Μια έγνοια που βασανίζει πολλούς συνανθρώπους μας είναι το ‘’τι θα  πούνε οι άλλοι’’, πώς θα μας κρίνουν, πώς θα μας εκτιμήσουν, πώς θα μας  δεχθούν.

Για πολλές οικογένειες το πρόβλημα αυτό  έχει γίνει άγχος. Τούτο δείχνει πόσο ανώριμη κοινωνία είμαστε. Πόσο λίγο πιστεύουμε στην αξία μας. Το να βασανίζω τον εαυτό μου για το τι θα πούνε οι άλλοι είναι απόδειξη επιπολαιότητας.  Κάνω όχι ότι μου ταιριάζει ή μου αρέσει, αλλά ότι νομίζω ότι θα αρέσει στους άλλους.

Συχνά δεν αρέσει ούτε σ’ αυτούς και έτσι γίνομαι καταγέλαστος. Είναι ακόμη και απόδειξη δειλίας, αδυναμίας θα λέγαμε. Φοβάμαι τα λόγια, τα βλέμματα των άλλων που τα νιώθω να με πνίγουν. 

Έτσι παύω να είμαι εγώ, ο εαυτός μου και γίνομαι κάτι άλλο. Είμαι αυτό που θέλουν οι άλλοι.

Φοβάμαι τις κρίσεις και τις επικρίσεις. Φοβάμαι μήπως με πούνε ιδιότροπο, μονόχνοτο, ακοινώνητο κι’ έτσι συμμετέχω σε κοινωνικές συναναστροφές που μου προκαλούν ανία ή αηδία. Τελικά μαθαίνω να υποκρίνομαι. 

Χάνω την ειλικρίνεια και τον αυθορμητισμό μου. Υποτάσσομαι στην ψευτιά και στη συμβατικότητα. Ότι κάνω το κάνω για τα μάτια του κόσμου, κι έτσι ψευτίζω τον εαυτό μου. Γι’ αυτό νομίζω ότι αυτό το κακό κάποτε να λείψει. 

Δεν λέμε να περιφρονούμε την κοινή γνώμη, δεν λέμε να αδιαφορούμε τελείως για το τι θα πει ο κόσμος γύρω μας. Η γνώμη των άλλων έχει αξία όταν μπορεί να μας κάνει καλύτερους. Όταν μας βοηθάει να βρίσκουμε τα λάθη που μόνοι μας θα ήταν δύσκολο να δούμε. Κι ακόμη όταν μας βοηθάει να ξαναγυρίσουμε στο σωστό δρόμο, αν κάποια φορά έχουμε ξεφύγει. 

Ακόμη θα πρέπει να μας ενδιαφέρει όχι η γνώμη όλων, αλλά εκείνων που ξέρουν να εκτιμούν σωστά πρόσωπα και καταστάσεις. Η δική τους γνώμη μας δείχνει πόσο ζυγίζουμε σαν άνθρωποι. Να σεβόμαστε την γνώμη του άλλου για πράγματα σοβαρά κι’ όχι για τύπους που τρώνε την ουσία.

Γιατί είναι θλιβερό να ακούμε γονείς που το παιδί τους απέτυχε στις εξετάσεις να λένε: ’’και τώρα τι θα πει ο κόσμος’’; Το δράμα του παιδιού δεν το εξετάζουν.

Και υπάρχουν και άλλοι χειρότεροι, αυτοί που είναι πρόθυμοι να σκεπάσουν τα λάθη των παιδιών τους για να μην τα μάθει ο κόσμος.              Ευυπόληπτοι στην κοινωνία  γονείς, όταν αρραβωνιάζουν ή και παντρεύουν τα παιδιά τους, όταν μετά από ένα χρονικό διάστημα αυτά θα πούνε στους γονείς τους για κακοποιητική συμπεριφορά του συζύγου, αντί να τους συνδράμουν να αποφύγουν τα χειρότερα, που βλέπουμε καθημερινά, τους  λένε: «τι θα πει ο κόσμος, με τι πρόσωπο θα τους αντικρύσουμε». Ντροπή…

Μη δίνοντας την πρέπουσα σημασία για το μαρτύριο του παιδιού τους  όχι γιατί αδιαφορούν, αλλά για το τι θα πει ο κόσμος.  Δυστυχώς, σήμερα ο κόσμος δεν συμπάσχει τον συνάνθρωπό του, αλλά είναι «τροφή» στην καθημερινότητά του. Δεν κοιτάνε τα του οίκου τους, αλλά διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο. 

Τους βολεύει, αφού το πάθανε αυτοί που είναι και μορφωμένοι, τότε τι να κάνουμε κι’ εμείς, αφήνοντας τα παιδιά τους να ζούνε μια κόλαση που βιώνουμε σήμερα  με την   ενδοοικογενειακή  βία, που φτάνει σε  γυναικοκτονίες, με όλα τα συνεπακόλουθα. 

Πόσες άλλες περιπτώσεις μπορώ να αναφέρω για το άγχος που διακατέχει τους ανθρώπους, για το τι θα  πει ο κόσμος , αντί να  μη τους  λαμβάνουν υπ’ όψη, αλλά να σκύβουν στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους, αδιαφορώντας  για τους άλλους, που έτσι και αλλιώς δεν θα συμπονέσουν και δεν θα συνδράμουν για το καλό  των παιδιών τους.

Αυτό όμως είναι εκείνο που θα σκοτώσει τα τελευταία ίχνη ηθικής στην ψυχή των παιδιών. Γιατί θα μάθουν πως κακό είναι όχι το να κάνεις το κακό αλλά να μην μπορεί να το κρύψεις.

Έτσι όμως φτιάχνουμε ένα κόσμο βιτρίνα, έναν κόσμο που εξωτερικά λάμπει και από μέσα είναι σάπιος. 

(Μέτσοβο)