«… Ακούγοντας τον Πρωθυπουργό να εξαγγέλλει την υποψηφιότητα του Κωνσταντίνου Τασούλα ως Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας… αυθόρμητα ενεργοποιήθηκε η μνήμη μου. Γνώρισα τον Κωνσταντίνο Τασούλα το 1977, όταν ήμασταν πρωτοετείς φοιτητές στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Όλως τυχαίως, είχαμε καθίσει σε διπλανές θέσεις παρακολουθώντας την παράδοση Συνταγματικού Δικαίου από τον καθηγητή Γεώργιο Κασιμάτη.

Όταν ο άγνωστος σε εμένα μέχρι τότε συμφοιτητής μου άνοιξε τον φοιτητικό χαρτοφύλακά του, διαπίστωσα ότι ήμασταν αναγνώστες της ίδιας εφημερίδας. Επιδίωξα, λοιπόν, να γνωριστούμε. Εκείνος ανταποκρίθηκε ευχαρίστως με πολλή ευγένεια στο αίτημα συνομιλίας. Έτσι, υπήρξε η πρώτη γνωριμία μας, η διάρκεια της οποίας μετρά σαράντα επτά συναπτά έτη!

»Από τις πρώτες συζητήσεις μας στο διάλειμμα του μαθήματος προέκυψε πως ο Ηπειρώτης στην καταγωγή συμφοιτητής μου, που κατοικούσε πλέον στην Αθήνα, γνώριζε πρόσωπα, καταστάσεις, γεγονότα στο Νομό Λασιθίου από όπου καταγόμουν και κατοικούσα. Ο αείμνηστος πατέρας του, Αναστάσιος Τασούλας, καταρτισμένος φιλόλογος, υποδειγματικός Νομάρχης, ευγενικός άνθρωπος, είχε υπηρετήσει προδικτατορικά (1963) και στη Νομαρχία Λασιθίου. Υπήρχε, λοιπόν, κοινό έδαφος για τη συνέχιση της συνομιλίας και της γνωριμίας μας. Κατά την πρόοδο της συζήτησης διαπιστώσαμε ότι οι αναφορές μας στον ίδιο τόπο, οι κρίσεις μας για πρόσωπα και συνθήκες του δημόσιου βίου διευκόλυναν τη συναναστροφή μας. Γρήγορα ο κύκλος διευρύνθηκε με τη συμμετοχή και άλλων συμφοιτητών, αγαπημένων φίλων από τότε. Η παρέα μας επεκτάθηκε και εκτός των αιθουσών της Σχολής. Μαζί μιλούσαμε για βιβλία και συγγραφείς, παρακολουθούσαμε θεατρικές παραστάσεις, συνεδριάσεις της τότε Βουλής, όπου μας μάγευε ο λόγος κορυφαίων εκπροσώπων του λαού, του πνεύματος και της πολιτικής…

»… Επιπλέον, στον Κωνσταντίνο Τασούλα οφείλω ότι μου χάρισε την προνομιακή ευκαιρία να γνωρίσω και να συνομιλήσω με τον ευπατρίδη πολιτικό και δραστήριο συγγραφέα Ευάγγελο Αβέρωφ-Τοσίτσα, αλλά και με τον πολυγραφότατο λογοτέχνη του «Ελληνικού Όρθρου» Θ. Πετσάλη- Διομήδη, με τους οποίους ο ίδιος σχετιζόταν… 

»… Όταν οι δρόμοι μας χώρισαν, αφού πλέον κατοικούσαμε σε διαφορετικούς τόπους, ο Κώστας Τασούλας παρέμεινε ο καλός και καταδεκτικός φίλος. Όσο και αν εξελισσόταν επιτυχώς η δημόσια σταδιοδρομία του, δεν έπαψε ποτέ να θυμάται με αγάπη τους παλιούς φίλους του. Το 1994 ο Κωνσταντίνος Τασούλας εξελέγη Δήμαρχος Κηφισιάς· προηγουμένως είχε διατελέσει δημοτικός σύμβουλος, και ενώ ήταν βέβαιη η επανεκλογή του στον Δήμο, επέλεξε να μην υποβάλει νέα υποψηφιότητα, αφού αν εκλεγόταν θα εγκατέλειπε τους συνδημότες του στο μέσον της δημοτικής περιόδου. Έκρινε ότι ο κύκλος προσφοράς στην Αυτοδιοίκηση είχε ολοκληρωθεί, αφού είχε αποφασίσει να θέσει υποψηφιότητα ως Βουλευτής Ιωαννίνων στις εθνικές εκλογές του 2000. Ο λαός των Ιωαννίνων τον τίμησε με την ψήφο του. Τον τιμά αδιαλείπτως από τότε μέχρι σήμερα αναγνωρίζοντας την ακούραστη μέριμνά του για τις τοπικές υποθέσεις της περιφέρειας, την ανθρώπινη συμπεριφορά του, την ειλικρίνεια και την κατάρτισή του... 

»… Έτυχε να βρεθώ στα Γιάννενα ως Δήμαρχος Ιεράπετρας συμμετέχοντας σε θεματικό συνέδριο της ΚΕΔΕ. Τον συνόδευσα, λοιπόν, σε μια επίσκεψή του σε χωριό των Ιωαννίνων. Θυμούμαι πάντοτε την απλότητα των τρόπων του, την ποιότητα της επικοινωνίας με τους συμπολίτες του, την αγάπη από και προς αυτούς, τους οποίους προσφωνούσε με τα μικρά τους ονόματα. Υπόδειγμα συμπεριφοράς δημοσίου ανδρός. Ομολογώ ότι κάθε φορά στις εθνικές εκλογές παρακολουθώ ισότιμα με ενδιαφέρον και αγωνία τα εκλογικά αποτελέσματα των Νομών Λασιθίου και Ιωαννίνων. Έτσι, γεύομαι τη χαρά της συνεχούς εδώ και είκοσι πέντε έτη εκλογής του. 

»… Το 1998, όταν πρωτοεκλέχθηκα Δήμαρχος Ιεράπετρας, ο Κωνσταντίνος Τασούλας ήταν ο καλός δάσκαλος στο μάθημα της Αυτοδιοίκησης λόγω της προτέρας εμπειρίας του. Ήταν ο πρόθυμος παραστάτης του Δήμου μας στη διεκδίκηση δίκαιων αιτημάτων, στην προώθηση τοπικών υποθέσεών μας. Οφείλω ευγνωμόνως πολλά στον Κωνσταντίνο Τασούλα ως άνθρωπος, ως Δήμαρχος, ως φίλος, ως αναγνώστης- μου υπέδειξε σοφά κείμενα αγνώστων σε εμένα συγγραφέων...

»… Ευχαριστώ τον Κωνσταντίνο Τασούλα, γιατί μου έδωσε τη μεγάλη χαρά να τον παρακολουθώ μέσω της τηλεόρασης ως Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων. Να απολαμβάνω τη διεύθυνση των κοινοβουλευτικών συζητήσεων, την ετοιμότητα λόγου, τη σύνεση, τη δικαιοσύνη του. Προπαντός, την αψεγάδιαστη χρήση τού ελληνικού λόγου, τον οποίο κατέχει απολύτως. Ικανός οιακοστρόφος τού απαιτητικού σκάφους της Βουλής, που πολλές φορές πλέει σε τρικυμιώδεις θάλασσες. Τον ευχαριστώ, γιατί, αν και δούλεψε με τέχνη «τον μπρούντζο και το μάρμαρο» απλώνοντας «στης δάφνης τ' ακροκλώναρα» (Γ. Δροσίνης), παραμένει ανεπηρέαστος από το ύψος της κορυφής, του πολιτειακού αξιώματος, στο οποίο βρίσκεται κάθε φορά τιμώντας τον συνάνθρωπό του. Είμαι βέβαιος ότι ο Κωνσταντίνος Τασούλας θα τιμήσει και τη νέα του θέση ως πρώτος πολιτειακός παράγοντας εξασφαλίζοντας την αποδοχή, την αναγνώριση και την αγάπη όλων των Ελλήνων, ανεξαρτήτως αριθμού βουλευτικών ψήφων κατά την εκλογή του. Γιατί όπως γράφει ο Μιχάλης Τσιντσίνης στην εφημερίδα «Η Καθημερινή» (Κόγχες, 16 Ιανουαρίου): «Αν κρίνει κανείς από τον ίσκιο του στο προεδρείο, θα τον αποδεχθούν στο νέο του αξίωμα ακόμη και εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που δεν θα τον ψηφίσουν- όχι μόνο επειδή έτσι επιβάλλει τυπικά το γράμμα του Συντάγματος, αλλά επειδή ο ίδιος ως πρόσωπο κατάφερε να εμπνεύσει την αποδοχή εντός του βουλευτηρίου». Περαίνοντας το κείμενό μου τού εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου: «Έρρωσθε και ευδαιμονείτε», μετά του λαού, κύριε Πρόεδρε!»

*Στην εφημερίδα «ΑΝΑΤΟΛΗ της Κυριακής» Λασιθίου Κρήτης