Η χρεοκοπία της Ελληνικής δημοκρατίας είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Και σε αυτό οφείλεται και η γενικώτερη χρεοκοπία της πατρίδος μας, οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική. Αναμφισβήτητο γεγονός είναι επίσης, συναφές με αυτό, ότι κανένας θεσμός δεν λειτουργεί ορθώς και αποτελεσματικώς. Συνεπώς, είναι επείγουσα ανάγκη μιας Συντακτικής Συνελεύσεως, στην οποίαν θα μετέχουν διεθνούς κύρους συνταγματολόγοι και αντιπρόσωποι των οργανωμένων λαϊκών φορέων, εκπροσώπων των πολιτικών κομμάτων και κοινωνικών συνόλων, θρησκευτικών δογμάτων και εγνωσμένου κύρους προσωπικοτήτων, για τη σύνταξη ενός νέου Συντάγματος λειτουργικού, αποτελεσματικού, απαλλαγμένου από τις στρεβλώσεις του παρόντος.

Θα επικεντρωθούμε αυτή τη φορά στη νομοθετική εξουσία, στη Βουλή. Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι δεν είναι διακριτή και ανεξάρτητη αρχή. Είναι η ουρά της εκτελεστικής, δηλαδή οι βουλευτές της κυβερνητικής παρατάξεως ουδέποτε ή εξαιρετικά σπάνια τολμούν να διαφωνήσουν με τη γραμμή που δίνει η εκτελεστική εξουσία (δηλαδή, ο πρωθυπουργός).

Δεύτερον, οι υποψήφιοι επιλέγονται από τον αρχηγό του κόμματος και, επομένως, είναι αυτονόητο ότι είναι απόλυτα υποταγμένοι στις επιθυμίες του.

Τρίτον, βλέπουμε το εξωφρενικό φαινόμενο κάποιος να μην έχει ασκήσει άλλο επάγγελμα στη ζωή του παρά μόνο το να είναι βουλευτής, ακόμα και για 50 ή 60 χρόνια, συνήθως παιδιά και εγγόνια πρώην πρωθυπουργών ή βουλευτών!  Με άλλα λόγια δηλαδή, το φαινόμενο του νεποτισμού.

Τέταρτον, ελάχιστοι παρευρίσκονται στις συνεδριάσεις της Βουλής, ακόμα και όταν συζητούνται σοβαρότατα θέματα οικονομικής, δικαστικής ή εθνικής φύσεως. Παρευρίσκονται συνήθως, όταν παρευρίσκεται και ο πρωθυπουργός. Σαν να μην είναι υποχρέωσή τους να είναι παρόντες στις συζητήσεις που γίνονται στο κοινοβούλιο, σαν να μην πληρώνονται γι’ αυτόν τον λόγο.

Πέμπτον, το καθεστώς της ασυλίας τους καθιστά ακαταδίωκτους, ακόμα και για ποινικά αδικήματα. Με τους νόμους που ψήφισαν κατήργησαν τη θεμελιώδη αρχή του Συντάγματος ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι. Στην πράξη δηλαδή γι’  αυτούς δεν ισχύει η ισονομία και η ισοπολιτεία.

Έκτον, ένας σοβαρός λόγος για τον οποίον δεν τολμούν να εκφράσουν τη διαφωνία τους με νομοσχέδια που εισάγονται από την κυβέρνηση είναι τα προκλητικά και εξωφρενικά οικονομικά προνόμια που έχουν, τα οποία δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν με τυχόν διαφωνία τους. Γι’ αυτόν τον λόγο θεωρούμε ότι είναι απαραίτητο να γίνει ένας εξορθολογισμός με κατάργηση των προνομίων και δραστική μείωση του μισθού τους, που θα είναι ανάλογος με τους μισθούς του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Έτσι θα φανεί ποιοι πραγματικά έχουν τη βούληση να υπηρετήσουν την πατρίδα και βέβαια δε θα διστάζουν να θυσιάσουν την αντιμισθία τους για να εκφράσουν ελεύθερα τη γνώμη τους. Έτσι θα αποκτήσει σε κάποιο βαθμό μεγαλύτερη ανεξαρτησία η νομοθετική εξουσία.

Έβδομον, αναφορικά με τον αριθμό των βουλευτών. Θεωρούμε ότι είναι εξαιρετικά μεγάλος, και το ίδιο ισχύει για τον αριθμό των υπουργών, για μια χώρα 10 εκατομμυρίων, σε σύγκριση με άλλες χώρες με πολλαπλάσιο πληθυσμό.

Ειδικά όμως σήμερα με τις νέες τεχνολογίες που υπάρχουν, ίσως είναι καιρός να αναμορφωθεί εντελώς το νομοθετικό σώμα. Τι εννοούμε; Να περιορισθεί στο ελάχιστο ο αριθμός των βουλευτών αναλογικά για κάθε κόμμα, λόγου χάριν, 50-60, και να υπάρχουν πολύ περισσότεροι, άμισθοι, χιλιάδες που θα αντιπροσωπεύουν όλη την επικράτεια, οι οποίοι θα ψηφίζουν ηλεκτρονικά και οι οποίοι θα αναδεικνύονται με κλήρωση. Έτσι η νομοθετική εξουσία θα είναι αδύνατο να ελέγχεται από την εκτελεστική εξουσία.

Αυτή η πρόταση, αν ισχύσει, θα σημαίνει αμεσώτερη δημοκρατία, και θα είναι πρότυπο και για άλλες χώρες.

Καταλήγοντας θα προσθέσουμε δυό - τρεις ακόμα παρατηρήσεις εισηγήσεις:

α) «δὶς τὸν αὐτὸν μὴ ἄρχειν», δηλαδή να μην ασκεί κανείς εξουσία δύο φορές ή το πολύ δύο φορές σε όλη του τη ζωή.

β) «εἰ δέ τις τῶν βουλευτῶν, ὅταν ἕδρα βουλῆς ἢ ἐκκλησίας ᾖ, ἐκλείποι τὴν σύνοδον, ἀπέτινον ὁ μὲν πεντακοσιομέδιμνος τρεῖς δραχμάς, ὁ δὲ ἱππεὺς δύο, ζευγίτης δὲ μίαν», αν δηλαδή κάποιος βουλευτής απουσιάζει από τη συνεδρία της Βουλής, να τιμωρείται με πρόστιμο πολλαπλάσιο της αντιμισθίας του, όπως γινόταν στην Αθηναϊκή δημοκρατία. Εκεί βέβαια το πρόστιμο ήταν ανάλογο με την οικονομική κατάσταση του καθενός.

γ) να καταργηθεί η ασυλία των βουλευτών και των υπουργών και να είναι όλοι υπόλογοι στη Δικαιοσύνη για παράνομες ή εγκληματικές πράξεις και παραλείψεις, να ισχύσει δηλαδή και για αυτούς η ισονομία και η ισοπολιτεία και να  μην υπάρχει κανενός είδους προστασία τους και οποιασδήποτε μορφής απαλλαγή από τις ευθύνες τους.

δ) για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των πολιτών από νόμους που ψηφίζονται, θα πρέπει να ιδρυθεί Συνταγματικό Δικαστήριο, κάτι που υπήρχε και στην αρχαία Αθηναϊκή δημοκρατία, πρώτα με τον Άρειο Πάγο και αργότερα με τη λεγόμενη «γραφή παρανόμων».

Όπως μας πληροφορεί ό Αριστοτέλης, «η βουλή του Αρείου πάγου ήταν φύλακας των νόμων και επέβλεπε τις αρχές, κατά πόσον ασκούν την εξουσία τους σύμφωνα με τους νόμους. Όποιος θεωρούσε ότι αδικείται, είχε τη δυνατότητα να προσφύγει στη βουλή των Αρεοπαγιτών αναφέροντας από ποιον νόμο αδικείται». Ο Άρειος Πάγος ασκούσε τον έλεγχο ανεξαρτήτως μηνύσεως κάποιου πολίτη.

Εμείς οι Έλληνες έχουμε τους προγόνους μας που μας δίδαξαν τα πάντα και μπορούμε, αν θέλουμε, να οικοδομήσουμε θεσμούς αντίστοιχους με τους δικούς τους και να γίνουμε παράδειγμα ευνομίας για άλλους λαούς, αλλά, το ουσιαστικώτερο, με αυτούς θα ευημερήσει η χώρα μας και ο λαός μας και όχι να είμαστε παράδειγμα προς αποφυγήν.