Έφυγε το αγγελούδι αυτό,  ο  Άγγελος, αφού βίωσε στα τρία χρόνια της «ζωής» του την πιο βάναυση εμπειρία που θα μπορούσε να υποστεί άνθρωπος και μάλιστα από τα χέρια της «μάνας», της σύγχρονης Μήδειας.

Βίωσε το θάνατο από τον άγριο ξυλοδαρμό, την κακοποίηση που δεν μπορεί να φαντασθεί ανθρώπου νους. Έφυγε δωρίζοντας ό,τι ανθρώπινο όργανο δεν κατέστρεψαν με μανία αυτά τα ανθρωπόμορφα  τέρατα και με το θάνατό του έδωσε ζωή, αυτή που του στέρησε η Μήδεια «μάνα» του και ο σύντροφός της, γι’ αυτούς που έχουν ανάγκη, αφήνοντας πίσω την ανάλγητη κοινωνία μας, να τη χαιρόμαστε.

Πώς να ονομάσω «μάνες» αυτές τις γυναίκες, που τα τελευταία χρόνια «παρελάζουν», με τη δική μας ανοχή, στα κανάλια και στα πάνελ, θυμίζοντάς μου τους εαυτούς μας, σαν θεατές που χειροκροτούσαν τότε στις αρένες όπου γίνονταν βορά οι πρώτοι Χριστιανοί στα άγρια θηρία. 

Τώρα άγρια θηρία είναι οι άνθρωποι, σωστοί λύκοι, έτοιμοι να κατασπαράξουν τους συνανθρώπους τους. Μισούν ή το λιγότερο αδιαφορούν για τους συνανθρώπους τους, για τον /την σύντροφό τους και δεν έρχονται κοντά στον πόνο του άλλου και ας αφήσουμε κατά μέρος τη χαρά τους.

Οι καρδιές των ανθρώπων κλείστηκαν ερμητικά στον πόνο των συνανθρώπων τους. Η καλοσύνη και η αγάπη πέτρωσαν μέσα τους. Η «μηχανή» (τεχνολογία γενικά), αλλοτρίωσε τον άνθρωπο, με αποτέλεσμα να καταπατά το δίκαιο και την ηθική.

Ο σύγχρονος άνθρωπος έμεινε χωρίς πίστη στο Θεό και ζει έτσι, χωρίς ελπίδα. Έχει κλειστεί στο κελί της ψυχής του, φυλακισμένος από τον φόβο, την υποψία ή την αδιαφορία. Ο ωχαδερφισμός στο μεγαλείο του. 

Ο συναισθηματισμός του σύγχρονου ανθρώπου έχει γίνει σήμερα ο μεγάλος ασθενής. Υπάρχει ένα βαθύ χάσμα ανάμεσα στην καρδιά και στο νου. Τα πολυσήμαντα άλλοτε ευγενικά αισθήματα έφτασαν στο σημείο μηδέν, ώστε να θεωρούνται σήμερα ξεπερασμένα. 

Ο σημερινός άνθρωπος ζει και αναπνέει σε μια δηλητηριασμένη υλιστική ατμόσφαιρα, που ενδιαφέρεται περισσότερο για την ποσότητα και λιγότερο για την ποιότητα της ζωής του. Αποπροσανατολιστήκαμε από τις πραγματικές αξίες της ζωής. Η καθημερινή ζωή μοιάζει να είναι ένας χειμώνας χωρίς αλκυονίδες. Δεν ξέρουμε τί θα μας ξημερώσει.

Ο άνθρωπος της εποχής μας, παγκοσμίως, έχασε την πνευματική του ισορροπία, λησμόνησε το αληθινό νόημα της ύπαρξής του και αποδόθηκε σε έναν αγώνα ικανοποίησης περιττών αναγκών, που γέννησαν οι ανέσεις της τεχνολογίας. 

Για τον σύγχρονο άνθρωπο κέντρο του κόσμου είναι το «εγώ» του. Ο ανθρωπισμός του, τα όνειρά και οι ελπίδες του φυλακίστηκαν στα κελιά των διαμερισμάτων των πόλεων και γι’ αυτό δεν συναντάμε πια στο δρόμο τον καλό, τον ενάρετο, τον αισιόδοξο άνθρωπο. 

Επίσης, ο σημερινός άνθρωπος αλλοίωσε, μόλυνε και παραμόρφωσε το φυσικό περιβάλλον. Έτσι, έβλαψε τη σωματική και ψυχική του υγεία και δημιούργησε πολλά προβλήματα στη διατροφή του.

Θα μου επιτραπεί να πω ότι η διάδοση του καρκίνου είναι στενά συνδεδεμένη με τον αέρα που αναπνέει ο άνθρωπος, με το νερό που πίνει, με τα συντηρητικά των τροφίμων και γενικά με το περιβάλλον που ζει και εργάζεται. Τα πνευματικά εφόδια όμως είναι ανώτερα των υλικών αγαθών, γιατί αυτά συνοδεύουν τον άνθρωπο σε οποιαδήποτε ατυχία της ζωής του, όταν κάτι συμβεί.

Ο άνθρωπος να γνωρίζει τι πρέπει να κάνει για να είναι άνθρωπος και ότι διαφέρει από τα άλογα ζώα, αλλά δυστυχώς πολλές φορές βλέπουμε τα ζώα  να έχουν περισσότερες ευαισθησίες από τον ίδιο. Γιατί στην εποχή μας ο άνθρωπος μπορεί με την τεχνολογία να επικοινωνεί αμέσως σε κάθε μέρος του κόσμου. Όμως δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τον διπλανό του και, παρότι κατόρθωσε να ασφαλιστεί και προφυλαχθεί από τις επιθέσεις όλων των άγριων  ζώων, όμως, δεν τα κατάφερε και από τις επιθέσεις των συνανθρώπων του.

Το δίκαιο, η ελευθερία και η αρετή έγιναν πρόσφυγες στην εποχή μας. Η εκμετάλλευση του ανθρώπου, από τον συνάνθρωπό του, έγινε κανόνας. Σφάλματα όλοι κάνουμε, αλλά αυτός που αναγνωρίζει αυτά που κάνει να τα διορθώνει. Αυτό σημαίνει να είναι υπεύθυνος γι’ αυτό που κάνει ή παραλείπει να κάνει.

Δυστυχώς, στη σημερινή κοινωνία έχουμε τη μεγαλύτερη κρίση των θεσμών, της οικογενείας και του γάμου. Ο Θεός να βάλει το χέρι του! Ή θα πρέπει να αφυπνιστούμε από τον λήθαργο που βρισκόμαστε και που έντεχνα μας έχουν επιβάλλει οι Μεγάλοι του Κόσμου και να πούμε φτάνει πια, η κοινωνία μας έχει πιάσει πάτο, δεν πάει άλλο.

Αυτά που βιώνουμε σήμερα ούτε στα απίστευτα και πιο τρομακτικά όνειρά μας δεν τα έχουμε δει. Κι όμως η καθημερινότητά μας είναι οι γυναικοκτονίες, οι βιασμοί, οι φόνοι, τα μαχαιρώματα των ανηλίκων και πόσα άλλα να αναφέρω.

Πολύ εύστοχα αναφέρει μια μητέρα ενός τρίχρονου παιδιού: «ο εαυτουλισμός που προωθεί την τάση ο καθένας μας να κοιτάει μόνο τον εαυτό του, μη ενδιαφερόμενος για τον πλησίον του στην περίπτωση του μικρού Αγγέλου στοίχησε. Κι αν δεν αλλάξει, θα στοιχήσει και άλλες μικρές αθώες ψυχές».

Πόσο επίκαιρο είναι σήμερα το τραγούδι: «Ω!! τι κόσμος μπαμπά»:

«Σε τι κόσμο μπαμπά με έχεις φέρει να ζήσω

Δεν μου κάνει επιστρέφεται 

πίσω

Τόσος κόπος γιατί τόσο αίμα 

και δάκρυ

Ω! τι κόσμος μπαμπά, ποιοι τον σκάρτεψαν τόσο

Κάνε κάτι μπαμπά δεν αντέχω θα φύγω 

Όλα τελείωσαν πια, όλα πήγαν χαμένα»

(Μέτσοβο)