Μια λαοθάλασσα, της οποίας η ήρεμη φωνή ήχησε βροντερή στις 28 Φεβρουαρίου από κάθε γωνιά της Ελλάδος, ακόμα και από τα πιο μικρά νησάκια, αλλά και από κάθε γωνιά της οικουμένης όπου υπάρχουν Έλληνες, σε όσους πολιτικούς, και ιδιαίτερα στους κυβερνώντες, καθώς και στους ανώτατους δικαστικούς, σε όσους δεν έχουν βουλώσει τα αυτιά τους με αλαζονεία και δεν πάσχουν από διανοητική τύφλωση, ότι πρέπει επιτέλους να σεβαστούν τη λαϊκή κυριαρχία και να ασκούν τα καθήκοντά τους σύμφωνα  με τον όρκο που έδωσαν υπηρετώντας το εθνικό συμφέρον και τη δημοκρατία υποτάσσοντας το προσωπικό όφελος και φιλοδοξίες στο συμφέρον του  λαού και στην ευνομία.

Η συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών με αφορμή το έγκλημα των Τεμπών  είναι ένα ηχηρό μήνυμα για αλλαγή πορείας από όλους τους ασκούντες εξουσία, την εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική. Αυτές θα πρέπει να είναι απόλυτα διακριτές, πράγμα που δεν συμβαίνει σήμερα, αφού οι δύο πρώτες ταυτίζονται απόλυτα και η τρίτη υποτάσσεται εν πολλοίς στην εκτελεστική, με συνέπεια ο εκάστοτε πρωθυπουργός να μη διαφέρει από απόλυτο μονάρχη.

Τα εκατομμύρια των πολιτών που συγκεντρώθηκαν στις πλατείες εξέφρασαν τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτησή τους για την Ελλάδα του σήμερα, της οικονομικής χρεοκοπίας και της πολιτιστικής και ηθικής παρακμής, της διαφθοράς και της ευνοιοκρατίας, της δυσνομίας και της  ατιμωρησίας. Απαιτούν μια άλλη Ελλάδα, μια Ελλάδα ισονομίας και ισοπολιτείας, υπευθυνότητας και αξιοπιστίας, μια Ελλάδα πρότυπο δημοκρατίας, ελευθερίας και άψογης λειτουργίας των θεσμών.

Τα όσα αδιανόητα συνέβησαν στο έγκλημα των Τεμπών  τόσο από την εκτελεστική, όσο και από τη δικαστική εξουσία, ασύγγνωστες πράξεις και παραλείψεις, αποδεικνύουν ότι υπάρχουν τέτοιες σοβαρές στρεβλώσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος από σκοπιμότητες και προσωπικά  συμφέροντα  που ουσιαστικά το ακυρώνουν.

Η αλήθεια, η διαφάνεια, η δικαιοσύνη, ακόμα και η ελευθερία και το αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών να διαδηλώσουν ειρηνικά τη δυσαρέσκειά τους  στραγγαλίζονται αναιτίως, καθώς η κατάχρηση εξουσίας, η ανευθυνότητα, η διαπλοκή και η ατιμωρησία, όπως αποδείχτηκε στην περίπτωση του εγκλήματος των Τεμπών, όσο και στις πρόσφατες πάνδημες συγκεντρώσεις, έχουν γίνει ο κανόνας της πολιτικής πρακτικής, αφού παραβιάζονται κατάφωρα βασικές αρχές του πολιτεύματος και τα βασικά δικαιώματα των πολιτών, όπως π.χ. ήταν η υπερβολική χρήση χημικών που εκτοξεύονταν στο πλήθος που διαδήλωνε, στο οποίο υπήρχαν χιλιάδες παιδιά και ηλικιωμένοι, με πρόσχημα την αντιμετώπιση των κουκουλοφόρων, που φαίνεται ότι σε όλες τις κυβερνήσεις χρησιμοποιούνται σαν παρακρατικός μηχανισμός για τη διάλυση των ειρηνικών συγκεντρώσεων και ουδέποτε γίνεται προσπάθεια για τη σύλληψη και τιμωρία τους.

Η ατιμωρησία των υπευθύνων κάθε φορά για εγκληματικές πράξεις και παραλείψεις, η κατάχρηση της ασυλίας των κυβερνώντων, η οικονομική εξαθλίωση των πολιτών, η λήψη σοβαρών οικονομικών, κοινωνικών και εθνικών αποφάσεων ερήμην και ενάντια στη βούληση του κυρίαρχου λαού, η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος με τις πυρκαγιές και τα λεγόμενα  αιολικά πάρκα, η μυστική και προσωπική  διπλωματία στα εθνικά θέματα, η μάστιγα του μεταναστευτικού που αλλοιώνει δημογραφικά και διαλύει την εθνική συνοχή των Ελλήνων, η ανασφάλεια και η κατακόρυφη αύξηση της εγκληματικότητας τόσο σε αριθμούς όσο και σε ωμότητα, η αναξιοπιστία των πολιτικών που άλλα λένε προεκλογικά και άλλα πράττουν όταν καταλάβουν την εξουσία, τα σκανδαλώδη προνόμια και οι αδικαιολόγητα δυσανάλογα υψηλές απολαβές των βουλευτών και των κυβερνώντων, όπως και η τεράστια σπατάλη του δημοσίου χρήματος για ένα άνευ ουσίας θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας, η κομματοκρατία, νόμοι για ακαταδίωκτο των υπευθύνων για κολάσιμες ποινικές πράξεις, τα δυσθεώρητα ύψη των θαλασσοδανείων στα κόμματα εξουσίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, η βαρύτατη φορολογία, η ανεργία των νέων, το ξεπούλημα της περιουσίας των Ελλήνων πολιτών, η εγκατάλειψη της υπαίθρου, ο κυβερνητικός έλεγχος των ΜΜΕ, η ακρίβεια, και άλλα πολλά έχουν συσσωρεύσει μια μεγάλη αγανάκτηση που φτάνει στα όρια της οργής και συχνά στην απελπισία, εξ ου και η μεγάλη αποχή των πολιτών στις εκλογές.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν επίσης μια μεγάλη δυσαρέσκεια των πολιτών και μια  δυσπιστία και έλλειψη εμπιστοσύνης στην αντικειμενικότητα, την αμεροληψία και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, κυρίως στις ανώτατες βαθμίδες της.

Θα πρέπει ίσως να ισχύσει ένας βασικός θεσμός της Αθηναϊκής δημοκρατίας για όλους τους άρχοντες, ο θεσμός της  δοκιμασίας πριν από την ανάληψη μιας οποιασδήποτε αρχής, κατά την οποίαν γίνεται εξονυχιστική και λεπτομερής εξέταση του προτέρου βίου, για να διαφανεί αν είναι κάποιος υποψήφιος  κατάλληλος για μια συγκεκριμένη αρχή και βέβαια στο τέλος εξέταση από ειδικά προς τούτο ανεξάρτητο σώμα της οικονομικής διαχείρισης του καθενός που άσκησε εξουσία.

Ο θεσμός αυτός φαίνεται ότι θα ήταν απολύτως χρήσιμος ιδιαίτερα για το δικαστικό λειτούργημα, ώστε να εξασφαλίζεται κατά το δυνατόν η κατάρτιση, το ήθος, η αμεροληψία και η  αντικειμενικότητα, καθώς επίσης και η αντίσταση σε κάθε λογής πιέσεις από την εκτελεστική εξουσία, καθώς επίσης και ο διαρκής έλεγχος της διαδρομής τους τόσο από τους πολίτες όσο και από ειδικά ελεγκτικά σώματα και από τους πολίτες.

Ένα κράτος, στο οποίο η Δικαιοσύνη έχει ευήκοον ους στις βουλές άλλων εξουσιών ή είναι η ίδια ανεπαρκής και διεφθαρμένη, δεν υπάρχει περίπτωση να ευδαιμονήσει, όπως μας λέει και ο Πλάτων πολλάκις. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί ότι οι πολίτες αναμένουν από αυτούς να ανθίστανται στις βουλές και τις αυθαιρεσίες της εκτελεστικής εξουσίας προς όφελος των πολιτών.

Ουδείς δικαστής και ουδείς πολιτικός ασκών εξουσία θα πρέπει να είναι ανυπεύθυνος, ακαταδίωκτος και ατιμώρητος. Κάτι τέτοιο ήταν αδιανόητο στην Αθηναϊκή δημοκρατία και σαφώς εκφράζουν στα συγγράμματά τους ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης. Και συμπληρώνει ο Πλάτων λέγοντας ότι αυτό που καταστρέφει ένα κράτος είναι η αδικία, η αλαζονεία και η αφροσύνη, ενώ σώζουν η δικαιοσύνη, η σωφροσύνη και η φρόνηση.

Ο θεός έκανε κοινό κτήμα των ανθρώπων κατά τον Πρωταγόρα την αιδώ και τη δίκη, και όποιος δεν μπορεί να μετέχει σε αυτές, είναι «νόσος πόλεως» και πρέπει να θανατώνεται.  Αιδώς και δίκη είναι ο συνεκτικός κρίκος της πόλεως, παραγωγοί δεσμών φιλίας μεταξύ των πολιτών. Η «αναίδεια» επομένως και η «αδικία» είναι διαλυτικά στοιχεία της συνοχής της πόλεως και της δημοκρατίας.

Αν συνειδητοποιούσε ο δικαστής πρώτον ότι είναι λειτουργός και υπηρέτης των συμφερόντων των πολιτών και δεύτερον ότι, όπως λέει ο Πλάτων σε άλλο σημείο «ψυχή ψυχῆς ἄρχει», δηλαδή ότι είναι ψυχή που έχει την εξουσία πάνω σε μια άλλη ψυχή, τότε αλλιώς θα ήταν, πιστεύουμε, τα πράγματα. 

Οι ανώτατοι δικαστές θα πρέπει να είναι ώριμης ηλικίας και να είναι οψιμαθείς των διαπραττομένων αδικημάτων, ώστε να μην εξαπατώνται εύκολα  στην κρίση τους από οποιονδήποτε και ιδιαίτερα από όσους έχουν οι ίδιοι άμεση προσωπική εμπειρία και άμεση εμπλοκή με την αδικία.

Η Δικαιοσύνη πρέπει να είναι η ασπίδα και το δόρυ της πραγματικής δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας, η κυριώτερη από τις τρεις εξουσίες. Αν στην ασπίδα της θρυμματίζονται οι αυθαιρεσίες της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας και αν με το δόρυ της πλήττει καίρια κάθε παρανομία και εγκληματική πράξη, τότε αυτή η χώρα και ο λαός της θα ευδαιμονούν. 

Συμπερασματικά, ο λαός απαιτεί μια Ελλάδα που να είναι πρότυπο λειτουργίας των θεσμών και πρότυπο δημοκρατίας, κάτι για το οποίο ο Περικλής στον επιτάφιο λόγο του λέει με υπερηφάνεια για την αρχαία Αθηναϊκή δημοκρατία. Δεν το αξίζουμε;