Όποια πέτρα να σηκώσεις και ψάξεις από κάτω, σε τούτη τη χώρα, όποια πόρτα να ανοίξεις και κοιτάξεις από πίσω, συχνά, κάθε είδους ερείπια θα αντικρίσεις. Αυτό ακριβώς έδειξαν, τις προάλλες, οι δημόσιοι διαξιφισμοί που παρακολουθήσαμε στα μαζικά μέσα ενημέρωσης, ανάμεσα στην υπουργό Πολιτισμού και στην έφορο Αρχαιοτήτων Αργολίδας. Ποια ήταν η αιτία αυτών των διαξιφισμών; Πραγματοποίησε προγραμματισμένη επίσκεψη η υπουργός Πολιτισμού στον κεντρικό αρχαιολογικό χώρο της πόλης του Άργους, στον οποίο υπήρχε κτίριο ενταγμένο στον  αρχαιολογικό χώρο με κάποιον συγκεκριμένο προορισμό. Μόλις έφτασε μπροστά στο κτίριο, διαπίστωσε πως το κτίριο αυτό βρίσκεται σε πλήρη εγκατάλειψη: στην εξωτερική όψη του κτιρίου υπήρχαν γκράφιτι με συνθήματα και απρεπείς εκφράσεις, η δε σκεπή του κτιρίου παρουσίαζε πολλά προβλήματα, με κεραμίδια έτοιμα να πέσουν στο έδαφος και με σφουγγαρίστρες να βρίσκονται σε δημόσια θέα. Όταν δε άνοιξε η πόρτα του κτιρίου, το εσωτερικό του παρουσίαζε εικόνα ερειπίων.

Αυτή η εικόνα των ερειπίων προκάλεσε, όπως ήταν επόμενο, την οργισμένη αντίδραση της υπουργού, η οποία επέπληξε δημόσια την προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων, επισημαίνοντας πως βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πολυδάπανο σχέδιο πολιτιστικών έργων στην περιοχή, αξίας δεκάδων εκατομμυρίων, και δεν είναι δυνατόν μέσα στην καρδιά της πόλης να υπάρχει αυτό το απαράδεκτο θέαμα. Και η προϊσταμένη παρατήρησε, δημόσια, στην υπουργό πως «θα παρακαλούσα τις συστάσεις αυτές να μην μου τις κάνετε δημοσίως».

Να λάβετε δε υπόψη σας ότι η εικόνα αυτή του πολιτισμού μας δεν είναι η μοναδική, σε μια χώρα μάλιστα που το μόνο αξιόλογο πράγμα που έχει να παρουσιάσει και για το οποίο μπορεί να καυχηθεί είναι, μαζί με το φυσικό περιβάλλον, ο πολιτισμός. Μόλις πριν λίγες μέρες, σε τηλεοπτική εμφάνισή του, ο καθηγητής Μάζης είχε δηλώσει πως «η Ελλάδα έχει διαθέσιμο ένα πυρηνικό όπλο, και αυτό το όπλο είναι ο πολιτισμός». Και πριν μερικά χρόνια, ο Μίκης Θεοδωράκης, κατά την τελετή αναγόρευσής του σε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, είχε απευθύνει, χωρίς ανταπόκριση βέβαια, έκκληση στους πνευματικούς ηγέτες του ανώτατου αυτού ιδρύματος της χώρας να ηγηθούν μιας πανελλήνιας εκστρατείας, ώστε «η Ελλάδα να καταστεί η Ελβετία του Πολιτισμού».

Όμως, φαίνεται πως στη χώρα μας ακολουθούμε τη γραμμή Κίσινγκερ, που, αν ευσταθούν όσα είχαν γραφεί στον αθηναϊκό τύπο το 1997, είχε δηλώσει ότι «ο ελληνικός λαός είναι ατίθασος, δυσκολοκυβέρνητος, και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες». Πάντως, κι αν ακόμα αυτές οι δηλώσεις δεν έχουν γίνει, εμείς μόνοι μας φροντίζουμε να παρουσιάζουμε, στον τομέα του πολιτισμού, ερείπια, όπως αυτά που συνάντησε η υπουργός Πολιτισμού στον κεντρικό αρχαιολογικό χώρο της Αργολίδας.

Και να λάβετε υπόψη σας πως υπεύθυνη για την κατάσταση που αντιμετώπισε η υπουργός δεν είναι μόνο η προϊσταμένη αρχαιοτήτων, γιατί τα δεκάδες εκατομμύρια που δόθηκαν για τον ευπρεπισμό και την ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου τα διαχειρίστηκαν και άλλοι. Και αυτό συμβαίνει σε πολλά μέρη της Ελλάδας, πράγμα, άλλωστε, που είναι κοινό μυστικό.

Και δεν είναι μόνο πολιτιστικά τα ερείπια που κατακλύζουν τη χώρα μας· επεκτείνονται σε αρκετούς τομείς του δημόσιου βίου μας, και οφείλονται στο γεγονός ότι υπάρχει ένα σκληρό, μονοκομματικό κράτος, στελεχωμένο - κεντρικά και περιφερειακά - με αφοσιωμένα κομματικά στελέχη, τα οποία δρουν ανενόχλητα, χωρίς κανένα δημόσιο και υπεύθυνο έλεγχο, με την ανοχή και τη συνενοχή, πολλές φορές, και ημών των πολιτών.

Συγκλονίστηκε, πριν λίγο καιρό, το Πανελλήνιο με τη δράση των μελών των κυκλωμάτων του σκανδάλου της πολεοδομίας στη Χαλκιδική, «σε βάρος των οποίων ο εισαγγελέας άσκησε, κατά περίπτωση, διώξεις σε βαθμό κακουργήματος για δωροληψία και συνέργεια σε δωροληψία, για διεύθυνση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, καθώς και για το αδίκημα της συμμορίας».

Σωρός, όπως βλέπετε, από πολεοδομικά ερείπια, με τα οποία τινάζεται στον αέρα η πολεοδομική συγκρότηση της χώρας, που μετατρέπει τις δημοτικές πολεοδομίες σε εστίες διαφθοράς και θέτει, ιδιαίτερα σε παραλιακές τουριστικές περιοχές, δυναμίτιδα στην αντιμετώπιση των συχνών δυσμενών καιρικών φαινομένων, σε κίνδυνο τη ζωή των πολιτών, θεριεύει τη φοροδιαφυγή και αναδεικνύει την αρνητική όψη του τουρισμού, τον οποίο η επίσημη πολιτεία εξυμνεί ως πηγή εσόδων. Δεν έχει όμως, με τα όργανά της, τη δυνατότητα και προπαντός τη θέληση, να τον προστατεύσει, προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, από τις «εγκληματικές οργανώσεις» και τις «συμμορίες» που δρουν ανενόχλητες και συχνά, κατά τύχη, έρχονται στην επιφάνεια.

Και το λυπηρό, σ’ αυτήν την περίπτωση, είναι, σύμφωνα με δηλώσεις κατοίκου της περιοχής στα Μ.Μ.Ε., ότι το σκάνδαλο αυτό με την πολεοδομία της Χαλκιδικής, «ήταν κοινό μυστικό». Με νωπά ακόμα τα ερείπια των σκανδάλων της πολεοδομίας της Χαλκιδικής, το Πανελλήνιο αιφνιδιάστηκε με την πολύκροτη υπόθεση που αφορά στη λειτουργία της πολεοδομίας της Ρόδου, που έχει ήδη λάβει τεράστιες διαστάσεις. Είδε το φως της δημοσιότητας έπειτα από επίσημες καταγγελίες. Βρέθηκαν, σύμφωνα με δημοσιεύσεις, «πλοκάμια τύπου μαφίας στην πολεοδομία». Ερευνάται ποινικά και πειθαρχικά, έχει δημιουργήσει κύμα οργής και δυσπιστίας στον τεχνικό κόσμο του νησιού και ήταν και αυτό, όπως και το σκάνδαλο της Χαλκιδικής, κοινό μυστικό με τους αρμόδιους να τελούν υπό ανεξήγητο λήθαργο.

Εδώ όμως προστέθηκε και κάτι περίεργο που εξόργισε την κοινή γνώμη: παρά τη σοβαρότητα των καταγγελιών και των κατηγοριών που επιβεβαιώθηκαν με τα τεράστια χρηματικά ποσά που αποκαλύφθηκαν στα σπίτια των κατηγορουμένων, οι κατηγορούμενοι, έπειτα από τις απολογίες τους, αφέθηκαν ελεύθεροι, γεγονός που ήλθε σε πλήρη αντίθεση με το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Αυτό προκάλεσε, δικαιολογημένα, την παρέμβαση της προέδρου του Αρείου Πάγου, που ζήτησε την πειθαρχική δίωξη των υπεύθυνων δικαστών. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί ότι η παρέμβαση των δικαστών και εισαγγελέων, και κάποιων συλλόγων, που επέκριναν την παρέμβαση με το πρόσχημα της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, υπήρξε, κατά τον ηπιότερο χαρακτηρισμό, άσκοπη, για το γεγονός ότι το ανεξάρτητο της Δικαιοσύνης δεν σημαίνει και το ανεξέλεγκτο. Άλλωστε, οι αποφάσεις των δικαστών βγαίνουν «στο όνομα του ελληνικού λαού» και συνεπώς δεν πρέπει να πληγώνουν το κοινό αίσθημα.

Σε μια εποχή μάλιστα που ο λαός, με τα πανεθνικά του συλλαλητήρια, έχει διατυπώσει το κοινό αίτημα για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, και το αίτημα αυτό δεν αφορά μόνο την τραγωδία των Τεμπών. Αφορά τα κάθε λογής ερείπια από τα οποία έχει κατακλυσθεί ο τόπος, μερικά από τα οποία μόνο, λόγω επικαιρότητας, εκθέσαμε πιο πάνω, ανάμεσα στα τόσα άλλα που καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας και προσβάλλουν το δημόσιο αίσθημα.