Πολλά και μάλιστα κροκοδείλια δάκρυα χύθηκαν τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την επικείμενη εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο πρωθυπουργός, με βάση το Σύνταγμα, όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά τις αναθεωρήσεις του 1986 και του 2019, άσκησε το συνταγματικό του δικαίωμα· πρώτος και κύριος λόγος ασφαλώς, το συμφέρον του κόμματός του· πρότεινε ως υποψήφιο Πρόεδρο το συμπατριώτη μας Κωνσταντίνο Τασούλα, ο οποίος εκλέγεται επί 27 ολόκληρα χρόνια βουλευτή Ιωαννίνων και -το κυριότερο- εκλέχτηκε τρεις φορές Πρόεδρος της Βουλής, με μεγάλη μάλιστα πλειοψηφία.

Αυτό δείχνει ότι πρόκειται για πρόσωπο αποδεκτό και από τα άλλα κόμματα. Ξεσηκώθηκαν όμως στην αντιπολίτευση και έχυσαν κροκοδείλια δάκρυα, τα οποία μετά τις αλλαγές που επέφεραν οι δύο αναθεωρήσεις, προσλαμβάνουν όχι απλώς υποκριτικό, αλλά κυρίως παραπλανητικό χαρακτήρα. Διαμαρτυρήθηκαν ότι δεν ακολουθήθηκε η παράδοση που θέλει τον-την- Πρόεδρο της Δημοκρατίας να προέρχεται από κομματική παράταξη διαφορετική από αυτήν της Κυβέρνησης.

Τα ίδια τα κόμματα που διαμαρτύρονται ευθύνονται για την μη εφαρμογή της παράδοσης αυτής. Με τις δυο αναθεωρήσεις του Συντάγματος -1986 και 2019- αποδεκάτισαν -το 1986- τις όποιες ρυθμιστικές ιδιότητες είχε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με το Σύνταγμα του 1975, για καθαρά κομματικούς λόγους και μετέτρεψαν το Κοινοβουλευτικό Πολίτευμα σε πρωθυπουργική μονοκρατορία.

Στην πρώτη αναθεώρηση του -1986- πρωτοστάτησε το ΠΑΣΟΚ. Στη δεύτερη -του 2018 - 2019-πρωτοστάτησε ο ΣΥΡΙΖΑ και έδωσε τη δυνατότητα, πάλι για κομματικούς λόγους, στον εκάστοτε πρωθυπουργό να εκλέγει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όχι μόνο με την απλή -νόθα- πλειοψηφία των 151 βουλευτών, αλλά ακόμα και με τον τυχαίο αριθμό των παρόντων! Με τις δύο αυτές αναθεωρήσεις η κατ’ ευφημισμόν Δημοκρατία έγινε σκέτη κομματοκρατία και το Πολίτευμα της χώρας, αντί να έχει θεμέλιο «τη λαϊκή κυριαρχία» όπως ορίζει το Σύνταγμα, έχει ως μοναδικό χαρακτηριστικό την πρωθυπουργική μονοκρατορία, που μας οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο. Άρα το πρόβλημα που απασχολεί σήμερα κάθε σκεπτόμενο πολίτη δεν είναι ποιος θα εκλεγεί Πρόεδρος Δημοκρατίας, αλλά είναι αν θα υπάρξει στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία, γνήσια Δημοκρατία στηριζόμενη στη γνωστή από τον Αριστοτέλη «διάκριση των εξουσιών» με θεμέλιο τη συνταγματικά κατοχυρωμένη «λαϊκή κυριαρχία».

Για να γίνει αυτό, πρέπει ο αριθμός των εκλεγόμενων βουλευτών κάθε κόμματος να ανταποκρίνεται στον αριθμό των ψήφων του λαού (π.χ. 300 επί 30% των ψήφων=90 βουλευτές)· η Βουλή να νομοθετεί και ο Πρόεδρός της να εκλέγεται από τη Βουλή και να μη διορίζεται από τον πρωθυπουργό, ο δε Πρόεδρος της Δημοκρατίας να έχει τις ρυθμιστικές αρμοδιότητες που είχε με το Σύνταγμα του 1975 και να εκλέγεται από τη Βουλή με τον τρόπο που από το 1975 μέχρι το 1986 εκλεγόταν.

Όσο δεν θα γίνεται αυτό, θα εξακολουθεί να συμβαίνει αυτό που αναφέρει ο Μοντεσκιέ στο έργο του «Το Πνεύμα των Νόμων». Πρόκειται για το πρώτο Κείμενο του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού-με τη δημοσίευση του οποίου ειπώθηκε από επίσημα χείλη ότι «ο Πολιτικός Διαφωτισμός του Αριστοτέλη μεταφέρθηκε στην Ευρώπη του 18ου αιώνα». 

Γράφει σ’ αυτό το έργο ο Μοντεσκιέ: «Δεν υπάρχει Ελευθερία, όταν συμπίπτουν στο ίδιο πρόσωπο ή στο ίδιο διοικητικό σώμα, η νομοθετική και η εκτελεστική δύναμη. Όλα είναι χαμένα, αν ο ίδιος άνθρωπος ή το ίδιο σώμα ασκεί και τις τρεις εξουσίες».

Αυτό το τελευταίο συμβαίνει στη χώρα μας όλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης μεταπολίτευσης. Το δείχνει η τελευταία δημοσκόπηση, σύμφωνα με την οποία κανένας από τους πολιτικούς αρχηγούς δεν θεωρείται κατάλληλος για πρωθυπουργός· ένας από αυτούς συμπληρώνει μετά βίας το 21%, οι δε υπόλοιποι έχουν προτίμηση σε μονοψήφιο αριθμό. Το επιβεβαιώνει το πρόσφατο πανεθνικό συλλαλητήριο για την τραγωδία των Τεμπών, ένα αυθόρμητο λαϊκό ξεσήκωμα γεμάτο εθνική αφύπνιση και λαϊκή οργή. Αν αυτή η εθνική αφύπνιση συνεχιστεί τότε θα δικαιωθεί ο συνταγματολόγος καθηγητής και οξυνούτατος κριτικός Δημήτρης Τσάτσος, ο οποίος στο βιβλίο του «Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΚΜΗ», με το οποίο διεκτραγωδεί την κατάσταση που βιώνει επί ολόκληρες δεκαετίες ο λαός μας, αφήνει κλείνοντας ένα παραθυράκι ελπίδας, με τις σκέψεις: «Η χώρα αυτή αντέχεται, θα έλεγα και αγαπιέται, μόνο σε συνάρτηση στην προσδοκία μιας αποφασιστικής συλλογικής εθνικής αφύπνισης και οργής, που ίσως φέρει τη μεγάλη ανατροπή». Ανατροπή που θα φέρει τη γνήσια Δημοκρατία στη χώρα που τη γέννησε.