Υπήρξαν πολιτικοί ηγέτες στην Ελλάδα, οι οποίοι είχαν αντιληφθεί ότι η χώρα μας έπρεπε να ενταχθεί στην Ενωμένη Ευρώπη, για να μπορέσει να αλλάξει τη μοίρα της, να εξασφαλίσει την ευημερία του λαού και να προστατέψει την εθνική της ανεξαρτησία. Επίσης αυτοί οι πολιτικοί προσπάθησαν αρκετά μέσα στα κέντρα εξουσίας της Ευρώπης να ενισχυθεί η ενότητα των κρατών και να διαμορφωθεί στους λαούς συνείδηση ευρωπαϊκή, συνυφασμένη και με την εθνική οντότητα του καθενός. Οι πολιτικοί που πίστεψαν στην ιδέα της Ευρώπης και συνέβαλαν τα μέγιστα για να γίνει και η Ελλάδα ισότιμο μέλος της ήταν ο Κ. Καραμανλής και ο Κ. Σημίτης.

Αλλά ύστερα απ’ αυτούς οι επίγονοί τους δεν πάσχισαν σημαντικά και δεν μπόρεσαν με την πολιτική τους ούτε την Ευρώπη να δυναμώσουν ούτε την Ελλάδα να αναδείξουν σε υπολογίσιμη ευρωπαϊκή δύναμη. Αρκούνταν στο να αξιοποιήσουν κάποιες ευκαιρίες για είσπραξη από ευρωπαϊκά προγράμματα και χωρίς να αξιοποιούν τα κονδύλια αποτελεσματικά και όπως οι κανόνες απαιτούσαν. Ανταγωνίζονταν όλοι στο ποιος εισέπραξε περισσότερα και καμιά αναφορά στην ορθή αξιοποίηση των ευρωπαϊκών κεφαλαίων.

Βεβαίως δεν ευθύνεται η Ελλάδα που η Ευρώπη παρέμεινε στάσιμη στη θεσμική της και στην οικονομική της εξέλιξη. Όλα τα κράτη – μέλη έχουν την ευθύνη και ιδιαιτέρως οι ισχυρότερες χώρες πληθυσμιακά και οικονομικά. Και τώρα ήρθε ο Τραμπ για να καταλάβουν οι Ευρωπαίοι πολίτες ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε ύπνωση και θα δυσκολευτεί να αντισταθεί στην απειλητική και απρόσμενα αντιευρωπαϊκή πολιτική της Αμερικής. Δείχνει η Ευρώπη να είναι απροετοίμαστη για τις προκλήσεις του Τραμπ και βρίσκεται προς το παρόν σε κατάσταση αμηχανίας.

Θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι οι ηγεσίες, αλλά και οι λαοί της Ευρώπης δεν περίμεναν ποτέ ότι η Αμερική ύστερα από ογδόντα χρόνια στενής συνεργασίας και συμμαχικής σχέσης θα μεταμορφωνόταν σε δύναμη ανταγωνιστική και εχθρική. Οι Ευρωπαίοι θεωρούσαν τους Αμερικάνους αληθινούς συμμάχους και υπολόγιζαν πάντα την προστασία τους σε περιόδους κρίσεων και απειλών. Και αυτό αποδείχτηκε πολλές φορές ως τα σήμερα σε ποικίλες κρίσεις, σε πολέμους, πανδημίας, οικονομικές αναταράξεις…

Ξέχασαν οι ηγέτες της Ευρώπης τη διδαχή της Ιστορίας, όπως την έχει σημειώσει από τα αρχαία χρόνια ο μεγάλος ιστορικός Θουκυδίδης, η οποία μας τονίζει ότι οι μεγάλες δυνάμεις εφαρμόζουν πάντα στην πολιτική τους τον νόμο του συμφέροντος. Για τους ισχυρούς αρχές, αξίες, φιλίες και ανθρώπινα δικαιώματα είναι θεωρίες χωρίς αξία και αντίκρισμα.

Επομένως ας σταματήσουμε την οργή μας κατά του Τραμπ κι ας σκεφτούμε πως πρέπει σήμερα η Ευρώπη να αντιδράσει ώστε να δημιουργήσει συνθήκες ασφάλειας και οικονομικής σταθερότητας στα κράτη – μέλη της. Ίσως άργησε να ξυπνήσει και είναι πολύ πιθανό η νέα πολιτική της Αμερικής να δημιουργήσει συνθήκες σοβαρές και δύσκολες για τους ευρωπαϊκούς λαούς.

Εκτιμώ πως τα προβλήματα που θα προκύψουν γρήγορα θα είναι πρώτα πολιτικά και ύστερα οικονομικά. Ο Τραμπ και η παρέα του θα επιχειρήσουν να δηλητηριάσουν την πολιτική συνείδηση του Ευρωπαίου, γιατί έτσι θα πετύχουν την αμφισβήτηση της ευρωπαϊκής δημοκρατίας και θα δημιουργήσουν στο εσωτερικό των χωρών «δούρειους ίππους». Ήδη στη Γερμανία ο κίνδυνος είναι προ των πυλών, στη Γαλλία καραδοκεί η Λεπέν, στην Αυστρία κυβερνάει και γενικά το αυγό του φιδιού αρχίζει να κινείται.

Και η Ελλάδα βρίσκεται σε ανάλογη επικινδυνότητα. Ένα ποσοστό του κόσμου περί το 20% καλοβλέπουν τον ερχομό του Τραμπ και αδιαφορούν για τις συνέπειες της πολιτικής του. Πρόκειται για πολίτες, οι οποίοι λειτουργούν θυμικά και είναι παραδομένοι σε αντιλήψεις φθαρμένες και μη χρήσιμες. Αυτοί οι συμπολίτες κινούνται προς το παρελθόν και δεν θέλουν να συμπορευτούν στο δρόμο της εξέλιξης, της ευημερίας, της δημοκρατικής οργάνωσης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Μπροστά σ’ αυτές τις προκλήσεις τα κόμματα που πιστεύουν στο όραμα της Ευρώπης οφείλουν με τρόπο δυναμικό και πειστικό να καθοδηγήσουν τους πολίτες έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον κοινωνικό, όπου θα κυριαρχεί η λογική και όχι το θυμικό, η συμπόρευση των λαών και όχι ο ανταγωνισμός και η εχθρότητα.