Την τέχνη της ζωής είναι που ονομάζουν ηθική.

Η ηθική αντιπροσωπεύει τη σύνθεση των κοινωνικών αναγκών μιας εποχής… Μια κοινωνία για να υπάρχει είναι υποχρεωμένη να έχει ένα κριτήριο του καλού και του κακού.

Κανένας πολιτισμός δεν μπορεί να διαρκέσει χωρίς ηθική και αυτή εξελίσσεται με τις ανάγκες ύπαρξής του.

Η ελάχιστη δυνατή ηθική είναι αυτή που υπαγορεύεται από τους κώδικες και τηρείται από την αστυνομία. Από τη στιγμή που το ελάχιστο δεν τηρείται αρχίζει η αναρχία.

Η ηθική ενός λαού αντιπροσωπεύει την κλίμακα των αξιών του.

Το να δικαιολογείς το κακό σημαίνει ότι το πολλαπλασιάζεις.

(Ελλείψει ενός αποδεκτού κώδικα), η διεθνής ηθική δεν σημείωσε ποτέ καμία πρόοδο. Έχει μείνει ίδια με εκείνη ολόκληρου του ζωικού βασιλείου: σεβαστείτε τους δυνατούς, καταβροχθίστε τους αδύνατους (και σήμερα με έμφαση). Τέλος. 

Οι λαοί απειλούνται με παρακμή μόλις η ηθική τους αρχίζει να διαλύεται. Οι ισχυροί της γης ξέρουν τι ακολουθεί τις φιλοδοξίες τους;