Για κάθε Έλληνα και Ελληνίδα, από τα παιδικά τους χρόνια η 25η Μαρτίου αποτελεί ημέρα χαράς και εθνικής έξαρσης. Είναι η Επέτειος που συνδυάζει θρησκευτική και εθνική γιορτή. Η σύνδεση αυτή είναι φυσιολογική, γιατί το Έθνος επέζησε των αιώνων της δουλείας χάρη και στη στήριξη της Εκκλησίας. Πάντα σαν σήμερα, μνήμονες και θεματοφύλακες των ιερών παραδόσεων, γιορτάζουμε το αγγελικό «χαίρε» στους ναούς και πανηγυρίζουμε το εγερτήριο σάλπισμα του Εικοσιένα στους ναούς της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η επέτειος της Εθνεγερσίας έχει τριπλή σημασία: Σημασία ιστορική, που τιμά την αφετηρία της νέας εξόρμησης της φυλής μας, θρησκευτική, που συμπίπτει με τη γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και συμβολική, που συμπίπτει με την απαρχή της άνοιξης της φύσης από τη χειμερινή νάρκη.

Η πορεία της Ελληνικής Επανάστασης έχει αφετηρία το έτος 1453 που έπεσε η Πόλη. Μετά την άλωση τον ταπεινωμένο λαό τον εμψύχωνε η φωνή του Αρχαγγέλου προς την Παναγία:

«Σώπασε Κυρά - Δέσποινα 

και μη πολυδακρύζεις.

Πάλι με χρόνια και καιρούς

 πάλι δικά μας είναι».

Αυτή η φωνή του Αγγέλου ήταν εκείνη η φωνή που στήριξε την πίστη στα ιδανικά και στην έννοια της Μεγάλης Ιδέας. Όλα ζούσαν στις ψυχές των ραγιάδων και με υπομονή και προσδοκία αναγεννήθηκε η Πατρίδα. Οι Έλληνες για τετρακόσια χρόνια έκαναν την ιδέα θρησκεία.

Έναν άλλον σημαντικό ρόλο στον ξεσηκωμό του Γένους διαδραμάτισαν οι αρματολοί και οι κλέφτες. Αυτοί απετέλεσαν την ένοπλη αντίσταση του Έθνους. Οι πέτρες, τα μαχαίρια και τα καριοφύλια σε όλους τους προεπαναστατικούς αγώνες, οι θυσίες των Σουλιωτών και των Μανιατών προανήγγειλαν την Ανάσταση της φυλής μας. 

Η τιτανομαχία του Έθνους από το 1453 μέχρι το 1821 υπήρξε αθάνατη και η φάλαγγα των μαρτύρων ατέλειωτη. Η Ελλάδα δεν αναστήθηκε το 1821 ή το 1829, γιατί απλούστατα δεν είχε πεθάνει ποτέ. Ζούσε και δούλευε για την ελευθερία της και την υπόστασή της.

Ο Ελληνισμός δοκιμάστηκε πολλές φορές. Οι καταστάσεις όμως που δημιουργήθηκαν στον ελληνικό χώρο κράτησαν κάτω από τη στάχτη τη σπίθα του ελληνικού πνεύματος και ακοίμητη την ελπίδα της ελευθερίας.

Είναι θαύμα το ότι η Επανάσταση μπόρεσε να θριαμβεύσει παρά τις άπειρες δυσκολίες και αντιξοότητες, όπως οι επιδρομές πολυάριθμων τουρκικών και αλβανικών στιφών, η εκστρατεία εναντίον της Πελοποννήσου του τακτικού Αιγυπτιακού στρατού και το χειρότερο οι ατέλειωτες εσωτερικές έριδες και διχόνοιες. Η πορεία προς τη λύτρωση υπήρξε τραχεία και δύσβατη. Οι σκλάβοι Έλληνες ακολούθησαν τον δρόμο του μαρτυρίου και της θυσίας, γιατί συνειδητοποίησαν ότι το Γένος ήταν έτοιμο να μαρτυρήσει και βέβαιο ότι θα ρόδιζε η Ανάσταση.

Η Ελλάδα δυστυχώς και σήμερα περιβάλλεται από εχθρούς, οι οποίοι εποφθαλμιούν τα εδάφη της. 

Τα διδάγματα που εξάγονται από την Επανάσταση του ’21 είναι ότι η Ελλάδα επιτυγχάνει τους στόχους της όταν οι Έλληνες είναι ενωμένοι καλά οργανωμένοι, όταν πιστεύουν στα πεπρωμένα της φυλής και δεν διακατέχονται από ηττοπάθεια. Θριαμβεύουν όταν αρνούνται να διαπραγματευτούν επί ανύπαρκτων θεμάτων.

Έχουμε να δώσουμε λόγο στις φάλαγγες των Μαρτύρων και των Ηρώων που μας περιστοιχίζουν με επικεφαλής τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’ με τον βρόγχο στο λαιμό. Πίσω του ακολουθούν αρχιερείς, ιερείς, αρματολοί και κλέφτες, μπουρλοτιέρηδες, δάσκαλοι, γεωργοί και βοσκοί. Κοντά τους μεγάλα ονόματα που θυσιάζουν οικογένειες και περιουσίες και αντιμετωπίζουν θαρρετά το θάνατο. Γυναίκες και παιδιά κρατούν στα χέρια τους αστροπελέκια του πολέμου. Μπροστά πηγαίνει ο Σταυρός και το δαυλί του μπουρλοτιέρη. Όλοι μαζί θεμελιώνουν τη λευτεριά.

Τα πνεύματα των Φιλικών, τα αίματα των Ηρώων, οι χτύποι της καρδιάς των φιλελλήνων, αποτελούν τη ρίζα με κορυφή την ιδέα, τη μεγάλη και φωτεινή ιδέα του λυτρωμού.

Ιερουργώντας σήμερα στο εθνικό ψυχοσάββατο, πιστεύουμε οι νεκροί να μας διδάξουν, να μας ευλογούν, για να ακολουθούμε το δρόμο τους, να είμαστε αντάξιοι απόγονοί τους και άξιοι πρόγονοι για τους επιγενόμενους.

Ιερουργώντας τη Μεγάλη Γιορτή του Πάσχα των Ελλήνων ευχόμαστε οι Πανέλληνες να έχουν αλληλεγγύη και αγάπη.