Δύο εξαιρετικά σημαντικές επισημάνσεις κάνει ο πρώην υφυπουργός εξωτερικών Γιάννης Βαληνάκης στο βιβλίο του «Για Μια Νέα Στρατηγική Απέναντι στην Τουρκία». Πρώτον, όπως χαρακτηριστικά λέει, ότι «σε όλες τις κρίσεις [ενν. με την Τουρκία] μετρηθήκαμε από εχθρούς και φίλους και βρεθήκαμε λιποβαρείς», πράγμα που σημαίνει ή μάλλον έχει ως συνέπεια να μην μας υπολογίζουν οι εχθροί μας (Τουρκία, Αλβανία, Σκόπια, Λιβύη) και να μην μας εμπιστεύονται οι φίλοι (Ισραήλ, Αίγυπτος και άλλοι). 

Και δεύτερον, ότι τα λεγόμενα «ήρεμα νερά» και η «Διακήρυξη των Αθηνών» δημιουργούν τετελεσμένα σε βάρος της χώρας μας και χρησιμοποιούνται από την Τουρκία, η οποία ούτως ή άλλως δεν σέβεται όποια συμφωνία και αν υπογράψει, για όσο χρόνο χρειάζεται για να πετύχει τους στόχους της, που αυτήν την περίοδο είναι ειδικώτερα τα εξοπλιστικά και η τελωνειακή ένωσή με την Ε.Ε..   

Αυτές τις αλήθειες, τις οποίες δεν απαιτείται ιδιαίτερη ευφυΐα για να τις δει ο καθένας,  δεν φαίνεται να τις αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση, αλλιώς δεν εξηγείται η συνέχιση της ίδιας καταστροφικής για την πατρίδα μας πολιτική, η ανεξήγητη αδράνειά της και ο εφησυχασμός της, για να μην πούμε η δεδηλωμένη δημόσια πρόθεσή της για υποχωρήσεις στα θέματα εθνικής κυριαρχίας.

Το ότι η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δείχνει με τις πράξεις και τις παραλείψεις της  ότι δεν είναι αποφασισμένη να υπερασπισθεί την εδαφική ακεραιότητα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας μας  και επιπλέον το ότι ο υπουργός του των Εξωτερικών δηλώνει –άκουσον, άκουσον-  το πρωτοφανές στην Ελληνική ιστορία του μολών λαβέ και του ΟΧΙ, του Μαραθώνα και της  Σαλαμίνας, του 1821, του 1912-13 και του 1940, ότι δεν τον νοιάζει αν τον πουν μειοδότη, όλα αυτά στέλλουν λάθος μήνυμα και ενθαρρύνουν την Ναζιστική ιμπεριαλιστική Τουρκία για ακόμα πιο απαράδεκτες διεκδικήσεις  και οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε πόλεμο.

Αν είχε συσταθεί Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας με μια σύνθεση όπως την είχαμε περιγράψει σε προηγούμενα άρθρα μας και δεν ασκούσε ο Κυρ. Μητσοτάκης προσωπική πολιτική ως απόλυτος μονάρχης, πολλά τραγικά λάθη θα είχαν αποφευχθεί, όχι μόνον σε σχέση με την Τουρκία, αλλά και σε σχέση με την Ρωσο-Ουκρανική σύγκρουση. 

Δυστυχώς, όπως μας διδάσκει ο μεγάλος τραγικός μας ποιητής Αισχύλος στους Πέρσες, η «ύβρις» οδηγεί στην «άτη», τη διανοητική τύφλωση, και αυτή στην καταστροφή, στο «πάθος», ώστε αυτό να γίνει μάθος. Και δυστυχώς, κατά τον Όμηρο, η άτη είναι «σθεναρή τε καὶ ἀρτίπος» και σθεναρή και με άρτια πόδια, γι’ αυτό και φθάνει τρέχοντας σε όλη τη γη βλάπτοντας τους ανθρώπους. 

 Γι΄ αυτό, έστω και τώρα, προτού είναι αργά, ας ομολογήσει ο πρωθυπουργός, όπως έκανε ο Αγαμέμνων στην Ιλιάδα, «ἀασάμην, οὐδ’  αὐτός ἀναίνομαι», έσφαλα, ούτε εγώ ο ίδιος το αρνούμαι, και ας κάνει στροφή 180  μοιρών στην εξωτερική πολιτική. Αυτό βέβαια απαιτεί ψυχικό σθένος. Και βέβαια μια συνετή διοίκηση, μια συνετή Κυβέρνησις δεν πιστεύουμε ότι θα προτιμούσε την καταστροφή από την πρόληψη. Αυτά όμως συμβαίνουν, όταν οι κυβερνώντες είναι ουσιαστικά απαίδευτοι και ανιστόρητοι. Και ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα του ανθρώπου είναι η δοκισησοφία, να νομίζει ότι γνωρίζει, ενώ δεν γνωρίζει. 

Η διεθνής πρακτική, όπως αποδεικνύεται από τα προγενέστερα αλλά και τα σύγχρονα ιστορικά γεγονότα, αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας τα διαχρονικά συμπεράσματα του μέγιστου ιστορικού της ανθρωπότητας ότι «πέφυκε τὸ ἀνθρώπειον διὰ παντὸς ἄρχειν μὲν τοῦ εἴκοντος», από τη φύση του ο άνθρωπος θα προσπαθεί πάντοτε να υποτάξει αυτούς που υποχωρούν, με τη λογική ότι «ουδείς αποτρέπεται από επιθετικές και κατακτητικές ενέργειες, αν θεωρεί ότι θα κερδίσει κάτι, ιδιαίτερα όταν πιστεύουν ότι τα κέρδη θα είναι μεγαλύτερα από τις απώλειες» και ακόμη ότι «αυτοί που αποθρασύνονται από τη δύναμή τους πιο άφοβα επιτίθενται εναντίον αυτού που προτιμά την ησυχία του [τα «ήρεμα νερά»] και να αμυνθεί εντός των ορίων της χώρας του, ενώ αντίθετα  πολύ λιγώτερο πρόθυμος είναι να επιτεθεί εναντίον αυτού που είναι έτοιμος να συναντήσει τον εχθρόν του έξω από τα όρια της χώρας του και, αν παρουσιαστεί κατάλληλη ευκαιρία, αρχίζει τις πολεμικές επιχειρήσεις». 

Με άλλα λόγια δηλαδή, η αποφασιστικότητα αποτρέπει τον πόλεμο, ενώ η φοβική διάθεση ανοίγει την όρεξη του εχθρού. Διαχρονικά μηνύματα για κάθε χώρα που σέβεται τον εαυτόν της. Έχουμε τους καλύτερους συμβούλους του κόσμου, τους προγόνους μας, ας τους ακούσουμε επιτέλους, αντί να πελαγοδρομούμε σαν αμαθείς κυβερνήτες.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΤΣΟΥΡΗΣ