Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουμε ότι την 25η Μαρτίου γιορτάζεται η Ελληνική Επανάσταση του '21 και ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Στον Ευαγγελισμό βρίσκει την απάντησή του το πανάρχαιο αίτημα του ανθρώπου για τη συνάντηση των δύο κόσμων, του φθαρτού με τον άφθαρτο. Το Πρωτοευαγγέλιο, δηλαδή η υπόσχεση του Θεού στον άνθρωπο όσον αφορά στη σωτηρία του και στη μετοχή του στην αθανασία, στον Ευαγγελισμό εκπληρώνεται. Η προφητεία βρίσκει τη δικαίωσή της και το χάσμα ανάμεσα στον χαμένο παράδεισο και τον κόσμο της πτώσης αρχίζει να καλύπτεται. Το Πρόσωπο, η Γυναίκα, η Παναγία είναι αυτή που θα συμφωνήσει, αποδεχόμενη τη Θεϊκή προτροπή -"Χαίρε κεχαριτωμένη... Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου"- είναι η γέφυρα που αποδέχεται εντός της τον Υιό, αναλαμβάνοντας το κόστος και το ρίσκο της επιλογής της.

Μη λησμονούμε ότι η γυναίκα στο Ισραήλ, και μάλιστα η αρραβωνιασμένη, ελάχιστα δικαιώματα είχε, ειδικά σε "έκνομα" για την εποχή και την ηθική της γεγονότα. Η μόνη εγγύηση της Μαρίας είναι η πίστη. Σε απτό ρεαλιστικό επίπεδο, δηλαδή, δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα. "Έκνομη" η εγκυμοσύνη της και παράτολμη η αποδοχή της πρότασης του Αρχαγγέλου.

Ίσως αυτό το τόλμημα της Γυναίκας είναι που καθιστά σταδιακά την Παναγία ως ένα από τα πιο οικεία πρόσωπα, όχι μόνο στη Θεολογία, αλλά κυρίως και πρωτίστως στη λαϊκή παράδοση. Η Εύα συναντά το ιστορικό αντίστοιχό της και δικαιώνεται. Η "κατάρα" των πρωτόπλαστων αίρεται, γιατί η νέα Εύα, η Μαρία, θα γεννήσει τον νέο Αδάμ, τον Χριστό. Η συμφωνία ανάμεσα στον απεσταλμένο του Θεού —άγγελο και στον άνθρωπο— Μαρία, ουσιαστικά ανατρέπει τα θέσμια και αβίαστα συντελείται.

Η Μαρία, με την επιλογή της να γεννήσει τον Χριστό, σηματοδοτεί μια ελευθεριακή έκρηξη. Αρνείται τα θέσμια και αγνοεί κάθε "καθωσπρεπισμό". Ο Ευαγγελισμός δεν είναι μια πράξη υποταγής, αλλά μια συμφωνία ελευθερίας.

Η 25η Μαρτίου και η 28η Οκτωβρίου είναι οι κυριότερες εθνικές γιορτές. Εθνικές γιορτές ονομάζουμε τις λαμπρές επετείους που όλοι οι Έλληνες, με έναν κοινό παλμό και με εθνική υπερηφάνεια, πανηγυρίζουμε, γιατί μας θυμίζουν ιστορικά γεγονότα που άσκησαν αποφασιστική επιρροή στην εξέλιξη του τόπου μας.

Κι αυτό γιατί τα γεγονότα αυτά αποτελούν ιστορικούς σταθμούς που σχετίζονται με τους αγώνες των προγόνων μας για την ανάκτηση ή την προάσπιση της εθνικής μας ελευθερίας. Συγκεκριμένα, η 25η Μαρτίου σχετίζεται με τον ηρωικό αγώνα που έκανε ο λαός μας να αποτινάξει τον τουρκικό ζυγό και να αποκτήσει την εθνική του ελευθερία.

Ενώ η 28η Οκτωβρίου συνδέεται με τον τιτάνιο αγώνα των πατέρων μας να υπερασπίσουν την ελευθερία μας από την επιβολή του ιταλικού φασισμού και του γερμανικού ναζισμού.

Οι εθνικές γιορτές δεν καθιερώθηκαν για να θυμόμαστε, αλλά για να μιμούμαστε τις ηρωικές πράξεις των προγόνων μας. Με τις εθνικές γιορτές, πέρα από την εξύμνηση των μεγάλων κατορθωμάτων, αποβλέπουμε σε μια εξύψωση του εθνικού συναισθήματος. Λειτουργούν σαν ένα τονωτικό μέσα στην εθνική ψυχή.

Ακόμη, οι εθνικές γιορτές, με το να θυμίζουν τα λαμπρά κατορθώματα των προγόνων, αποτελούν ερέθισμα για άμιλλα ανάμεσα σε αυτούς και τους απογόνους τους. Οι νέοι πρέπει να θαυμάζουν τα ηρωικά κατορθώματα των προγόνων αφού βέβαια πρώτα πρέπει να μάθουν την ιστορία μας. Επίσης, θα πρέπει οι εκπαιδευτικοί να φροντίζουν να διδάσκουν τα ιερά και τα όσια της Πατρίδας μας.

Επίσης, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι πρόγονοί μας δεν έκαναν μόνο έργα λαμπρά, έκαναν και λάθη φοβερά, που έβλαψαν κι εμάς. Αυτά τα λάθη, που μελάνωσαν τη δόξα τους, πρέπει να τα βλέπουμε ψύχραιμα, χωρίς φανατισμούς, για να βγάζουμε τα ανάλογα διδάγματα.

Γι’ αυτό και οι εθνικές γιορτές δεν είναι μόνο μέρες εθνικού μεγαλείου, είναι και μέρες εθνικού φρονηματισμού και εθνικής συμφιλίωσης. Πάνω στους τάφους των προγόνων μας, ο λαός μας δίνει τα χέρια και προσπαθεί να θυμάται αυτά που τον ένωσαν και όχι αυτά που τον χώρισαν.

Δεν είναι, λοιπόν, απλές πανηγυρικές εκδηλώσεις, παρελάσεις κι επίσημοι λόγοι οι εθνικές μας γιορτές. Είναι δάσκαλοι πατριωτισμού. Και γι’ αυτό πρέπει να αποκτήσουμε βαθιά συνείδηση της σημασίας τους, έτσι ώστε ο γιορτασμός τους να μην είναι μια εξωτερική εκδήλωση, αλλά μια λειτουργία της ψυχής.

 

"Λαός χωρίς μνήμη είναι λαός χωρίς ιστορία, και λαός χωρίς 

ιστορία παύει να είναι λαός"