Όταν είχε ιδρυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, πίστευαν οι πολίτες στις αξίες, πάνω στις οποίες υποτίθεται ότι θα θεμελιωνόταν, όπως η ειρήνη, η ασφάλεια, η δικαιοσύνη, η ελευθερία, και η ευημερία, γενικώτερα οι ανθρωπιστικές του αρχαίου ελληνικού και χριστιανικού πολιτισμού που διαμόρφωσαν τον πολιτισμό της. Ότι επιπλέον θα κατεβάλλετο προσπάθεια εδραίωσης των δημοκρατικών αρχών και αξιών της ισοπολιτείας και ισονομίας και καθολικής ευημερίας των πολιτών της.

Ο άνθρωπος κάτω από ορισμένες περιστάσεις γίνεται ρομαντικό ὄν και απομακρύνεται από τη σκληρή πραγματικότητα ανεπαισθήτως και υπνώττων μέχρι η πραγματικότητα να σαρώσει ξανά σαν επίκλυσις (=τσουνάμι) τις ελπίδες και τις προσδοκίες του.

Δυστυχώς, αυτό βλέπουμε να συμβαίνει από πολλές δεκαετίες τώρα. Ο Θουκυδίδης μας δίδαξε με το ἐς ἀεί έργον του δύο βασικά πράγματα που τα θεωρεί ως φυσικούς νόμους, και το ένα συμπληρώνει το άλλο, σαν δύο όψεις του ιδίου νομίσματος: πρώτον, ότι οι σχέσεις μεταξύ των κρατών καθορίζονται από το συμφέρον. Με βάση αυτό συγκροτούνται ή διαλύονται συμμαχίες. Και δεύτερον, ότι ο ισχυρότερος επιβάλλει τις θελήσεις του, τις οποίες βαφτίζει σαν δίκαιο, και τις επιβάλλει στον πιο αδύνατο, που με συντομία διατυπώνεται ως το του κρείττονος συμφέρον.

Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά της τωρινής Ευρωπαϊκής Ενώσεως. 

α) Διοικείται από ένα όργανο που δεν εκλέγεται απευθείας από τους Ευρωπαίους πολίτες, αλλά συγκροτείται εμμέσως ανάλογα με τους πολιτικούς συσχετισμούς και τα ειδικώτερα εθνικά ή προσωπικά συμφέροντα, με αμοιβές που είναι σε αναντιστοιχία με τον μέσο μισθό του Ευρωπαίου πολίτη.

β) Σε αυτή την υποτιθέμενη Ένωση το πιο ισχυρό κράτος, όπως είναι η Γερμανία, επιβάλλει συνήθως τις βουλήσεις του στις πιο αδύνατες, ενίοτε όχι με πνεύμα αλληλεγγύης, αλλά με πνεύμα τιμωρητικό και εκδικητικό προφανώς με κριτήριο τις παρελθοντικές ιστορικές σχέσεις, Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι η συμπεριφορά της Γερμανίας απέναντι στη χώρα μας στην λεγόμενη «κρίση χρέους» και η επιβολή εξοντωτικής για τον λαό μας μέτρων λιτότητας., οι συνέπειες της οποίας θα βαραίνουν τη ζωή των Ελλήνων πολιτών για πολλές ακόμα δεκαετίες. 

γ) Έχει απεμπολήσει τις παραδοσιακές αξίες του χριστιανισμού και εν πολλοίς και του ελληνισμού, υιοθετώντας – οι ηγεσίες της πρωτίστως – μια πολιτική δήθεν εν ονόματι κάποιων κοινωνικών μειοψηφιών μηδενισμού των αξιών του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, ουσιαστικά δηλαδή μιας πολιτικής πολιτιστικής ουδετερότητας ή μάλλον πολιτικής επιβολής με κάθε τρόπο στους λαούς που συνθέτουν την Ευρώπη, ουσιαστικά δηλαδή πολιτιστικής αυτοκτονίας. Θέλουν δηλαδή να οδηγηθούμε σε ένα κράμα αξιολογικά άχρωμο εύκολα ελεγχόμενο, του οποίου οι «αξίες» θα είναι οι σωματικές ηδονές και το οικονομικό συμφέρον. Οι λαοί της, χωρίς τις ανθρωπιστικές και χριστιανικές αρχές, είναι αδύνατο να έχουν ένα κοινό υπόβαθρο για να μπορέσουν πραγματικά να ενωθούν και να αποτελέσουν ένα σύνολο ομοιογενές. Γι’ αυτό βλέπουμε σήμερα κάθε κράτος της Ε.Ε., ιδιαίτερα τα πιο ισχυρά, να επιβάλλουν τη βούλησή τους στα πιο αδύναμα κράτη, να ανταγωνίζονται μεταξύ τους οικονομικά και πολιτικά, να υπάρχει χάσμα μεταξύ τους, π.χ. μεταξύ της Γερμανίας, Γαλλίας και των Βορείων με τους Νοτίους ή μεταξύ των ανατολικών πρώην λαϊκών δημοκρατιών και των υπολοίπων κρατών.

δ) Σπαταλούνται δισεκατομμύρια για ένα κράτος που δεν ανήκει στην Ε.Ε., όπως η Ουκρανία, αντί αυτά να διατεθούν για την ευημερία των Ευρωπαϊκών λαών, και μάλιστα χωρίς την έγκριση των πολιτών της Ε.Ε.  Πολλές και σοβαρές αποφάσεις λαμβάνονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή αποκλειστικά από τον/την Πρόεδρό της ερήμην των λαών. Η πρόεδρός της δίνει την εντύπωση ότι εξυπηρετεί περισσότερο τα Γερμανικά συμφέροντα ή τα συμφέροντα φίλων χωρών παρά τα συμφέροντα των Ευρωπαίων πολιτών

Αντί η Ε.Ε. να επιδιώξει από την αρχή την ειρήνη και τη συμφιλίωση, ενήργησε ως ουραγός των Ηνωμένων Πολιτειών και ακόμα χειρότερα μάλιστα τώρα που γίνεται προσπάθεια ειρήνευσης από τον νέο Πρόεδρο των Η.Π.Α δείχνει φιλοπολεμικές διαθέσεις και μάλιστα καθοδηγείται από ένα κράτος μη μέλος της Ε.Ε., τη Μεγάλη Βρετανία! 

Με το πρόσχημα της ενδυνάμωσης της αμυντικής της ικανότητος και δήθεν για να αποκτήσει αποτρεπτική δύναμη  έναντι της Ρωσίας, πρώτον, θα σπαταλήσει δισεκατομμύρια στερώντας τα από τους πολίτες της, και δεύτερο δίνει την ευκαιρία στη Γερμανία να προχωρήσει σε αλλαγή του Συντάγματός της και να επανεξοπλισθεί, αντίθετα από τις υποχρεώσεις της που απορρέουν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν δεν αντιδράσουν οι Η.Π.Α. και οι άλλες χώρες της Ε.Ε. και όχι μόνον, σε λίγα χρόνια η Γερμανία επανεξοπλισμένη θα αποτελεί ξανά τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την Παγκόσμια Ειρήνη.

Ποια είναι η εξωτερική της πολιτική; Σπασμωδική και μεροληπτική και, ας μου επιτραπεί, ανόητη. Εξηγούμαι: γιατί σπασμωδική; Την είδαμε  μήπως να έχει διαμορφωμένη πολιτική έναντι των διεθνών ζητημάτων; Όχι, βέβαια. Γιατί μεροληπτική; Παράδειγμα η Κύπρος και η Ουκρανία. Η Κύπρος για 50 χρόνια μετά την παράνομη εισβολή του Αττίλα βρίσκεται υπό κατοχή του Τουρκικού στρατού (το 37% του εδάφους της), με τα στρατεύματα κατοχής να υπερβαίνουν τις 40.000 άνδρες. Τι έκανε η Ε.Ε. για να εκδιώξει τα στρατεύματα αυτά από ένα κυρίαρχο κράτος, το οποίο  μάλιστα είναι πλήρες μέλος της Ε.Ε. ΤΙΠΟΤΑ απολύτων. Για την Ουκρανία που δεν είναι κἄν μέλος της Ε.Ε. σκίζει τα ιμάτιά της, την ενισχύει στρατιωτικά και πολιτικά, διαθέτει για την ενίσχυσή της εκατοντάδες δισεκατομμύρια. Είναι ή δεν είναι δύο μέτρα και δύο σταθμά αυτό; Τί κάνει επίσης για να σταματήσει τις απειλές της νέο-οθωμανικής Τουρκίας εναντίον της Ελλάδος και να υπερασπίσει τα εξωτερικά της σύνορα, αφού τα σύνορα της Ελλάδος είναι και Ευρωπαϊκά σύνορα; Τίποτα απολύτως. Ή μάλλον ενισχύει την Τουρκία στρατιωτικά με όπλα που ξέρουν ότι θα τα στρέψει εναντίον της χώρας μας. 

Είναι όμως και ανόητη η εξωτερική της πολιτική. Η υπουργός της των Εξωτερικών σπεύδει στη Συρία για να σφίξει το χέρι του αρχιτρομοκράτη, αυτού που είναι επικηρυγμένος διεθνώς, αυτού που έκοβε και κόβει κεφάλια στη Συρία με προτροπή και καθοδήγηση της Τουρκίας και η Πρόεδρος δίνει δισεκατομμύρια στους τζιχαντιστές του αρχιτρομοκράτη, επειδή φόρεσε κοστούμι και παριστάνει τον ειρηνοποιό, ενώ στην  ουσία  άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Πλήρης εξευτελισμός της Ευρωπαϊκής Ενώσεως από την Κομισιόν και από την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν! 

Είναι σαφέστατο ότι στα μάτια των πολιτών της η Ε.Ε. είναι πλήρως απαξιωμένη, τόσο με την οικονομική της πολιτική όσο και με την εξωτερική της πολιτική.

Συναφές με αυτά εξίσου εξωφρενικό και αδιανόητο είναι να εντάξουν την Τουρκία με τις νέο-οθωμανικές αντιλήψεις και επιδιώξεις και με Χιτλερική νοοτροπία, τουτέστιν κατακτητικές βλέψεις έναντι της Ελλάδος και της Κύπρου, στους αμυντικούς σχεδιασμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Καταστροφική είναι επίσης η μεταναστευτική πολιτική της. Δεν αντιλαμβάνεται ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα χρησιμοποιούνται από τις ισλαμικές χώρες και ιδιαίτερα από την Τουρκία ως δέλεαρ για να εξαπατήσουν τους Ευρωπαίους, ώστε να δέχονται εκατομμύρια δήθεν πρόσφυγες, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι το καθεστώς (εφόσον απολαμβάνουν τα πάντα δωρεάν και επιπλέον επιδοτούνται ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών τους, τα οποία φυσικά και σκόπιμα αυξάνονται) αλλοιώνουν σκόπιμα δημογραφικά τις χώρες της Ε.Ε. με σκοπό στο μέλλον να γίνουν πλειοψηφία και να επιβάλουν με τη βία τη θρησκεία τους στους ιθαγενείς πληθυσμούς;

Γεγονός επίσης αναμφισβήτητο είναι ο περιορισμός της ελεύθερης έκφρασης, κάτι που άρχισε από τη Γαλλία του Εμμανουέλ Μακρόν και σταδιακά επεκτείνεται και σε άλλες χώρες με διάφορα προσχήματα, όπως π.χ. τα εθνικιστικά κόμματα που σκοπίμως χαρακτηρίζονται ακροδεξιά και αυθαιρέτως αποκλείονται από τις εκλογές.

Δεν θέλουμε μια τέτοια Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν σκοπός τους είναι η διάλυση των εθνικών κρατών, χίλιες φορές φτωχότεροι και ελεύθεροι σε ένα εθνικό κράτος παρά σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση παγκοσμιοποιημένη και μεταλλαγμένη σε μια πανσπερμία εθνικοτήτων και μάλιστα μουσουλμανικών πληθυσμών του τύπου που βλέπουμε στη Συρία, στην Τουρκία και αλλού.