Μέρες δύσκολες, στενάχωρες  αυτές που ζούμε, όπου κυριαρχεί η συναισθηματική φόρτιση κι όχι η λογική.  Ένα πάνδημο αίτημα για αλήθεια και δικαιοσύνη που το πήραν στα χέρια τους τα κόμματα και το ερμηνεύουν, όπως βολεύει το καθένα και το κατάντησαν εργαλείο και αφορμή για να λύσουν τις διαφορές τους με την κυβέρνηση και όχι για να παραμερίσουν τις διαφωνίες τους και να καταθέσουν δημιουργικές προτάσεις για να αποκτήσουμε επιτέλους ένα κράτος για το οποίο θα είμαστε περήφανοι.

Ένα κράτος που όλοι μας βρίζουμε και απαξιώνουμε, όλοι μας δήθεν θέλουμε να το δούμε να εκσυγχρονίζεται και να απαλλάσσεται από τις χρόνιες παθογένειες του, αλλά όταν φθάνουμε στο δια ταύτα, όλοι νίπτουμε τας χείρας μας για να μην αναλάβουμε το κόστος σύγκρουσης με τα κεκτημένα.

Αυτή η κυβέρνηση, εξελέγη δις γιατί είχε προεκλογικές προτάσεις, με την υλοποίηση των οποίων όντως θα άλλαζαν κάποια πράγματα στο κράτος, το οποίο θεωρητικά όλοι θα το θέλαμε εκσυγχρονισμένο.

Μία από αυτές τις ιδέες της για παράδειγμα, ήταν η συνεχής αξιολόγηση των υπαλλήλων του Δημοσίου, με επιβράβευση των ικανών και άξιων. Γι’ αυτό ψηφίστηκε και σχετικός νόμος, ο οποίος όμως δεν προβλέπει αποπομπή των ανίκανων αν αποτυγχάνουν επανειλημμένως στις αξιολογήσεις γιατί κάτι τέτοιο προσκρούει στην Συνταγματικά κατοχυρωμένη μονιμότητα.

Και θα αναρωτηθεί κανείς, αφού έχουμε έστω κι αυτόν το νόμο για την αξιολόγηση, γιατί αυτός δεν εφαρμόζεται; Η εύκολη απάντηση είναι οι αντιδράσεις των συνδικαλιστικών οργάνων κι όχι μόνο. Η ωμή όμως αλήθεια είναι πως η κυβέρνηση ψηφίζει μεν τους νόμους, αλλά φοβάται να τους εφαρμόσει. Φοβάται να συγκρουσθεί με οργανωμένα συμφέροντα και συνδικάτα. Το ίδιο και με την πανεπιστημιακή αστυνομία που όχι μόνο ψηφίστηκε νόμος και προσλήφθηκαν, εκπαιδεύτηκαν 1.100 νοματαίοι, αλλά στην πράξη ποτέ δεν πάτησαν το πόδι τους σε πανεπιστημιακή σχολή και τώρα έχουν «τρυπώσει» κι αυτοί, σε κάποια δημόσια υπηρεσία για διοικητικά πάρεργα.

Ο πρωθυπουργός στην ομιλία του πρόσφατα στη Βουλή είπε πως θα φέρει πρόταση, ώστε στην αναθεώρηση του Συντάγματος να συμπεριληφθεί άρθρο για την υπό προϋποθέσεις άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και προκάλεσε τα κόμματα της αντιπολίτευσης να στηρίξουν στην πρόταση του. Πέραν του γεγονότος πως δεν υπάρχει πιθανολογώ καμιά τέτοια περίπτωση συναίνεσης, η απορία μου είναι πως αν τελικά περάσει μια τέτοια διάταξη στο Σύνταγμα πιστεύει κανείς σοβαρά, πως πρόκειται ποτέ να εφαρμοσθεί;

Είναι δύσκολο να αντιληφθούν αυτοί που συντάσσουν διαρκώς νόμους και τους ψηφίζουν, πως το θέμα δεν είναι η έλλειψη νόμων. Νόμους έχουμε πολλούς και ίσως περισσότερους απ’ όσους χρειαζόμαστε. Το θέμα είναι πως αυτοί δεν εφαρμόζονται διαχρονικά από τις κυβερνήσεις που αναλαμβάνουν την τύχη της χώρας στα χέρια τους, με τη δική μας ψήφο φυσικά.

Και δεν εφαρμόζονται σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Μέχρι που έρχεται ένα τραγικό γεγονός, όπως το δυστύχημα στα Τέμπη για να θυμηθούμε πάλι τις παθογένειες του κράτους, τις εγκληματικές αμέλειες των δημόσιων λειτουργών, την ευθύνη των οποίων επωμίζονται και δικαίως οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι και αρχίζουμε πάλι να παίζουμε κρυφτό.

Και δεν ασχολούμαστε ποτέ με το πως «κατάφερε» ας πούμε ένα απόφοιτος Δημοτικού, κτηνοτρόφος στο επάγγελμα, να διοριστεί αχθοφόρος στα τρένα και στη συνέχεια προήχθη σε σταθμάρχη με μισθό περίπου 3.500 ευρώ και τώρα έχει μετατραπεί σε βασικό υπεύθυνο της εθνικής μας τραγωδίας. Όχι πως αυτός είναι άμοιρος ευθυνών, αλλά όπως και να το κάνουμε, καιρός είναι και το πολιτικό μας σύστημα να αναλάβει τις ευθύνες του, μηδενός εξαιρουμένου, να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Αρκετά με την πολιτική υποκρισία!

Μίλτος Γήτας