες, που έσπρωξαν στην άκρη του γκρεμού την ήδη βουλιαγμένη Ελληνική οικονομία και τόσα άλλα… 

Ο Θεός να συγχωρέσει και τον Μητσοτάκη που τον θαύμαζε, που ακολουθεί την πολιτική του μακαρίτη και για αυτό και το τετραήμερο εθνικό πένθος…

ΟΧΙ, ο νεκρός δεν δεδικαίωται, όπως πιθανόν να πουν μερικοί από άγνοια ή επειδή έτσι τους βολεύει.

Η πλήρης πρόταση, από την Προς Ρωμαίους Επιστολή του Απόστολου Παύλου (6:7) είναι «o γαρ απoθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας». Το ρήμα «δεδικαίωται» σημαίνει στην Κοινή, την γλώσσα της Καινής Διαθήκης, «απαλλάσσεται», «λυτρώνεται». 

H δε ερμηνεία του χωρίου, κατά την έγκυρη μετάφραση της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας, είναι ότι στον αποθανόντα «η αμαρτία δεν έχει πια καμιά εξουσία», κοινώς ο νεκρός δεν μπορεί πια να αμαρτήσει. 

Αυτό είναι όλο, έγραφε ο Απόστολος Δοξιάδης. Ούτε άφεση σημαίνει, ούτε συγχώρεση. Οι άνθρωποι κρίνονται από τι έκαναν όσο ζούσαν, όχι αφού πέθαναν. Και κανενός ο θάνατος δεν τον εξαγνίζει από τις πράξεις της ζωής του.