Το πρόσφατο πανεθνικό συλλαλητήριο που πραγματοποιήθηκε –ευτυχώς χωρίς την παρέμβαση των πολιτικών κομμάτων– με αφορμή τη συμπλήρωση δύο χρόνων από την τραγωδία των Τεμπών, που συγκλόνισε το πανελλήνιο, απέδειξε περίτρανα το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στην κοινωνία των πολιτών και στο σαθρό πολιτικό - κομματικό οικοδόμημα της λεγόμενης μεταπολίτευσης.

Πραγματοποιήθηκε και αυτό, όπως και το προηγούμενο, αυθόρμητα από τον ελληνικό λαό και είχε σαν στόχο να στείλει προς πολλές κατευθύνσεις πολλαπλά και ηχηρά μηνύματα. Συγκεκριμένα:

Να τιμήσει, πρώτα, τη μνήμη των αδικοχαμένων συμπολιτών μας, που ήταν νέοι και νέες στη συντριπτική τους πλειοψηφία, στα οποία είναι αφιερωμένο «Το Δέντρο της Μνήμης», που βλέπετε στην παρατιθέμενη εικόνα. Ήταν και αυτοί –όπως και άλλοι προηγούμενοι– τραγικά θύματα ενός αδιάφορου και, κατά τρόπο αναχρονιστικό και αντιδημοκρατικό, οργανωμένου κομματικού -πολιτικού συστήματος. Τέτοιο ήταν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, κι ας λένε κάποιοι βολεμένοι ότι είχαμε την καλύτερη δημοκρατία που γνώρισε η χώρα. Αυτό, όμως, που είχαμε και έχουμε ακόμα, δεν ήταν και δεν είναι καν δημοκρατία, παρά μια κληρονομική οικογενειακή πρωθυπουργική μονοκρατορία, με τα λίγα –αλλά του ίδιου φυράματος– παρακλάδια της.

Ένα κομματικό - πολιτικό σύστημα με χρόνιες και αθεράπευτες παθογένειες, όπως αναφέρεται στο σχετικό πόρισμα, με εγκληματικά λάθη, παραλείψεις και αδυναμίες, με ελλείψεις υποδομών, με ανύπαρκτα συστήματα ελέγχου, από τα οποία εξαρτάται η ζωή και η προστασία των πολιτών. Στοιχεία ολέθρια που οφείλονται στην αδιαφορία και στην ανικανότητα των ανθρώπων της εξουσίας, οι οποίοι δεν είναι σε θέση να διδαχθούν κάτι από τα αλλεπάλληλα και διαχρονικά επαναλαμβανόμενα εγκληματικά τους λάθη. Όσοι έχετε παρακολουθήσει τα τεκταινόμενα κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, θα έχετε διαπιστώσει ότι κάθε καλοκαίρι, με τον πρώτο άνεμο –τα γνωστά ακραία καιρικά φαινόμενα– καιγόμαστε, και κάθε χειμώνα, με τις πρώτες βροχές, πνιγόμαστε, με συνέπεια, κάθε τόσο, τα δεκάδες αθώα θύματα.

Πριν από την τραγωδία των Τεμπών, όπως αρκετοί θα θυμάστε, είχαμε την τραγωδία της Ηλείας, το 2007, με τα εβδομήντα περίπου θύματα. Ακολούθησε η Μάνδρα, με τους πνιγμούς της κατά δεκάδες, το 2017. Ένα χρόνο αργότερα, το Μάτι, με τους 104 νεκρούς. Και, πριν δύο χρόνια, τα Τέμπη, με τα 57 αθώα θύματα.

Να συμπαρασταθεί, έπειτα, στον αβάσταχτο πόνο των συγγενών των θυμάτων, που είχαν εμπιστευθεί τη ζωή των παιδιών τους και των άλλων αγαπημένων τους προσώπων στα κρατικά μέσα συγκοινωνίας, για την ασφάλεια των οποίων μάλιστα είχαν και τις διαβεβαιώσεις των αρμόδιων οργάνων της εξουσίας!

Να ζητήσει, επίσης, την παραδειγματική τιμωρία των υπεύθυνων –φυσικών και ηθικών– αυτουργών αυτού του αποτρόπαιου εγκλήματος, και χωρίς καμιά δικαιολογία να αποδοθεί δικαιοσύνη και να μην επαναληφθούν αυτά που συνέβησαν με τους υπεύθυνους για τα θύματα της Ηλείας, της Μάνδρας και στο Μάτι.

Να απαιτήσει από το κομματικό - πολιτικό σύστημα –συμπολίτευση και αντιπολίτευση– να δοθούν ξεκάθαρες απαντήσεις, με βάση τα όσα αναφέρονται στο σχετικό πόρισμα και στα όσα έχουν καταγγείλει οι συγγενείς των θυμάτων, για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η φοβερή αυτή τραγωδία από αυτούς που ήταν υπεύθυνοι να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να αποφευχθεί οποιαδήποτε συγκάλυψή της...

Να στείλει, τέλος, προς το «αδιάφορο και ξένο με την κοινωνία και τα προβλήματά της κομματικό-πολιτικό κράτος» ένα ηχηρό πολιτικό μήνυμα: αυτό το κράτος της μεταπολίτευσης έχει ήδη τελειώσει και πρέπει άρδην να αλλάξει, να ανατραπεί. Αυτό το κράτος, αυτήν την πολιτεία (με τη διπλή σημασία του κράτους και της κοινωνίας) διεκτραγωδεί, όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης, ο εγνωσμένου κύρους συνταγματολόγος καθηγητής και πολιτικός Δημήτρης Τσάτσος, στο περισπούδαστο έργο του «Η Μεγάλη Παρακμή», με τούτες τις ενδιαφέρουσες, για κάθε Έλληνα, φράσεις:

«Πρόκειται για μια Πολιτεία-θέαμα, ούτε για σοβαρή, ούτε για έντιμη, ούτε για λειτουργούσα Πολιτεία. Μιλάμε για μια μη-Πολιτεία. Ζώντας στην Ελλάδα δεν ζούμε θεσμούς. Ζούμε ένα θέατρο, στο οποίο, έστω παθητικά, παίζουμε όλοι μας, ακόμη και οι κομπάρσοι, όπως κι εγώ». Και καταλήγει: «Η χώρα αυτή αντέχεται, θα έλεγα και αγαπιέται, μόνο σε συνάρτηση με την προσδοκία της μεγάλης οργής, αυτής που ίσως φέρει τη μεγάλη ανατροπή».

Τέτοιο ακριβώς ήταν το μήνυμα των δύο πανεθνικών συλλαλητηρίων του ελληνικού λαού, με αφορμή την ανείπωτη τραγωδία των Τεμπών. Ήταν ένα σαφέστατο «μήνυμα οργής», που –όχι ίσως, όπως γράφει ο Τσάτσος– αλλά που οπωσδήποτε πρέπει να φέρει τη μεγάλη ανατροπή αυτού του αδιάφορου, για την κοινωνία και τα προβλήματά της, σπάταλου και ανίκανου κράτους της μεταπολίτευσης, αν βέβαια επιθυμούμε οι Έλληνες να προχωρήσουμε στις αναγκαίες αλλαγές, να βρούμε κάποια διέξοδο στο τραγικό αδιέξοδο στο οποίο βρισκόμαστε και να ανοίξει ο δρόμος για ένα καλύτερο μέλλον των παιδιών μας.