Την ώρα που ο Χριστός πάνω στο Σταυρό πρόφερε τις τελευταίες λέξεις: «Διψώ… τετέλεσται» κανείς δεν υποψιαζόταν ότι μαζί Του είχε τελειώσει κι ένας κόσμος ολόκληρος. Κανείς  δεν υποψιαζόταν ότι το τέλος αυτό  θα ερχόταν από κάποια γωνιά της Ιουδαίας κι ότι το μέλλον του καινούργιου κόσμου που εκείνη τη στιγμή ανέτειλε από δω και στο εξής θα καθόριζε η μορφή του ταπεινού Ναζωραίου που μόλις παρέδωσε το πνεύμα Του πάνω στο Σταυρό. Ο μαρτυρικός θάνατος του Χριστού συγκλόνισε τις ψυχές των απλών και βασανισμένων  ανθρώπων. Κι αυτό γιατί το Πάθος Του ταυτίστηκε με τα δικά τους πάθη. Κι επειδή όλοι οι βασανισμένοι άνθρωποι της γης κρύβουν μέσα τους τεράστια αποθέματα αγάπης και καλοσύνης τίποτε άλλο δε μίλησε τόσο βαθιά στην  τυραννισμένη  ψυχή τους  όσο το «Άφες αυτοίς …».

Να  σταυρώνεσαι  και ν’ αγαπάς, να  σταυρώνεσαι  και να  συγχωρείς, ήταν πρωτοφανές, κάτι πρωτάκουστο για τον κόσμο. Υπήρχαν και άλλες θρησκείες τότε μα καμία δεν έλεγε για συγχώρεση αλλά «οφθαλμό  αντί οφθαλμού».

Σ’ αυτό ακριβώς βρίσκεται το καινούργιο μήνυμα της νέας Θρησκείας. Πρώτη φορά είδαν οι άνθρωποι Θεό να ενανθρωπίζεται, να βασανίζεται, να σταυρώνεται, να πεθαίνει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που ήταν μάλιστα ληστές, και επάνω στο Σταυρό του μαρτυρίου να βρίσκει τη δύναμη να συγχωρεί.

Στις ψυχές των ανθρώπων χαράκτηκε έντονα αυτή η καινούργια ηθική φυσιογνωμία. Ο Εσταυρωμένος που πάσχει και όμως συγχωρεί. Ένα νέο σύμβολο υψώθηκε  στον κόσμο: Ο ΣΤΑΥΡΟΣ, το όργανο δια του οποίου ο Χριστός έσωσε τον κόσμο. Ο Σταυρός γίνεται από σύμβολο καταισχύνης, σύμβολο δόξας. Είναι το θυσιαστήριο πάνω στο οποίο προσέφερε τον εαυτό Του θυσία για όλο τον κόσμο ως θύτης και ως θύμα.

Παρουσιάζεται  ο ίδιος ο Θεός να θυσιάζεται, να γίνεται αντιπρόσωπος  όλων των καταδίκων του κόσμου, για να επαναφέρει τη δυνατότητα  μιας νέας ζωής  και κοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.

Ο  θάνατος και η Ανάσταση του Ιησού φέρνει σε άμεση σχέση Θεό και άνθρωπο. Έτσι δένεται ο Σταυρός του Χριστού με την Ανάσταση, η αντικατάσταση του πνευματικού θανάτου από μιαν αληθινή ζωή.

Αυτό το αποτρόπαιο όργανο μαρτυρικής θανάτωσης των δούλων, με το θάνατο του Χριστού εξαγνίστηκε, καθαγιάστηκε  από το αίμα  Του κι’ έγινε  το φωτεινό σύμβολο της καινούργιας θρησκείας, του νέου κόσμου που έμπαινε ορμητικά στο προσκήνιο της Ιστορίας.

 Βέβαια υπάρχει και η Ανάσταση. Αλλά  η Ανάσταση χωρίς τη Σταύρωση δεν  νιώθεται. Οι  βασανισμένοι άνθρωποι  από τα χρόνια τα παλιά  ως τα σήμερα κοντά στο Σταυρό θα κλάψουν, θα παρηγορηθούν και εκεί  θα εναποθέσουν τις  ελπίδες τους.

Ο Σταυρός θα τους δώσει κουράγιο και ελπίδα. Όπως ο Χριστός  από τη Σταύρωση πέρασε στην Ανάσταση έτσι κι’ αυτοί  από το δρόμο του πόνου και του μαρτυρίου  θα φτάσουν κάποτε στο τέρμα της λύτρωσης.

Για να παρηγορηθείς πρέπει να πονέσεις, για να σωθείς πρέπει να μαρτυρήσεις. Χωρίς την Ανάσταση ο Σταυρός δεν θα γινόταν φάρος ελπίδας.   Θρηνώντας τη μοίρα του Θεού, τις ημέρες  αυτές των Παθών, που είναι και η δική μας μοίρα, θ’ απελπιζόμασταν αν δεν προσδοκούσαμε την Ανάσταση, την Ανάσταση που κοντά στ’ άλλα  έρχεται να την προαναγγείλει η Άνοιξη.

Στον πόνο του Χριστού βλέπουμε το δικό μας πόνο και στο θρήνο της Παναγίας  ακούμε το δικό μας θρήνο, τους καημούς  και τα βάσανά μας. Κι αυτή την Ανάσταση τη βλέπουμε σαν δική μας Ανάσταση. Σαν ένα δικό μας λυτρωμό από τα βάσανα  τις δοκιμασίες, τις καταπιέσεις και τις δουλείες.

 Να γιατί για μας τους Έλληνες, το Ελληνικό Πάσχα, η Λαμπρή, είναι  η πιο λαμπρή  γιορτή μας.  Μέσα σε μια  εβδομάδα, την εβδομάδα των Παθών ως την Ανάσταση, ζούμε όλη τη διαδρομή της νεότερης Ιστορίας μας: από τα πάθη στη λύτρωση.

Και λέω για μας τους Έλληνες, διότι μια παρακμή κάνει όλο και περισσότερο  εμφανή την  παρουσία της  στις διανθρώπινες σχέσεις, μια θανάσιμη και απάνθρωπη εμπειρία  οδύνης και πόνου. Βάφεται η γη με αίμα αθώων, υψώνονται εκατόμβες θυμάτων, προικοδοτώντας τη ζωή των ανθρώπων με τη φρίκη και τον εφιάλτη του ολέθρου, δίνοντας ταυτόχρονα και το στίγμα της απανθρωπιάς, της βαρβαρότητας και της Δαντικής κόλασης που μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος, όσο πολιτισμένος κι αν λογίζεται, από το  υλιστικό πνεύμα που αποξενώνει τον άνθρωπο από το Θεό.

Ο θάνατος του Χριστού δεν έδειξε μόνο τη δύναμη της αμαρτίας στις ανθρώπινες σχέσεις,  αποκάλυψε συγχρόνως  και την αγάπη του Θεού  για τον άνθρωπο  και το Πάθος Του για τη δημιουργία ανθρώπινης κοινωνίας με βάση όχι τούτες ή εκείνες τις υπεροψίες, αλλά ένα βαθύ αίσθημα ευθύνης για το παρόν και το μέλλον και μια διάθεση προσφοράς του εαυτού μας υπέρ του άλλου. 

Γι’ αυτό η Σταύρωση και η Ανάσταση του Κυρίου να είναι ο φωτεινός φάρος στη ζωή μας. Στον Χριστιανισμό, στο Σταυρό διασταυρώνονται η αγάπη και η δικαιοσύνη του Θεού.  Το σημείο του Σταυρού, που πρέπει ο κάθε πιστός να κάνει -και μάλιστα σωστά- κάθε πρωί  που πάει στη δουλειά του, κατά τη διάρκεια της  ημέρας, σε δύσκολες στιγμές  και το βράδυ  στην προσευχή του, δεν είναι καθόλου μια τυπική συνήθεια αυτό, είναι ευλογία και προστασία  από κάθε επήρεια, αλλά και ευγνωμοσύνη  και ευχαριστία  προς τον Κύριο και Θεό μας. 

Να του θυμίζει ότι με το Σταυρό παίρνει κουράγιο και δύναμη να ανταπεξέλθει  στις αντιξοότητες  της ζωής, και θα φτάσει όπως η Ανάσταση στο ποθητό αποτέλεσμα που προσδοκά που δεν είναι άλλο από τον Παράδεισο. Ακρογωνιαίοι λίθοι στον ευλαβή  χριστιανό είναι η ΑΓΑΠΗ και η ΤΑΠΕΊΝΩΣΗ.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

(Μέτσοβο)