Η Ιστορία διδάσκει και η πείρα επιβεβαιώνει πως οι άνθρωποι με τη δράση τους και την προσφορά τους δημιουργούν τη ζωή τους και τη μοίρα τους. Ζώντας όμως και δρώντας μέσα σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό περιβάλλον συνειδητοποιούν πως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ενεργούν στη ζωή τους, όπως αυτές διαμορφώνονται από τους κανόνες και την εν γένει κοινωνική ζωή και οι ανάγκες που πηγάζουν από αυτές τις συνθήκες, επηρεάζουν σημαντικά τις αποφάσεις και τις πράξεις τους. l Η Ιστορία διδάσκει και η πείρα επιβεβαιώνει πως οι άνθρωποι με τη δράση τους και την προσφορά τους δημιουργούν τη ζωή τους και τη μοίρα τους. Ζώντας όμως και δρώντας μέσα σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό περιβάλλον συνειδητοποιούν πως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ενεργούν στη ζωή τους, όπως αυτές διαμορφώνονται από τους κανόνες και την εν γένει κοινωνική ζωή και οι ανάγκες που πηγάζουν από αυτές τις συνθήκες, επηρεάζουν σημαντικά τις αποφάσεις και τις πράξεις τους. 

Το θετικό αποτέλεσμα έρχεται συχνά εκεί όπου η κοινωνία και τα άτομα που παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο μέσα σ’ αυτήν -κατ’ εξουσιοδότηση της κοινωνίας που γίνεται με τις εκλογές- δρουν και ενεργούν όχι η μία ανεξάρτητη από τα άλλα.

Προσωπικότητες μεγαλόπνοες συχνά ατύχησαν στις επιδιώξεις τους, γιατί το περιβάλλον ήταν -για οποιονδήποτε λόγο- ανώριμο να δεχθεί το βάρος των οραμάτων τους. Αυτό συνέβη -για να μείνουμε στο δικό μας εθνικό χώρο- σε τρεις περιπτώσεις:

Ενώ ακόμα η Επανάσταση του ‘21 δεν είχε ολοκληρωθεί, η Γ’ Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων στην Τροιζήνα, με ομόφωνο ψήφισμά της, εκλέγει τον Ιωάννη Καποδίστρια Κυβερνήτη της Ελλάδας• στο πρόσωπό του αναγνωρίστηκε «η υψηλή επιστήμη του κυβερνάν και φέρειν προς ευδαιμονίαν τα Έθνη…». Ήδη τον ευγνωμονούσαν όλες οι χώρες που είχαν γνωρίσει τη δημιουργική του δράση και τον θεωρούσαν ως τον εξέχοντα πολιτικό ηγέτη της νεότερης Ελλάδας που θα έπαιρνε στους ώμους του το φορτίο της εθνικής μας αποκατάστασης. Και ενώ, με ένα εκλεκτό επιτελείο εργαζόταν προς αυτήν την κατεύθυνση, ήρθαν οι δολοφόνοι και στο πρόσωπο του Καποδίστρια πυροβόλησαν την ευρωπαϊκή προοπτική της ερειπωμένης Ελλάδας, την οποία καταδίκασαν να μείνει στην άθλια μοίρα των κοτζαμπάσηδων, των κομματαρχών, του τοπικιστικού πνεύματος και των ανομολόγητων συμφερόντων.

Κάτι παρόμοιο συνέβη με τον Χαρίλαο Τρικούπη, τον μεταρρυθμιστή πολιτικό που σφράγισε με την παρουσία του την ελληνική πολιτική σκηνή, κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και επιχείρησε να θέσει τα θεμέλια του εκσυγχρονισμού του ελληνικού κράτους. Αυτόν δεν τον δολοφονήσαμε, δεν το βγάλαμε όμως ούτε βουλευτή και στη θέση του βγάλαμε τον άσημο Γουλιμή. Την ίδια τακτική εφαρμόσαμε και στο δημιουργό των πέντε θαλασσών και των δύο Ηπείρων, τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Εναντίον του επιχειρήσαμε δυο δολοφονικές απόπειρες και στην πιο κρίσιμη για το Έθνος μας εποχή δεν τον βγάλαμε ούτε βουλευτή, με όλες τις συνέπειες που ακολούθησαν και τις πληρώνουμε μέχρι σήμερα.

Την κατάσταση που επικράτησε επί χρόνια και εξακολουθεί να επικρατεί και σήμερα, διεκτραγώδησε με άρθρο του στην «Καθημερινή», τον Ιανουάριο του 2008, ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς, ο οποίος έγραψε: «Ο πρωθυπουργός δεν διανοείται να ψάξει ποιος είναι ο ικανότερος, ο πιο καταρτισμένος και έτοιμος να αντιμετωπίσει το τάδε πρόβλημα, να παραγάγει έργο στον κάθε τομέα. Μοιράζει τα υπουργεία σαν να πρόκειται για κομματικούς μποναμάδες. Τα μοιράζει σε κοτζαμπάσηδες του κόμματος, σε συγγενείς, σε φιλαράκια». Και πέντε χρόνια αργότερα, από την ίδια στήλη θα προσθέσει:

«Ζούμε στην Ελλάδα μια συντελεσμένη καταστροφή: τη χρεοκοπία της οικονομίας, την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας, την παράλυση του Κράτους, τη διαφθορά και ολοσχερή ανικανότητα του κομματικού συστήματος».

Σε μια σπάνια πολιτική συνέντευξη και ο Οδυσσέας Ελύτης θα υποστηρίξει πως «ένας από τους κυριότερους παράγοντες των παρεκκλίσεων της ηγεσίας από το ήθος του λαού μας, είναι η εκ του αφανούς και εκ των έξω προστατευτική κατεύθυνση, η οποία διαφέρει από την προσαρμοστική πολιτική και τείνει προς τη δουλοπρέπεια. Και το κακό πάει πολύ μακριά, καθώς, εκτός από ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις, η ηγετική μας τάξη, στο κεφάλαιο της ελληνικής παιδείας έχει άγρια μεσάνυχτα».

Με παρόμοιο πνεύμα, την ίδια εποχή, ο διεθνούς φήμης Έλληνας καθηγητής Βασίλειος Μαρκεζίνης, στο περισπούδαστο βιβλίο του «Η Ελλάδα των Κρίσεων» θα γράψει: «Βασικό αίτημα η μαζική αποχώρηση από το δημόσιο βίο του οικογενειακού, πελατειακού και κομματικού κατεστημένου, ώστε, από τις τάξεις του απλού αυτού κόσμου, η χώρα μας να αντλήσει το ταλέντο και το πνεύμα προσφοράς και αυτοθυσίας που χρειάζεται και να υψώσει το ανάστημά της απέναντι στους ψευτοπαλληκαράδες που θέλουν να τους θεωρούμε φίλους και επιδιώκουν να μας επιβάλουν -πράγμα που το πετυχαίνουν- τις δικές τους φιλοδοξίες».

Ωραίες ουτοπίες, θα μου πείτε! Συμφωνώ. Ας μην ξεχνάμε όμως πως τέτοιου είδους ουτοπίες του παρελθόντος κατέληξαν να γίνουν υπάρχουσες συνθήκες του παρόντος και κατ’ επέκταση, ουτοπίες του παρόντος μπορούν να αποτελέσουν επιτεύγματα του μέλλοντος και να οδηγήσουν τον άνθρωπο στο δρόμο της προόδου. Διαφορετικά, στην πολιτική ζωή, στο βωμό της πολυδιαφημισμένης, από τους κατέχοντες την εξουσία, σταθερότητας θα θυσιάζουμε την αλλαγή και την πρόοδο και θα είμαστε βυθισμένοι, όπως συμβαίνει και στη χώρα μας, στη στασιμότητα και στην οπισθοδρόμηση. Πάρτε για παράδειγμα δυο πρώην πρωθυπουργούς: το Σαμαρά και τον Τσίπρα. Δήλωσαν και οι δυο «παρόντες και μάχιμοι». Για να κάνουν τι; Για να ακούσουμε τον ένα να μας ξαναλέει όσα είχε πει για τα «Ζάππεια» και τον άλλο να μιλάει για «το σχίσιμο, με ένα άρθρο και ένα νόμο, των μνημονίων»;

Για να συνειδητοποιήσουμε δε το μέγεθος της κρίσης ηγεσίας που σήμερα διέρχεται ο τόπος, ας ρίξουμε και μια ματιά στη γειτονική μας Ευρώπη και στην πέραν του Ωκεανού ηγέτιδα δύναμη της Δύσης, στην οποία, κατά τη γνωστή και καθιερωμένη πια φράση, υποτακτικά «ανήκομεν».