Η  μεγάλη ελληνική εθνεγερσία του 1821 κατά της οθωμανικής αυτοκρατορίας υπήρξε η επιτυχημένη ένοπλη εξέγερση που πραγματοποίησαν οι πρόγονοι μας, έπειτα από την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως του 1453. Από το πάρσιμο της Πόλης πραγματοποιήθηκαν  άλλες εκατόν είκοσι τρεις ηρωικές εξεγέρσεις που δυστυχώς πνίγηκαν στο αίμα. Επί τετρακόσια έτη οι Ρωμηοί βίωναν καθεστώς δουλείας, μια καθημερινότητα γεμάτη ταπεινώσεις, όπου άλλοτε πλήρωναν μόνον κεφαλικό φόρο (χαράτσι), άλλοτε βίαιους εξισλαμισμούς και άλλοτε φόρο αίματος. Η τουρκοκρατία ήταν ένα καθεστώς διωγμών φόβου και τρόμου κατά των Ελλήνων από την Υψηλή Πύλη. 

Όμως παρά τις σκληρές συνθήκες, οι Έλληνες Ορθόδοξοι είχαν αστείρευτη πίστη στον Υιό και Λόγο του Θεού καθώς και στην Υπεραγία Θεοτόκο. Πέρασαν το μαρτύριο της συνειδήσεως αναμένοντας με ιώβεια υπομονή την άγια ημέρα της ελευθερίας και της εθνικής αποκατάστασης. Οι σκλαβωμένοι Έλληνες έπαιρναν δύναμη και ελπίδα από την Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία υπήρξε η «Φρουρός και Τροφός» του έθνους στους σκοτεινούς αιώνες της τουρκοκρατίας. 

Ωστόσο, την Ελληνική εθνεγερσία ορισμένοι προσπαθούν για διάφορους λόγους σκοπιμότητα, να την τοποθετήσουν ως αντίστοιχη της γαλλικής επαναστάσεως του 1789. Οφείλουμε να αναφέρουμε ότι αυτή η τοποθέτηση είναι εσφαλμένη για πολλούς λόγους. 

Η Γαλλική επανάσταση του 1789 υπήρξε ένα κομβικό γεγονός για την Παγκόσμια Ιστορία. Όμως πέρα από τις αρχικά φιλελεύθερες ιδέες, δεν διέθετε το ίδιο υπόβαθρο με αυτό της Ελληνικής εξέγερσης του 1821. Τούτο διαπιστώνεται από όσα ακολούθησαν με αποκορύφωμα τον αντιχριστιανικό και αντικληρικό χαρακτήρα της. Ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος, ένας από τους ηγέτες της Γαλλικής επανάστασης είχε επιβάλλει τη λατρεία του «Υπέρτατου Όντος» και ίδρυσε «ναούς» για τη λατρεία του, αντικαθιστώντας με αυτό τον Χριστιανισμό στην Γαλλία. Ο ίδιος και οι ομοϊδεάτες του, μέσω των μαζικών αποκεφαλισμών των  πολιτικών τους αντιπάλων στη λαιμητόμο, προσπάθησαν να επιβάλλουν τις ιδέες του. 

Ο μεγάλος διδάσκαλος του Γένους Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος (1721-1813), σύγχρονος των όσων συνέβησαν στη Γαλλία με το έργο του «Χριστιανική απολογία» (1798) κατακεραύνωσε τη Γαλλική επανάσταση και όσα αντιχριστιανικά πρέσβευε. Στηλίτευσε την αλλοτρίωση των Γάλλων που από βαπτισμένοι Χριστιανοί μεταστράφηκαν, απορρίπτοντας την Χριστιανική πίστη τους ένεκα της «θρησκείας της Λογικής», γινόμενοι ουσιαστικά άθεοι. Έγραφε χαρακτηριστικά: «Οι  σημερινοί Γάλλοι θέλησαν να αποβάλλουν αυτήν την αρχαιότατη Πίστη και να γίνουν όλοι άθεοι»… «Για την Λιμπερτά αθεΐα, για την Λιμπερτά άρνηση του Χριστού». Οι Γάλλοι επαναστάτες είχαν αποβάλει κάθε «φόβο» (Θεού) και «ελπίδα» στον Τριαδικό Θεό.

Παράλληλα τόνιζε στους πιστούς  «να φεύγετε όσον δυνάσθε τον Βολταίρ και τους Βολτιριστάς». Επίσης η βασιλοκτονία του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ κατά τον Άγιο Αθανάσιο ήταν πράξη αντιχριστιανική και βδελυρή. 

Σε αντιδιαστολή με τους Γάλλους επαναστάτες, αξίζει τονισθεί ότι η Ελληνική εθνεγερσία έγινε με κοινή συνισταμένη τη χριστιανική (ορθόδοξη) πίστη των αγωνιστών του 1821. Πρόσωπα όπως ο Αρχιστράτηγος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο ιστορικός Κων/νος Παπαρρηγόπουλος έχουν αναφέρει   ότι η ελληνική επανάσταση έγινε «υπέρ πίστεως και πατρίδος», «Για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της πατρίδος την ελευθερία».  Ο Γέρος του Μωριά απαντώντας στον Άγγλο Ναύαρχο Χάμιλτον ανέφερε ξεκάθαρα το χαρακτήρα της:

«Εμείς καπετάν Άμιλτων, ποτέ συμβιβασμό δεν εκάμαμεν με τους Τούρκους. Άλλους έκαψε, άλλους εσκλάβωσε με το σπαθί του, και άλλοι, καθώς εμείς, εζούσαμε ελεύθεροι από γενεά σε γενεά. Ο Βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμία συνθήκη δεν έκαμε. Η φρουρά Του είχεν παντοτινόν πόλεμον με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήσαν ανυπότακτα.»

Συμπερασματικά, κατόπιν των προαναφερομένων στοιχείων αναντίρρητα προκύπτει ότι ο αγώνας του 1821 ήταν πανεθνικός με κοινό πόθο την απελευθέρωση από την τυραννία των Οθωμανών όλων των υπόδουλων Ρωμηών συμπεριλαμβανομένης και  της Κωνσταντινουπόλεως, άλλοτε πρωτεύουσας της Μεσαιωνικής Ελληνικής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας.  Παράλληλα, ο ιερός κλήρος και κυρίως η πίστη στον Τριαδικό Θεό ήταν αυτή που κράτησε αναμμένη την ελπίδα των υπόδουλων για απελευθέρωση από το βάρβαρο κατακτητή. Τούτο αποδεικνύεται και από το πλήθος των Νεομαρτύρων που με τη ζωή τους  πλήρωσαν την πίστη τους στον Χριστό. 

Η εθνεγερσία του 1821 ήταν ένα θαύμα, ένα θεϊκό δώρο προς τον τότε φιλόθεο Ελληνικό λαό, όσο είχε ομόνοια. Άραγε οι σημερινοί νέο-Έλληνες ενστερνίζονται ακόμα τις αξίες των προγόνων μας  του 1821 ή υιοθέτησαν τις ιδέες της Γαλλικής επαναστάσεως;