Η απώλεια ανθρώπινης ζωής, σε καιρό ειρήνης, από μη φυσιολογικό θάνατο (εγκληματική ενέργεια ή ατύχημα), είναι, δυστυχώς, συνηθισμένη είδηση των ΜΜΕ. Διστάζει κανείς να ανοίξει την τηλεόρασή του, για να μη στενοχωρηθεί, ακούγοντας μια ακόμη είδηση μη φυσιολογικού θανάτου συνανθρώπου του· γυναικοκτονίες (κυρίως), πατροκτονίες, αδελφοκτονίες, θάνατοι παιδιών από συνομήλικους θύτες, ακόμη και από τα χέρια των ίδιων των γονιών τους, είναι καθημερινή, σχεδόν, είδηση. Επίσης η σπατάλη ζωών (κυρίως νέων ανθρώπων) στην άσφαλτο, από τροχαία ατυχήματα, είναι καθημερινό φαινόμενο.

Όπως ενθυμούμαστε εμείς οι μεγαλύτεροι, κατά τα πιο παλαιά χρόνια, δεν υπήρχε, τουλάχιστον στην πατρίδα μας, τόσο μεγάλη συχνότητα απώλειας ανθρώπινης ζωής· δεν υπήρχε τόση απαξίωση της ζωής. Ευνόητο λοιπόν είναι να αναρωτάται και να ανησυχεί κάθε λογικός άνθρωπος, για το φαινόμενο αυτό.

Θα γυρίσουμε πάλι στην προ Χριστού εποχή, κατά την οποία γινόταν σπατάλη της ανθρώπινης ζωής, μέσα στις παλαίστρες, κατά τις μονομαχίες, μέχρι θανάτου, μεταξύ δούλων, για την τέρψη του λαού;

Όπως έχω γράψει κι άλλη φορά, ο εικοστός αιώνας ήταν ο αιώνας της αλματώδους ανάπτυξης της τεχνολογίας και της επιστήμης. Όμως στον τομέα της πνευματικής ανάπτυξης και του ηθικού πολιτισμού, νομίζω, ότι δεν σημειώσαμε σημαντική πρόοδο· το χρήμα και γενικά η οικονομική δύναμη συνεχίζει να αποτελεί το μέτρο για την αξία του ανθρώπου.

Ο μεγάλος ανθρωπιστής, θεολόγος, ιατρός, μουσικός και βραβευμένος με το Νόμπελ ειρήνης Άλμπερτ Σβάϊτσερ, στο βιβλίο του «Δέος για τη ζωή», γράφει: «Ο άνθρωπος είναι ενάρετος μόνον όταν στα μάτια του η ζωή όλων των ανθρώπων, αλλά και των υπολοίπων πλασμάτων, είναι ιερή. Μόνο ο στοχασμός που εμπνέεται από δέος για το θαύμα της ζωής, είναι σε θέση να εγκαινιάσει μια εποχή ειρήνης για τον κόσμο μας».

Η ζωή λοιπόν, όχι μόνον του ανθρώπου, αλλά και των ζώων και των φυτών, είναι ένα θαύμα και ως θαύμα, μόνον ο Θεός μπορεί να τη δημιουργήσει· «εγώ ειμί το φως, η Αλήθεια και η Ζωή», λέει ο Κύριος. Ένας είναι λοιπόν ο Δημιουργός της ζωής, ο Ζωοδότης και ο μόνος ο οποίος έχει το δικαίωμα να την αφαιρέσει, κανένας άλλος και για καμία αιτία.

Μπροστά σ’ αυτό το θαύμα της ζωής, ο άνθρωπος πρέπει να αισθάνεται δέος. Όταν ο στοχασμός και η Αρετή του ανθρώπου φτάσουν σε τέτοιο επίπεδο, ώστε να τον βοηθήσουν να συνειδητοποιήσει πλήρως τι είναι η ζωή, ποια είναι η πηγή της και ότι πρέπει να αισθάνεται δέος γι’ αυτήν, τότε και οι πόλεμοι θα σταματήσουν και η σπατάλη της ανθρώπινης ζωής, για οποιαδήποτε αιτία. Τότε η ανθρωπότητα θα έχει επιτύχει, αντί του σημερινού υλικού πολιτισμού, τον επιθυμητό ηθικό πολιτισμό. Μέχρι τότε όμως οι κοινωνίες δεν πρέπει να μένουν σε αδράνεια, καταμετρώντας μόνο τις ζωές που χάνονται κάθε μέρα.

Η εκτίμηση και ο σεβασμός της ζωής έχει να κάνει με την εσωτερική παιδεία του ανθρώπου και με την πίστη του στο Θεό. Ένας άνθρωπος που πιστεύει στο Θεό, είναι αδύνατον να περιφρονεί τη ζωή.

Όλοι οι άνθρωποι ερχόμαστε στον κόσμο με τη ψυχή μας λευκή· οι εγκληματίες δεν γεννιούνται, αλλά γίνονται. Η οικογένεια έχει τον πρώτο λόγο, για να μην γίνονται εγκληματίες. Οι γονείς (κυρίως η Μάνα) και τα μεγαλύτερα αδέλφια (αν υπάρχουν), είναι τα άτομα εκείνα τα οποία πρέπει να έχουν την πρώτη θετική επίδραση στην ψυχή του παιδιού, μέχρι τα έξι χρόνια της ηλικίας του. Από την οικογένεια θα αρχίσει η πνευματική και ηθική ανάπτυξη (διάπλαση του χαρακτήρα και γνώση του Θεού και του εαυτού του), τι είναι η ζωή, ποιος είναι ο συνάνθρωπος, γιατί πρέπει να τον αγαπούμε κ.λ.π.

Τα σχολεία (όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης), η εκκλησία, ακόμη και ο στρατός πρέπει να αφήσουν το θετικό αποτύπωμά τους στη ψυχή του νέου. 

Μανώλης Μαχαιράκης