Σε επίπεδο θεωρητικό και στα πλαίσια δημοκρατικού πολιτεύματος οι πολιτικοί ηγέτες οφείλουν να συμπεριφέρονται και ως παιδαγωγοί των πολιτών. Αυτή η αρχή απορρέει και από την ηθική του Συντάγματος και γενικά από την ιστορία εκείνων των πολιτικών που κυβέρνησαν την Ελλάδα με γνώμονα τα γενικά συμφέροντα και με αναφορά στα προτάγματα του ελληνικού πολιτισμού. Η ταυτότητα του Καποδίστρια, του Τρικούπη, του Βενιζέλου και άλλων άφησαν την ανάλογη πολιτική παρακαταθήκη.

Δυστυχώς χρειάστηκε ο θάνατος του Κ. Σημίτη για να διαπιστώσουμε ότι πρωθυπουργοί της εποχής είναι πολύ κατώτεροι των υποχρεώσεών τους απέναντι στην Ιστορία και στις αρχές που επιβάλλει η παράδοσή μας και ο πολιτισμός μας. Τρεις πρώην Πρωθυπουργοί, ο Καραμανλής, ο Σαμαράς και ο Γ. Παπανδρέου δεν παρέστησαν στην επιτάφια τελετή που αποφάσισε η κυβέρνηση για να αποδοθούν οι προβλεπόμενες τιμές στον αποβιώσαντα Πρωθυπουργό. Ο Γ. Παπανδρέου προφασίστηκε ότι δεν μπορούσε να παραβρεθεί γιατί βρισκόταν στην Κίνα και ήταν αδύνατη η επιστροφή, αν και η ταφή είχε προαναγγελθεί πριν από τέσσερις ημέρες. Ενώ οι άλλοι δύο σιώπησαν για την απουσία τους, οπότε έστειλαν στο λαό το μήνυμά τους ότι δεν ήθελαν να αποδώσουν στον νεκρό Σημίτη την ηθικά και πολιτικά επιβαλλόμενη τιμή.

Αναμφισβήτητα ο Κ. Σημίτης υπήρξε ένας σπουδαίος πολιτικός, ο οποίος με το έργο του, με το ήθος του και με την μαχητικότητά του άφησε αποτύπωμα θετικό και διδακτικό στη νεότερη πολιτική μας ιστορία. Γι’ αυτό και ο Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης του απέδωσε με αξιοπρέπεια τον πρέποντα έπαινο και την έμπρακτη αναγνώριση, όπως ταιριάζει σε πολιτικούς που ωφέλησαν τον τόπο. Αυτή η στάση του Πρωθυπουργού αναγνωρίζεται από τη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου και αποτιμάται ως μία συμπεριφορά λίαν χρειαζούμενη στο πολίτευμά μας και ιδιαίτερα στις συνθήκες που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα.

Αλλά Καραμανλής και Σαμαράς έδειξαν ότι δεν έχουν απαλλαγεί στη συνείδησή τους από αρρώστιες και τραύματα του θλιβερού παρελθόντος. Στην απουσία τους είδε ο κόσμος το κομματικό πάθος, την προσωπική εμπάθεια και την κατωτερότητα που γεννιέται στο στίβο της πολιτικής αντιπαλότητας. Λειτούργησαν ως πολιτικοί που άντλησαν το κύρος και τη δύναμή τους από καταστάσεις διχασμού και μίσους. Ξέχασαν ότι πενήντα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση ο λαός έχει δείξει ώριμη πολιτική συμπεριφορά και γιατρεύτηκε από εκείνες τις πληγές που ταλαιπώρησαν την κοινωνία και χώρισαν τον κόσμο. Βρίσκονται και οι δύο βουτηγμένοι σε πολιτικά αδιέξοδα και δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τη νέα πολιτική πραγματικότητα στην οποία δύσκολα χωράνε, αφού και το κόμμα τους και γενικότερα η κοινωνία κινείται σε άλλες κατευθύνσεις.

Εκτιμώ πως είναι ευκαιρία να υπενθυμίσω στους δύο Πρωθυπουργούς πως ο ελληνικός πολιτισμός αντιμετώπισε τον σεβασμό των νεκρών. Κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο (431-404 π.Χ.) ανάμεσα στην Αθήνα και τη Σπάρτη έγινε η ναυμαχία των στόλων τους το 106 π.Χ. στις Αργινούσες. Οι Αθηναίοι βύθισαν τον σπαρτιατικό στόλο και πανηγύρισαν τη μεγάλη νίκη. Όμως επιστρέφοντας στην Αθήνα οι 10 στρατηγοί, περήφανοι για τη νίκη, παραπέμφθηκαν στην Ηλιαία, το λαϊκό δικαστήριο της Αθήνας. Κατηγορία: Δεν περισυνέλεξαν τους νεκρούς Σπαρτιάτες και τους εγκατέλειψαν στη θάλασσα («ουκ ανείλοντο τους νεκρούς προς ταφήν»). Οι στρατηγοί δικαιολογήθηκαν ότι δεν μπόρεσαν λόγω της θαλασσοταραχής. Επιβλήθηκε και στους δέκα νικητές στρατηγούς η ποινή του θανάτου για ασέβεια νεκρών!

Επίσης να θυμίσω ότι οι Έλληνες στις μεταξύ τους μάχες σταματούσαν για λίγο, κάνοντας ανακωχή, μόνο για να θάψουν τους νεκρούς και ύστερα συνέχιζαν κανονικά τον πόλεμο.

Αλήθεια αυτοί οι δύο πρώην Πρωθυπουργοί δεν έχουν διαβάσει ελληνική ιστορία και δεν γνωρίζουν ότι οι Έλληνες διαχρονικά σέβονται και με ιερότητα τιμάνε τους νεκρούς;

Ας μην κατηγορούμε τους ξένους ότι μόνιμα παραβιάζουν βασικές αρχές και δεν σέβονται τα δίκαια της πατρίδας. Ίσως η αλαζονεία, ο κομματισμός και η προσωπική εμπάθεια να θολώνουν τη σκέψη και τη συνείδηση ορισμένων πολιτικών μας ηγετών.